15.09.18 01:12 Alter: 7 days

رحیم کریمیان: خاطره رفیق بیژن هیرمن پور را گرامی می داریم

Kategorie: Nachricht

 

 

برگرفته از دست نویس ها در باره تاریخچه سازمان چریکهای فدائی خلق  

مقدمه                                                                                                 

آشنائی ام با رفیق بیژن از اسفند ماه سال ۱۳۴۹ دربند ۲ زندان قزل قلعه شروع شده بود. هردو نفر عضو سازمان بودیم، هر دو در زیر باز جوئی بودیم و شرایط سخت این دوران اجازه شناخت بیشتر را سلب می کرد. من مثل دستگیری اولیه از سوی اداره آگاهی تهران می بایستی نشان می دادم که از سیاست چیزی بارم نیست. موضوع بر می گردد به ‌ شرکت ام در مصادره بانک ونک تهران در مهر ماه ۱۳۴۹. در اثر یک تصادف میمون در هوا خوری زندان قزل قلعه، رفیق کاظم سلاحی به من که در این زمان هم سلول بیژن بودم با اشاره فهماند که بیژن از رفقا است. از آن تاریخ تا روز سوم اردیبهشت ماه سال ۱۳۵۰درست روز شهادت رفیق پویان، که از زندان عشرت آباد آزاد شده بودم رفیق بیژن را دیگر ندیدم. پس از دستگیری سوم ام که تا سال ۱۳۵۷ بطول انجامید. به سراغ او رفتم. در این ملاقات بود که ۴ نفراز رفقا ئیکه به اتفاق، چریک های فدائی خلق (که بعدا به گروه اشرف دهقانی شناخته شده اند ) را بنیانگزاری کردیم به رفیق معرفی کردم. رفیق بیژن یکی از بازمانده های سازمان بوده که از بدو تشکیل گروه مطالعاتی تا تدوین مشی سازمان درفراز ونشیب ها و بحثهای درونی فعالانه شرکت داشته است. از این روی اندوخته موٍثری در پیشبرد امر انقلاب بوده، و توانائی تطبیق مشی سازمان با شرایط جدید جامعه را دارا بود، خصوصا در سال ۵۷، سالی که مشی انقلابی سازمان عمدا درمعرض انواع گوناگون تحریف و بد فهمی قرار گرفته بود. بخشی از موضع خیانت پیشه گی و دیگرانی از سرنادانی و اعتماد به افرادی که با مارکسیسم انقلابی بیگانه بودند. در آن هیاهوی درون طیف چپ بر این باور بودم که رفیق بیژن توانائی مقابله با مبتذلاتی که در باره مشی سازمان، مارکسیسم انقلابی، حتی در باره شخیصیت های رفقا اشاعه می دهند را دارد.

                                                    ******                                                          

رفیق بیژن قبل از اینکه به کار سیاسی انقلابی روی آورد به موسیقی علاقه مند بود و در این رشته پیگر و با برنامه برای رسیدن به سطح موسیقی دان بزرگ کار می کرد . ویالون سازش بود؛ و بعدا گاهی در بین دوستان و آشنایان قطعه ای از موسیقی ایرانی می نواخت. همانطوریکه در یکی از زندگی نامه اش توضیح داده : با خواندن تز قرارداد اجتماعی ژان ژاک رسو ، به مسائل سیاسی اجتماعی علاقمند گردید و موسیقی رابه تدریج کنار گداشت .و با دوستان خود محفل کتاب خوانی راه انداخت. کتابی که او انتخاب می کرد، دوسانش برای او می خواندند.

بیشتر بدانیم :

رفیق بیژن از همان دوره ی دانشجوئی زبان انگلیسی را مثل اکثر بنیانگزاران سازمان خوب می دانست. با جامعه ی ایران و تاریخ ادبیات آن آشنا بوده واز جوامع اسلامی و اسلام هم آشنائی داشت. مطالعات روزانه اش ییگیربوده و باتفکرات اقتصاددانان بورژوائی، فلاسفه و نقد مارکس و مارکسیسم مطلع بود؛ علاوه برآن:

باانقلابات قرن بیستمی هم آشنائی داشت. ترجمه کتاب کمون پاریس مسئولیت و توانائی این رفیق را به نمایش می گذارد.

رفیق بیژن همانند اکثر رفقای اولیه کمتر اتفاق می افتاد کتب و نشریات جدید وتاز ترجمه شده را نخواند ه باشد.

