اخباروگزارش های کارگری 18 خرداد ماه 1405
ازشعله ورکردن آتش جنگ خودداری کنید
جنگ برای اکثریت اهالی فاجعه آفرین وبرای اقلیت لاشخوران جنگی ارمغان آور
ننگ ونفرت بر جنگ افروزان وجنایتکاران جنگی
گسترده ترومستحکمترباد همبستگی اکثریت اهالی جامعه بمثابه قربانیان جنگ آمریکا-اسرائیل وایران و جنگ چهل اندی ساله اقلیت درقدرت حکومت اسلامی درايران
- ادامه کنش های کارگران کارخانه تولی پرس قزوین نسبت به بلاتکلیفی شغلی و معیشتی و وعده های توخالی مسئولان
- کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران درراه سازماندهی برگزاری تجمعات اعتراضی به عدم پرداخت بموقع مطالبات مقابل ساختمان مدیریت شرکت واستانداری خوزستان
- شعبدهبازی کثیف در فیش حقوقی؛ وقتی «حق معیشت» در جیب «عائلهمندی» غیب میشود!
- روایتهای تلخ کارگران بازنشسته از افزایش قیمت ها وکاهش قدرت خرید،بروزنشدن همین چندرغاز حقوق وبیمه های درمانی نامناسب
- محکومیت 3 وکیل دادگستری شیراز به 3 سال زندان و 2سال ممنوعیت خروج از کشور
- صدور احکام محرومیت از تحصیل برای چهار دانشجوی دانشگاه
- آزادی حامد تيزرويان با توديع وثيقه
- تجمع صدها کارگر پلتفرمی وکنشگر اجتماعی کویمباتور هند برای امنیت شغلی، بیمه اجتماعی و به رسمیت شناخته شدن حقوق کار مقابل ساختمان فرمانداری این شهرستان ایالت تامیل نادو
*******
*ادامه کنش های کارگران کارخانه تولی پرس قزوین نسبت به بلاتکلیفی شغلی و معیشتی و وعده های توخالی مسئولان
روز دوشنبه 18 خرداد، کارگران کارخانه تولی پرس قزوین از ادامه کنش هایشان نسبت به بلاتکلیفی شغلی و معیشتی و وعده های توخالی مسئولان بدنبال تعطیلی این واحد تولیدی،خبردادند.
یکی از کارگران کارخانه تولی پرس، در تشریح مشکلات حقوق و دستمزد خود و همکارانش به خبرنگاررسانه ای گفت: در حالی 6 ماه مزد پرداخت نشده به همراه عیدی و 14 سال سنواتِ پرداخت نشده داریم و پرداختِ حق بیمه کارگران چندین ماه به تاخیر افتاده است که کارفرما از دوم اسفند ماه سال گذشته، فعالیت کارخانه را به بهانه کمبود منابع مالی متوقف کرده و تمام کارگران بیکار شدهاند و اجازه ورود به محل کار خود را ندارند.
این کارگر شاغل در کارخانه تولی پرس، در ادامه گفت: نه حقوق به موقع میگیریم و نه به دلیل مشکلات بیمهای، امکان دریافت مقرری بیمه بیکاری از اداره کار داریم.
به گفته وی، مجموع مطالبات این 108 کارگر از کارفرما حدود 40 میلیارد تومان میشود که هر کدام از کارگران مبالغی حدود 400 تا 500 میلیون تومان طلب دارند و همگی در سه ماه گذشته بلاتکلیف بودهاند.
او اضافه میکند: کارگران این شرکت بعد از بیکاری به دستفروشی و انجام کارهای ساختمانی مشغول هستند و مدیر اجرایی خط تولید کارخانه نیز اخراج شده و در حال حاضر فقط 4 کارگر در کارخانه مشغول نگهبانی از اموال کارخانه هستند
یکی دیگر از کارگران اخراجی تولی پرس در ادامه گفت: پس از پیگیریهای حقوقی سرانجام توانستیم حکم مصادره اموال کارخانه را برای دریافت طلبمان بگیریم اما پیش از ما کارگران، نهادهای دولتی و خصوصی همانند اداره مالیات و بانکها بابت طلب میلیاردی خود تمامی اموال کارخانه را مصادره کردند و اکنون دست ما کارگران به جایی بند نیست.
او افزود: هر یک از کارگران بهصورت میانگین بین18 تا 25 سال سابقه کار دارند، و از زمان بازنشستگی آنها با استفاده از قانون مشاغل سخت و زیانآور گذشته است اما چون کارفرمای بخش خصوص از بدو ورود به کارخانه (14سال پیش) هزینه سختی کار کارگران را به تامین اجتماعی پرداخت نکرده امکان بازنشستگی برایشان مهیا نیست.
