29.09.12 00:14 Alter: 7 yrs

نیمه شب نوشته ها ( 3 ) – چند نکته بر یک ترجمه در محکومیت ایران تریبونال!

Kategorie: Meldung Rechts

 

 

فرض: بهروز سورن و سایت گزارشگران با ایران تریبونال هیچ ارتباطی جز حمایت از بخش بزرگی از خانواده های زندانیان سیاسی و قربانیان دهه شصت ندارد. ما از همه حرکات اعتراضی در افشای جنایات رژیم در دهه شصت در زندان ها دفاع میکنیم و از هیج مجموعه ای در این ارتباط شناسنامه تقاضا نمیکنیم و در صلاحیت ما هم نیست.

جامعه چپ از اختلافات میان جمع زندانیان سیاسی و خانواده های آنان در ایران تریبونال و همچنین گفتگوهای زندان و گردانندگان گردهمائی چهارم زندانیان سیاسی بی خبر نیست. متاسفانه گاهی بنظر می آید که در طرح موارد اختلاف, سلیقه های جناحی و یا حتی فردی نیز دخالت داده می شود. از این نمونه به مطلبی برخورد دارم که در سایت خوب  جنبش خرداد منتشر شده است. نقد به سایت نیست بلکه به مترجم محترمی است که زحمت این ترجمه را کشیده است.

عنوان متن این است:

بسیاری از کشته شدگان در گوربرخود می لرزند «ایران تریبونال» در خدمت لا بی های جنگ «تینا بکر» ترجمه : کاملیا اخباری آزاد

خواندن این بخش از متن ترجمه بنظر من ضروریست:

سرنگونی رژیم منفور محمد رضا شاه  در سال 1979 توسط خلق ایران، تحت رهبری چپ ها صورت گرفت. هزاران سوسیالیست و کمونیست اعتصاب کردند، تظاهرات و اعتراضات را سازمان دادند، تا از دست رژیم سلطنتی که توسط ایالات متحده در سال 1953 دوباره به قدرت رسیده بود، خلاص شوندـ رژیمی که تحت حاکمیت آن بی عدالتی اجتماعی و فقر ابعاد وحشتناکی پیدا کرده بود. ولی چپی  که یک دست نبود، در شرایطی هم نبود که عروج جمهوری اسلامی به رهبری آیت الله خمینی را مانع شود. بسیاری از سوسیالیست ها در آغاز حتی از او حمایت کردند، چرا که او در هر حال یک » ضد امپریالیست» بود.

اما ورق خیلی سریع برگشت و خمینی دستورنابودی مخالفان را صادر کرد. ده ها هزار تن دستگیر، شکنجه  و به مرگ محکوم شدند. بسیاری از چپ ها به خارج فرار کردند، با این وجود بیش از بیست هزارتن از مخالفین سیاسی در دهه 80 به قتل رسیدند. و بعد در سال 1988، بعد از شکست حکومتش در برابر عراق، خمینی فتوایی برعلیه چپ ها صادر کرد، تا مانع ازگسترش اعتراضات داخلی شود. بین 5000 تا 7000 انسان که اکثر آنان زندانیان سیاسی بودند در کمتر از چند هفته اعدام شدند، و اجسادشان در گورهای جمعی بی نام درنزدیکی سطح زمین به خاک سپرده شد.

از آن زمان، وابستگان و رفقای سابق کشته شدگان برای دادخواهی می جنگند. ولی اینکه در شرایط فعلی، چگونه برای دادخواهی می توان مبارزه کرد، در میان چپ های ایرانی به شدت مورد بحث است. همه بر این امر توافق دارند، که اولین قدم مهم، علنی کردن جنایات است. نباید فراموش کرد که حاکمیت در تهران، هرگز برای این جنایات مسئول شناخته نشده و همچنان بسیاری از جزئیات را پنهان می کند.

یاسمین میظر، ایرانی که از بیش از 30 سال قبل درلندن در تبعید بسر می برد، می گوید: ما از سالها قبل برای تشکیل یک کمیسیون بیطرف، بنا بر الگوی تریبونال راسل، که توسط برتراند راسل و ژان پل سارتردر سال 1967 سازمان داده شد وجنایات ارتش آمریکا در ویتنام  را برای افکار عمومی روشن کرد، مبارزه می کنیم. بعد از اینکه بسیاری از رفقای یاسمین  در دهه هشتاد اعدام شدند، او با برخی دیگر از اعضای سازمانش ( فدایی، اقلیت) به کردستان گریخت و از آنجا مبارزه بر علیه رژیم را سازمان داد. او باید حتی امروز در تبعید شاهد این باشد که چگونه رفقا و همرزمان سیاسی اش به قتل می رسند.

چند نکته قابل توجه است:

اول اینکه نام بردن از رهبری چپ در قیام پیروزمندانه 1357  از سر بی اطلاعی و یا غرض نویسنده ( تینا بکر ) است. روحانیت در این مقطع به سبب داشتن هزاران مبلغ و تشکیلات گسترده و علنی خود در سطح کشور, رهبری را بدست گرفت و چپ بطور کلی از حزب توده تا سازمان فدائی و پیکار و راه کارگر نه توان و نه امکان رهبری جنبش های مردمی در جریان را داشتند. حذف واقعیات تاریخی کمکی به ثبت تاریخ نخواهد کرد.

 

دوم اینکه نویسنده یا مترجم طرح می کنند که خانم یاسمین میظر که چهره ای آشنا در تبعید است. پس از کشته شدن بسیاری از رفقایش در سازمان اقلیت به کردستان گریخت و از آنجا مبارزه علیه رژیم را ادامه داد. کمی بالاتر عنوان شده بود که ایشان بیش از 30 سال است که در تبعید در لندن بسر می برند!

کمی حساب سرانگشتی نشان میدهد که از کشتار رهبران سازمان اقلیت تا به امروز هم بیشتر از این زمان قابل محاسبه نیست و ایشان فرصتی برای ادامه مبارزه علیه رژیم در کردستان نداشته اند و یا نویسنده متن اساسا با تاریخ  آن دوران آشنا نیست.

بنظر من سوابق روشن خانم میظر نیازمند مداحی های این نویسنده نیست.

سوم اینکه در همین نوشته توجه من جلب شد که اتفاقا ایشان نیز که امروز منتقد فعال این تجمع است, از پایه گذاران ایران تریبونال بوده است و زحماتی چند را در طرح این تریبونال بر عهده داشته اند.

همین و بس

بهروز سورن

28.9.2012

 

 

 


Gozareshgar
info@gozareshgar.com