چگونه رفقا با او آشنا شده اند ؟

روزی مصطفی رحیمی در سخنرانی خود در دانشگاه تهران علیه انقلاب کوبا گفته بود؛ نمی دانم که چگونه می توان انقلاب کوبا را، انقلاب سوسیالیستی خواند؛ بیژن از میان جمع زبان به اعتراض گشود و پاسخ داد ؛؛ اگر شما نمی دانید پس بهتر است علیه آن حرف نزنید ؛؛ ( چیزی در این حد و معنا ). درآن جلسه رفیق پویان هم حضور داشت، او را نشان کرد و ارتباط از این زمان با رفیق بیژن آغاز شد.

بعدا اطلاع یافتم ماشین تحریری که ما در هسته ساری از آن استفاده می کردیم از آن رفیق بیژن بوده است.

دراواخر برنامه مطالعاتی چهار ساله رفیق بیژن مسئولیت تحقیق و تحلیل از انقلاب مشروطیت را بعهده داشت که یادداشت های اولیه آن بدست ساواک افتاد.

ماجرای زندان

مشاهدات و تجربیاتی که مشترکا در زندانهای قزل قلعه ، پادگان جمشیدیه و زندان پادگان عشرت آباد تهران .

اوائل اسفند ماه سال ۴۹ بود. رابطه ما با رفیق عباس مفتاحی بعد از دستگیری توسط اداره آگاهی تهران؛ یکطرفه شده بود. اما ما همچنان کار تدارک برنامه ی قبلی، ایجاد یک هسته چریکی در روستاهای حومه ی مازندران هر چند بسیار کند ادامه می دادیم. از طرفی منتظر تماس رفیق عباس بودیم. این در شرایطی بود که هر روز یک افسر اداره آگاهی تهران مستقر در شهربانی ساری در جلوی در ورودی محل کارم از من باز بازجوئی می کرد. این تیم به سرپرستی سرهنگ دلخموش رئیس کلانتری هشت تهران برای پیدا کردن رد پا وانگیزه ی رفیق احمد در مصادره بانک به همه دوستان و آشنایان او در شهرها و روستاهای دور دست مراجعه می کرد، وعده پاداش و جایزه می داد. اما با این وجود پلیس هنوز انگیزه را سیاسی تلقی نمیکرد، و ما بدلائل تاکتیکی از این موضوع بسیار خوشحال بودیم. دو روز بعد از " سیاهکل" عباس مفتاحی برای ارزیابی اثر سیاسی عملیات سیاهکل به سر قرار من به ساری آمد و با خوشحالی از سیاهکل حرف زد و گفت طبق برنامه آنها الآن از منطقه دور شده اند و تلاش رژیم برای دستگیری رفقا بیهوده است. خودتان را آماده سازید در تماس بعدی باید به کوهستان برویم و به آن رفقا ببیوندیم. ولی مدتها منتظر ماندیم از ارتباط خبری نشد، جو شهر برای ما خفه کننده می شد، هیج کس حتی همکاران اداری بما نزدیک نمی شد، سلام علیک سرد و فرمالیته بود. بخصوص بعد از درگیری مسلحانه ی رفقا چنگیز و مهرنوش قبادی در جاده ساری شاهی (قائم شهر) همه چیز به ضررما پیش می رفت زندگی معمولی برای ما شکنجه بود. کار تدارک در فاصله ی تنکابن ( شهسوار ) و گرگان بناچار متوقف شد مردم عادی ما را سارق مسلح و یا همکار آنها می پنداشتند اما بعد از اعدام آن سیزده تن جو شهر ـ روشنفکران ـ اندکی فرق کرد. آنها از ما فاصله می گرفتند اما دیگردرنگاه شان نفرت دیده نمی شد، در بهترین شکل اش برای ما دلسوزی می کردند. خلاصه سخن کوتاه: در غروب یکی از این روزها، در خیابان شاه ساری توسط معاون تیمسار شاهین، نادری به معیت یکی از همکاران و همسایه ما آقای سید جعفر.م . شناسائی و دستگیر شده و در همان شب ما را بدون بازجوئی فورا با لندورو به تهران، و زندان قزل قلعه تحویل استوار ساقی یکی از درجه داران فرمانداری نظامی بعد و قبل از کودتای ۲۸ مرداد دادند.

سیاهکل روز نمادین جنبش کمونیستی انقلابی !