به گفته وی، مدیران کارخانه پاسخگو نیستند و لاجرم کارگران در انتظار تصمیم مسئولان هستند. این کارگر اضافه کرد: این کارخانه بارها احیا و افتتاح شده اما هیچگاه فعالیت مستمر نداشته و هم اکنون نیز دربهای سولههای تولیدی آن قفل و جوشکاری شده است. به نظر میرسد اشخاصی که مسئولیت این کارخانه را پذیرفتهاند صلاحیت نگهداری از آن را ندارند و باید علی القاعده دوباره واگذاری صورت بگیرد.
او افزود: طی یکی دو ماه گذشته، بارها از مسئولان دولتی در استان قزوین از جمله استانداری و فرمانداری، خواستار رسیدگی به وضعیت خود شدهایم اما انگار مسئولان صدایمان را نمیشنوند و هیچ واکنشی به خواستههایمان نشان نمیدهند.
این کارگر با بیان اینکه در آخرین پیگیریها، موضوع واگذاری تولی پرس به یکی از شرکتهای همکار مطرح شده است اما از صحت این موضوع، اطلاع دقیقی نداریم درخاتمه افزود: ما کارگران از استمرار تعطیلی کارخانه نگرانیم چرا که در صورتی که این روند ادامه پیدا کند، زندگی همه ما کارگران نابود میشود و بیکاری ما برای مدتی نامعلوم حتمی است.
*کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران درراه سازماندهی برگزاری تجمعات اعتراضی به عدم پرداخت بموقع مطالبات مقابل ساختمان مدیریت شرکت واستانداری خوزستان
کارگران گروه ملی فولاد:
فردا ما کارگران در مقابل مدیریت شرکت حضور خواهیم یافت و خواستار پرداخت فوری حقوقهای معوقه و ارائه پاسخ روشن از سوی مسئولان خواهیم شد. انتظار داریم مدیران به جای سکوت و وعدههای تکراری، راهکاری عملی برای حل این بحران ارائه دهند.
چنانچه این تجمع و پیگیریها به نتیجه نرسد و حقوق کارگران همچنان پرداخت نشود، روز چهارشنبه ما کارگران در مقابل استانداری تجمع خواهیم کرد تا صدای مطالبات خود را به گوش مسئولان استان برسانیم.
هشدار نهایی به مسئولان شرکت و بانک ملی
کارگران سالهاست که بار مشکلات، گرانی و فشارهای معیشتی را بر دوش میکشند و همچنان چشمانتظار دریافت حقوق قانونی خود هستند. تأخیر در پرداخت حقوق، تنها یک مسئله مالی نیست، بلکه تعرض به امنیت خانوادههای کارگری است.
اگر تا فردا حقوقهای معوقه پرداخت نشود، هیچ مقام و مسئولی حق ندارد با آرامش وارد شرکت شود، در حالی که کارگر برای تأمین ابتداییترین نیازهای زندگی خود سرگردان و گرفتار است. پذیرفتنی نیست که کارگر در خیابان به دنبال حق خود باشد و مسئولانی که نتوانستهاند از ابتداییترین حقوق کارکنان دفاع کنند، در اتاقهای خنک و پشت میزهای خود به کار روزمره مشغول باشند.
ما تا فردا به مسئولان فرصت میدهیم تا به تعهدات خود عمل کنند. در غیر این صورت، خشم و نارضایتی کارگران قابل مهار نخواهد بود و روز چهارشنبه در مقابل استانداری تجمع خواهیم کرد تا برای آخرین بار تکلیف شرکت، تولید و آینده کارگران بهصورت شفاف و قطعی مشخص شود.
کارگران دیگر وعده نمیخواهند، اقدام عملی میخواهند.
وعده ما
روز چهارشنبه
۱۴۰۵/۳/۲۰
ساعت ۸/۳۰ درب استانداری
*شعبدهبازی کثیف در فیش حقوقی؛ وقتی «حق معیشت» در جیب «عائلهمندی» غیب میشود!
