15.04.18 00:55 Alter: 8 days

سایت راه کارگر: خدیجه جابری ما را تنها گذاشت

Kategorie: Nachricht

 


اندوهش

غروبی دلگیر است

در غُربت و تنهایی.

هم‌چنان که شادی‌اش

طلوعِ همه آفتاب‌هاست

...

خدیجه جابری در روز۱۹ فروردین پس از یک بیماری کوتاه،دربیمارستانی در شهرکرمانشاه درگذشت.خدیجه از هواداران اولیه‌ی «راه‌کارگر» بود. او در سال‌های پیش از انقلاب ۵۷، به‌عنوان معلمی فداکار و مبارز در مدرسه‌های محلات زحمتکش‌نشین کرمانشاه تدریس می‌کرد.معلمان کرمانشاه نقش مهمی در مبارزات ضد سلطنتیِ دوران انقلاب داشتند، و خدیجه همراه با دیگر معلمان مدرسه‌اش در محله‌ی زحمتکش‌نشینِ اربابی، از شمارآنان بودند.

خدیجه پس از مدتی فعالیت در سال‌های نخست انقلاب در کرمانشاه، در سال ۵۹ در کرج ساکن شد. در همین هنگام بود که او را پس از سال‌ها دبیریبه دلیل افکار مترقی‌‌اش از کار اخراج کردند. در این دوره،خانه‌ی او تا سال‌ها به‌عنوان محل برگزاری جلسات و دیگر فعالیت‌های سازمان مورد استفاده قرار می‌گرفت و او در آن شرایط سخت از هیچ کمکی به نیروهای سازمان دریغ نمی‌کرد.کمک‌های مالی ارزشمند اوتنها یکی از جلوه‌های این یاری‌ها بود.

خدیجه در سال ۶۲ با رفیق شهید ابراهیم نجاران ازدواج کرد. این دو به‌دنبال مشکلات امنیتی که دامن‌گیر رفیق ابراهیم شده بود، در فروردین سال ۶۴ مجبور به ترک کرج و انتقال به شهر ساری شدند. در جریان این انتقال، به‌سبب کنترل رژیم بر تماس‌های تلفنی با خارج از کشور، ماموران رژیم موفق شدند تور وسیعی برای شکار نیروهای سازمان بگسترانند. بخش زیادی از فعالان سازمان توانستند با هوشیاری ازآن دام بگریزند، ولی متاسفانه خدیجه و همسرش دستگیر شدند.

آن دو بلافاصله پس از دستگیری تحت شکنجه‌های جسمی و روحی وحشیانه‌ای قرار گرفتند. ابراهیم که اطلاعات مهمی از نیروهای سازمان داشت با مقاومت بسیارلب رازدارش را نگشود و نیروهای سازمان را از ضربه بیش‌تر مصون نگه داشت. وی در حالی‌که به ۱۲ سال حبس محکوم شده بود،در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۶۷به دار آویخته شد. مرتضوی، دادیار شهرستان کرج،رفیق ابراهیم را در روزاول کشتار کمونیست‌ها، یعنی ششم شهریور، همراه با عده‌ا‌ی دیگر از محکومان شهرستان کرج، با عجله به جوخه‌ی دار سپرد تا جلوی هرگونه اختلال احتمالی در نقشه‌ی کشتار زندانیان کمونیست را در زندان کرج بگیرد.

خدیجه اما در اثر شکنجه‌های به‌ویژه روحی دچار مشکلات جدی روانی شد. او با حفط موضع سخت در مقابل زندانبانان، هیچ‌گونه اعتمادی به آن‌ها نداشت و در سال ۶۹ حتی حاضر به ترک زندان نشد. مدت‌ها طول کشید تا وی به اصرارخانواده حاضر شد که زندان را ترک کند.او در همان‌حال، خبر اعدام ابراهیم را نیز باور نداشت، و این ناباوری سال‌ها بر روح حساسش پنجه افکند. زخم و آثار شکنجه‌های جان‌کاه تا ۲۸ سال پس از آزادی، و تا آخرین روزهای زندگی روح و روان خدیجه را رها نکرد؛ تا آن‌جاکه پس از یک بیماری عفونی وبر اثر بی‌مبالاتی تیم معالج‌اش،تن رنجورش بیش از آن تاب نیاورد، و با رفتنش دوستان و بستگانش را در بهت و حسرت بی‌پایان فرو برد.گل زندگی خدیجه در نخستین ماه بهار پرپر شد؛ اما، امید که تحقق آرزوهای نیک و زیبای او و ابراهیم بیش از این نپاید.

سایت «راه‌کارگر»

۲۵ فروردين ۱۳۹۷


خدیجه جابری گل سرخ کرمانشاه در بهار پرپر شد! |

خدیجه جابری گل سرخ کرمانشاه در بهار پرپر شد!

http://www.iranglobal.info/node/65828

ملاقاتی! |

ملاقاتی!

http://www.iranglobal.info/node/65844



Gozareshgar
info@gozareshgar.com