نیمه شب بود اولین سئوالی که ساقی از من پرسید ؛ شما در جنگل دستگیر شده اید؟. چشمانم بسته بود اما از گوشه ی چشم بندم در اطاق فردی کت بسته و تقریبا بیهوشی را دیدم . چیزی نگذاشت بعد از پوشیدن بلوزو شلوار زندان وارد سلول کوچک و بسیار متعفن بند ۲ شدم بمحض ورود ، فردی از سلول مقابل با کنجکاوی از من پرسید در رابطه با غفورحسن پور دستگیر شدی؟، همه ما در این بند در رابطه آن فلان فلان شده ( فحش های ناموسی ) دستگیر شده ایم . من دانشجوی دانشگاه تبریز اهل ؟؟؟ گیلان و سلول سمت چپ مهندس ابراهیم نوشیروانپور و دست راست فلانی اهل ؟؟؟ گیلان و یکی از اقوام شهبانو فرح است و پارتی اش کلفت است و حتما آزاد خواهد شد. و در ادامه گفت ، درسمت دست راست سلول تودرکنار مستراح فردی است روشندل اما با ارتباط خیلی مهم ؛ انگار با یک نفر بسیار مهم رابطه داشته است. چون رابطه اش یک طرفه بوده نمی توانند به خاطر کسب اطلاعات از مشخصات ، قرار ملاقات او را که نا بینا است شکنجه کنند .فقط امید وارند هم سلول اش از زیر زبانش حرف بیرون بکشد . و در روزهای بعد اطلاعات بیشتری از زندان بمن می داد. در باره زندانیان بند ما می گفت : فقط دونفر در این بند از قدیمی ها هستند . یکی آخوندی بنام ربانی ( اگر فراموش نکرده باشم همان کسی که خمینی می گفت پای او را اره کردند ) که مرتب قرآن و دعا می خواند و گریه زاری می کرد و دیگری هم پرونده منصور نیکخواه محکوم به حبس ابد که با سرگروهبان غذا می خورد. واز زندانیان نفرت دارد در این زمان فضای بند بسیار غم انگیز بود جو پشیمانی و ندامت و فحاشی به "سیاهکل "در تمام سلولها و بند عمومی حاکم بود. تا این زمان هیج یک از کسانیکه در رابطه با رفیق غفور دستگیر شده بودند ؛ فعال سیاسی نبودند ؛ ،فقط دو نفر از دوستان غفوردردوره فعالیت صنفی داتشگاهی در این بند بودند . در بند عمومی در بین زندانیان؛ بجز بهرام طاهرزاده هوشنگ، ترگل ویک رفیق دیگر از گروه رفیق همایون کتیرائی، بقیه توده ایها و چند آخوند و دیگرانی که خود را مائوئیسم می خواندند همگی از سیاهکل نفرت داشتند. آنها بر این باور بودند که جریان اخیر به تفاهم بین زندانیان و زندانبانان لطمه زده است ؛ دیگردر زندان ازروزنامه رسمی خبری نیست؛ کتاب در دسترس نیست و کار ترجمه تعطیل شده است. همینطور بود شرایط بند ۱ انفرادی.

ساعات وحشت و دلهره

روز ۲۶ اسفند سروکله روزنامه ی کیها ن در بند عمومی پیدا شد. صفحه اول خبر اعدام سیزده تن از اشرار با حروف بزرگ درج شده بود این خبر به سرعت به بند های انفرادی منتقل شد .تقریبا همه روحیه خود را باخته بودند. از سوئی نفرت از کسانی که آرامش زندان را بر هم زده بودند از سوی دیگر ترس از عکس العمل و سیاست رژیم در زندان ومضیقه های رفاهی، وضع خطرناکی حاکم شده بود واحتمال درگیری بین طرفداران و مخالفین در حال افزایش بود. دراین زمان ناگهان خبری از بند عمومی رسید: فردی بنام بهرام طاهرزاده شالی به سبک لرها ، بکمر بسته در وسط حیاط کنار حوض می خواهد به تنهائی ترانه ی دایه،دایه وقت جنگ را بخواند. تا قبل از شروع کسی از زندانیان نمیتوانست به این خبر و جرات و شهامت این جوان تازه وارد باور کند، اما غروب وقتی صدایش بگوش رسید ، نه تنها بند عمومی بلکه تمام بندیان یک و ۲ بجز ابراهیم نوشیروانپور در حالی که در لحظات قبل هنوز در ترس وحشت بسر میبردند همه ،با زنده یاد بهرام همراهی کردند .