کشور پر درآمد چه بر سر تو آمد
رفقای بازنشسته، شنیدهاید که میگویند صرفاً به خاطر «کمبود جا» در فیش حقوقی، دو آیتم «کمکمعیشت» و «حق عائلهمندی» را در یک ستون مشترک ادغام کردهاند؟ انگار در عصر هوش مصنوعی و سرورهای ابری، فیشهای ما را هنوز روی کتیبههای گلی بینالنهرین یا کاغذهای پاپیروس میتراشند که برای جا دادن دو کلمهی ناقابل، با بحران مساحت روبهرو شدهاند! به عنوان نویسندهای که سالهاست مویش را در آسیاب پیگیری مطالبات قانونی شما سفید کرده، به ضرس قاطع میگویم که این توجیه، از آن جوکهای بیمزه و تاریخمصرفگذشتهی اداری است.
ماشینحسابهای آقایان برای نمایش حق و حقوق شما جا کم نیاورده؛ بلکه این سیستم دارد برای یک تردستی حسابداریِ تمامعیار در آینده، بدن گرم میکند.
بیایید تعارف را کنار بگذاریم؛ وقتی دو عدد با دو ماهیت کاملاً متضاد و مبانی قانونیِ متفاوت را مثل قیمههایی که میریزند توی ماستها، با هم قاطی میکنند، هدفشان گرافیکِ زیباترِ فیش نیست، بلکه «رد گمکنی» است. در منطقِ دیوانسالاری، ادغام کردن یعنی خلقِ یک تودهی مالیِ مبهم، تا فردا روزی بتوانند به راحتی گوشههایش را بتراشند و آب کنند، بدون اینکه کسی بفهمد دقیقاً از کدام بخش کسر شده است. این یک فرمول جادویی برای کم کردنِ بیسروصدای اعداد است؛ درست شبیه اینکه نخود و لوبیا را در یک گونی بریزند تا اگر فردا چند مشت از آن برداشتند، هیچ بازنشستهای نتواند مچشان را بگیرد و ثابت کند که کجای قانون اجازه داده حق عائله یا معیشتش دود شود و به هوا برود.
اما خیال کردهاند با چه کسانی طرفند؟ ما بازنشستگان، چرتکههای ذهنیمان خیلی دقیقتر از نرمافزارهای حسابداریِ آنها کار میکند. ما میدانیم که پشت هر ریالِ این اعداد، سی سال عرق ریختن و جوانی دادن نهفته است و با این قایمموشکبازیهای سخیفِ اکسلی، از میدان مطالباتمان عقب نمینشینیم. شفافیتِ مطلقِ فیش حقوقی، حق قانونی و بدیهی ماست. هر آیتم باید شناسنامهی مستقلِ خودش را داشته باشد تا کسی نتواند در تاریکیِ ادغام، دست در جیب بازنشسته ببرد. پس به طراحانِ این فیشهای جدید باید صراحتاً گفت: به جای اختراع فرمولهای «کوچکسازیِ نامحسوس»، فکری به حال معیشت و درمان بکنید؛ چون با پنهان کردن اعداد در هم، سفرهی خالی ما پر نمیشود، فقط تهماندهی اعتمادمان به تاراج میرود.
اقتصاد لیبرالی مردم برد به خاری
بازنشستگان شوش
منبع:کانالی سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه
*روایتهای تلخ کارگران بازنشسته از افزایش قیمت ها وکاهش قدرت خرید،بروزنشدن همین چندرغاز حقوق وبیمه های درمانی نامناسب
بازنشستگان میگویند: همه چیز چند برابر شده اما حقوق ما همان حقوق سال قبل است. از اول امسال همهی قیمتها بالا رفته؛ از نان و برنج گرفته تا کرایه و دارو. ما بازنشستهها مگر چقدر درآمد داریم که بتوانیم این همه گرانی را تحمل کنیم؟
بازنشستگان تامین اجتماعی، این روزها درگیر فشار سنگین معیشتی هستند. در سال جدید قیمتها افزایش بیسابقهای داشته است. قیمت کالاهای اساسی، اقلام خوراکی، دارو و هزینههای درمانی هر روز بیشتر میشود، این در حالی است که حقوق دو ماه نخست سال بازنشستگان افزایش پیدا نکرد و همین مسئله زندگی را برای بسیاری از آنها دشوارتر کرده است. طی این روزها بازنشستگان بسیاری با ما تماس گرفتند و از اوضاع سخت زندگی گفتند. آنها نگراناند که افزایش قانونی در ماه سوم سال نیز به حسابشان واریز نشود.