سیاست پاک سازی

بعد آنروز برخورد بازجوها و نگهبانان با ما خیلی بد و خشن تر شده بود حسین زاده سربازجو بهمراه تهرانی ومصطفوی مرتب به سرکشی و بازدید از سلول ها می آمدند. تهدید و توهین رونق یافته بود. در غروب یک روزناگهان وضع بگونه دیگری در آمد. مامورین با دست و پاچگی زندانی های بند ما را به سلول های بند یک انتقال دادند ، هردو و یا حتی سه نفر در یک سلول. نمی دانستیم چه خبری شده بالاخره بند عمومی که بین دو بند انفرادی بوده ، معما را حل کرد. گروهی که خودشان را سازمان طوفان معرفی می کنند در یک یورش پلیس دستگیر شده اند و بشدت روحیه باخته اند سه تن از رهبران آنها ، سعادت؟؟؟؟، کلاه؟؟؟؟؟و هادی جعفرودی هم دستگیر شده اند، گفته می شد که‌از یبن این سه تن فقط رفیق هادی مقاومت کرده دیگران با وجود اینکه شکنجه ای نشده بودند؛ وا دادند. طوفان را می شناختیم. نشریات شان را می خواندیم. توفان در آن زمان در بین جریان چپ تنها سازمانی بود که با اصلاحات ارضی شاه مخالفت کرده بود؛ ولی معتقد بود شاه بزرگترین فئودال نمی تواند تقسیم اراضی را انجام دهد و دروغ می گوید.آنها در دفاع از تز شان از انقلاب فرانسه الگو می گرفتند ، انقلاب آلمان و انگلیس را از قلم می انداختند. مهمتر از همه انقلابی نبودند بیشتر کتاب خوان حرفه ای بودند ونه انقلابی ایکه مشی سیاسی را ار دل زندگی واقعی مردم بیرون می کشد. برگردیم به زندان و سایر ماجرا ها در بین زندانیان.

در این زمان روحیه ی زندانیان بخصوص در سلول ها برخلاف چند روز گذشته بهبود یافته بود . از درون سلول ها اشعار حماسی مقاومتی شنیده می شد. رفیق کاظم سلاحی که در رابطه یک محفل دانشجوئی دستگیرشده بود دیگر ملاحظه کاری را کنار گذاشته بود و با صدای بلند ،چند بیتی زیر را می خواند:

در محضر عشق جز نیکو را نکشند    روبه صفتان زشت خو را نکشند.

گر عاشق صادقی ار مردن مهراس     مردار بود هر آنکس کو را نکشد

رفیق کاظم را می شناختم . او تنها کسی از گروه ما در آن زمان در بین زندانیان قزل قلعه بوده است . آخرین بار، سال ۱۳۴۶ در تهران خیابان خوش با عباس مفتاحی زندگی می کرد. آن روز هنوز از بهترین خاطرات زند گی ام، روز آغاز گذر از روابط محفلی به روابط گروهی با خصلتی سازمان یافته و برنامه مطالعاتی جمعی بوده گفته کاظم این رفیق پرشورو همیشه شاداب خطاب به عباس را بخاطر می آورم : دوست دارم روز اعدام خودم با چشم باز به جوخه ی تیرباران فرمان آتش بدهم

در باره ی رفیق کاظم بیشتر بدانیم : با دستگیری رفقای سیاهکل معلوم شده که او فرمانده ی مصادره ی بانک ونک بوده است. احتمالا دستگیری دوم من با توجه به این سابقه که مبادا من هم در آن عملیات شرکت داشتم . خلاصه از طریق رفیق کاظم اطلاع یافتم که هم سلولی ام رفیق بیژن از رفقا است . بگفته اورابطه ی بیژن با سازمان یکطرفه بود ـ بخاطر وضع جسمانی ـ  پس ازیکی دو روز با مشکلات زیاد توانستم به رفیق بیژن ثابت کنم کبوتر پر قیچی نیستم.

 

انتقال به زندان جمشیدیه

در این زمان ساواک بساط گروهی از منشعبین حزب توده ساکا را بر چید. و بخشی از آنها را به قزل قلعه آورد. شایعه بود که تعداد دستگیر شدگان ۲۵۰ نفر است. سیاستی که به پاک سازی محیط سیاسی نام گرفته بود. که در امتداد آن برخی از روزنامه نگاران وابسته به حزب توده اما حامی سلطنت امثال گوران و رحمان هاتفی به زندان کشیده شدند . خلاصه بخاطر این دستگیری های وسیع مارا را به زندان جمشیدیه منتقل نمودند.

شب بود، بمحض ورود، زندانیان بند ما را از اعدام رفیق همایون کتیرائی در سحرگاه همان روز مطلع ساختند. رفیق همایون تا ساعت ۴ صبح مشغول بازی شطرنج با بچه ها بود. زیر هشت او را احضار کرد. او را برای اعدام می برند ، بچه ها سه نفری که مشغول بازی بودند می خواستند با جیغ و داد سایرین را برای آخرین وداع بیدار کنند اما همایون با خونسردی آرامشان کرد و مانع کارشان گردید.

از این زمان ببعد من با بیژن همیشه با هم بودم. در بین زندانیان جمشیدیه چند نفری بودند که بیژن خوب آنها را می شناخت. آنها دانشجویانی بودند متمایل به مارکسیسم اما در بازجوئی ها ضعف هائی از خود نشان داده بودند که بیژن از دست شان بسیار عصبانی بود اما آنها او را دوست می داشتند. یکی از خاطرات این زندان، برگزاری سال تحویل نوروز سال ۵۰ ۱۳ است. ما درصبح آن روز بعد از سال تحویل با ترانه سرود بهاران خجسته باد به استقبال نوروزآن سال رفتیم. تا آن زمان نه این سرود را شنیده بودم و نه از سراینده سرود اطلاعی داشتم. از آنجائی که بیژن در اجرای درست آهنگ بما کمک می کرد تا حال حاضر بر این باورم تنظیم آهنگ سرود کار بیژن است.

 

زندان عشرت آباد و ماجرای آن

چند روزی در زندان جمشید یه بیشتر نبودیم که ما را بدودسته تقسیم کردند. من و بیژن در دسته ای بودیم که به زندان عشرت آباد منتقل شدیم . در زندان عشرت آباد در بند انفرادی رفیق یحیی رحیمی، و یکنفر از اعضای کنفدراسیون و یک جوان دیگر که در دانشگاه ترکیه تخصیل می کرد در هنگام ورود به تهران در فرودگاه مهر آباد توسط ساواک دستگیر و مستقیما ازبند انفرادی زندان سر درآورد. اما در بند عمومی یک گروه از بند شماره ۲ که به رفیق حسن پور فحاشی می کردند به علی پ از اعضای مرکزی سازمان طوفان و چند نفر دیگر که خودشان را قیاص وند و صوفی می خواندند ؛ و مراسم صوفی منشانه اجرا می کردند پیوستند. آنها در جمع ما شرکت نمی کردند و حتی سفره را از ما جدا کرده بودند تا به سر گروهبان مومنی نشان دهند که از ما نیستند. دکترربوبی از اعضای حزب توفان هم دراین بند بود و از برادر کوچکش که جذب بیژن شده بود بسیار دلخور شده بود. محمود و برادر کوچکش مسعود نوانبخش و فردوسی پوراز دوستان رفیق غفور هم از این زندان سر در آوردند . فردوسی پور و محمود که در زمان دانشجوئی با غفور آشنا بودند و گویا بعدا که مشغول کار و شغل شده بودند با کمک مالی آرامش درونی پیدا می کردند، در این زمان به آویزان شدن به بهانه های مختلف از مبارزه سیاسی فاصله می گرفتند. اما ، مسعود که هنوز دانشجو و پرجنب و جوش بود چنین نبود. دونفردیگر فلانی وبهمانی ازطرفداران فعال تروتسکی بودند در این جا با حضور بیژن ساکت و خموش و اصلا حرفی از سیاست نمی زدند نظیر این دو نفردانشجو ی جوانی بنام ر. م که بعدا یکی از بنیانگزاران حزب لختی ها شده بود را می توان نام برد. فاقد سیستم فکری منسجم و انبوهی از محفوظات .از دیگر جریان هائی که می توان نام برد جمعی ازمائوئیستهائی بودند که برخی شان لباس مائوئی بر تن می کردند و درقهوه خانه های جنوب شهربه تبلیغات سیاسی علیه شاه و اصلاحات ارضی می رفتند بدون اینکه ازروستاهای ایران وماهیت اصلاحات ارضی تحلیل منسجمی داشته باشند. اما ما را قبول نداشتند و به سبک سایر جریانای سیاسی ما را تند رو و آنارشیست می خواندند. مثل شخصی بنام ر ن ... ج . بقیه که در اکثریت قرار داشتند از جمله زنده یادان محسن شانه چی؛ چنگیز احمدی نازنین خواننده ترانه های آذری و ترکی استانبولی ودر نقش مجری رادیو تهران، که تبلیغات ضد ؛؛ خرابکاران ،، را مدیریت می کرد، با ابتکار خود به تمسخر می کشید ومایه سر زندگی و خوشحالی جو زندان می شد و سایرینی که اکثرا جوانان پرشوری بودند عمدتا افرادی بودند که علیه ورود نیکسون در دانشگاه تهران دست به اعتصاب زده بودند و یا مثل فرزان افسر وظیفه و یا مثل ؟؟؟ ازهمافران بود. از ما چریک های فدائی دفاع می کردند و ترسی از زندانبان نداشتند.چرا در این فاصله اسفند سال ۴۹ تا اواخر فروردین سال ۵۰ روحیه انقلابی درزندان زنده گردیده بود

 

سیاهکل مصادف بود با کنفرانس نمایندگان شرکت های بزرگ نفتی در تهران، در جزیره ثبات و امنیت . خبر سیاهکل توسط خبرنگاران خارجی فورا به سراسر جهان مخابره شده بود. میلیتاریزه کردن منطقه ، دستگیری و اعدام شتابزده ی رفقا ، سیاست دفاعی شاه درتاکید تداوم ثبات و امنیت این ؛؛جزیره؛؛. بود. بعد از اعدام از قول او در روزنامه ها نوشتند : ؛؛ شا گرد آشپزهای ارتش شاهنشاهی برای سرکوب این اشرار کفایت می کند . شکست تاکتیکی سیاهکل از طرف سازمان های چپ ، شکست سیاسی مشتی ماجراجو خوانده می شد. اما در فروردین ماه رفقا با اتخاذ شعار نه یک قدم به عقب ، فضای سیاسی را به نفع جنبش انقلابی تغییر دادند.از این زمان به بعد جنگ سیاسی بین جنبش انقلابی کمونیستی علیه رژیم و فرصت طلبانی که مارا جوانان خام و بی تجربه می خواندند آغاز گردید . رژیم شتابزده با منتشر کردن عکس ۹ نفر از رفقا به سبک آمریکائي ؛؛ و با تعیین جایزه کلان ازمردم برای شناسائی واطلاع رسانی کمک می طلبید. آنها این رفقا را ته مانده ی گروه اشرار معدوم می خواندند. از سوی دیگر میکرفون رادیو تهران که تظاهرات فرمایشی با شعار مرگ بر دانشجو را همراهی می کرد از ؛؛ عابرین ؛؛ مصاحبه می کرد .آنهائیکه در آن زمان در جریان بودند خاطره مصاحبه با یک کارگر آذری زبان با زبان شکسته بسته ی فارسی را حتما بیاد دارند .این فرد زحمت کش درمقابل سئوال خبرنگار رادیو تهران گفته بود؛؛ والله چهل سال است که در این مملکت کار می کنم ؛ هیج چیز ندارم اما، باز هم خوبه ؟ از خانه ی دانشجوی عزیز توپ و خمپاره در میآئی ( در می آید )، مرگ بر این دانشجوی عزیز.؟ این ترفند ها و هوچیگریها موجب نشد که مردم برای دستگیری ؛؛ ته مانده هائی از خرابکاران ؛؛ اندک کمکی به رژیم بکنند. گویندگان زبر دست رادیو تهران از نوع تقی روحانی و آقای قائم مقامی ،این رسوائی ها را درگفتار های سیاسی با توجیهاتی از این قبیل توجیه میکردند : نیروی های هشیار امنیتی هر جنبده ای را در هوا و فضای کشور در کنترل دارد. به محض اینکه : ته مانده اشراراز لانه های خود بیرون آیند دستگیر خواهند شد.

در این فضا بود که بانک آیزنهاور مصادره شد. رفیق پویان در حالی که عکس شاه را زیر پای خود قرار داده بود طبق برنامه۱۵ دقیقه برای کارکنان و کارمندان بانک سخنرانی کرد.




Gozareshgar
info@gozareshgar.com