روزدوشنبه 18 خرداد،یکی از بازنشستگان که بیش از سی سال سابقه کار دارد به خبرنگار رسانه ای گفت: همه چیز چند برابر شده اما حقوق ما همان حقوق سال قبل است. از اول سال فقط قیمتها بالا رفته؛ از نان و برنج گرفته تا کرایه و دارو. ما بازنشستهها مگر چقدر درآمد داریم که بتوانیم این همه گرانی را تحمل کنیم؟
او که به بیماری دیابت و مشکلات قلبی مبتلاست، بخش زیادی از درآمد ماهانه خود را صرف خرید دارو میکند. به گفته او، هزینه داروها نسبت به سال گذشته به شکل محسوسی افزایش یافته است:
«اوایل هر ماه که حقوق میآید، اول باید پول داروها را بدهم. بعد هم خرید مختصر خانه. تقریبا تا ده روز اول ماه تمام حقوق تمام میشود. بقیه ماه را مجبورم از دوست و آشنا قرض کنم. شرمآور است که بعد از این همه سال کار کردن، برای هزینه زندگی محتاج قرض باشیم.»
افزایش هزینههای درمان، موضوعی است که بسیاری از بازنشستگان به آن اشاره میکنند. در ماههای اخیر نیز گزارشهای مختلفی درباره بالا رفتن قیمت دارو، خدمات درمانی و هزینههای بیمارستانی منتشر شده است؛ موضوعی که فشار مضاعفی بر خانوادههای بازنشسته وارد کرده، بهویژه کسانی که با بیماریهای مزمن دستوپنجه نرم میکنند یا درگیر بیماریهای خاص هستند.
بازنشسته دیگری که به تازگی همسرش تحت عمل جراحی قرار گرفته، میگوید برای پرداخت هزینههای درمان ناچار شده تمام پسانداز چند ساله خود را خرج کند:«یک عمل ناگهانی کافی است تا کل زندگی آدم به هم بریزد. ما هر ماه پولی برای روز مبادا کنار میگذاریم؛ نه فقط پسانداز چند ماه حقوق بازنشستگیام خرج یک عمل ناگهانی شد که حتی برای آنکه از پس هزینههای بعد از عمل بربیاییم مجبور شدیم قرض بگیریم.»
این بازنشسته میگوید: قیمت دارو و درمان آنقدر بالا رفته که هر ماه بیشتر از حقوقم خرج میکنم. در واقع حقوق ماههای بعد را پیش پیش خرج کردهام و منتظرم مابهالتفاوت حقوق دو ماه اول سال را پرداخت کنند تا از شرمندگی آشنایان و قوم و خویشهای طلبکار دربیایم!
او با گلایه از تاخیر در افزایش حقوق بازنشستگان ادامه میدهد: ما مستمری خود را از قبل خرج کردهایم. چون مجبور بودیم قرض بگیریم تا زندگی بچرخد. حالا هم معلوم نیست این معوقات را چه زمانی پرداخت کنند و چقدر از ارزش آن کم شود.
یکی دیگر از بازنشستگان به وضعیت یارانهها اشاره میکند و میگوید: کالابرگ من یک میلیون تومان است اما مگر با این رقم چه کاری میشود کرد؟ همه قیمتها چند برابر شده. من هر هفته یک وعده بچهها و نوهها را دعوت میکنم خانهمان؛ این یک میلیون تومان الان پول یک حلب روغن سه لیتری هم نمیشود.
فاصله میان درآمد بازنشستگان و هزینههای واقعی زندگی هر روز بیشتر میشود. بسیاری از بازنشستگان دیگر توان پسانداز ندارند و اگر بیماری پیش بیاید یا اتفاق غیرمترقبه بیفتد، دیگر از پس مخارج برنمیآیند.
بازنشستگان تامین اجتماعی میگویند ادامه این وضعیت، آنان را در تامین ابتداییترین نیازهای زندگی دچار مشکل کرده است. آنها تاکید دارند در شرایطی که قیمتها روزبهروز افزایش پیدا میکند، ثابت ماندن حقوق در دو ماه ابتدایی سال، فشار سنگینی بر خانوادههای بازنشسته وارد کرده و باعث شده بسیاری از آنان برای گذران زندگی به قرض و گرفتنِ وامهای کوچک از اطرافیان روی بیاورند.
در کنار مشکلات معیشتی، بسیاری از بازنشستگان تامین اجتماعی از وضعیت خدمات درمانی و عملکرد بیمه تکمیلی نیز گلایه دارند. آنها میگویند با وجود سالها پرداخت حق بیمه، امروز برای دریافت سادهترین خدمات درمانی باید هزینههای سنگینی پرداخت کنند؛ هزینههایی که نه بیمه تامین اجتماعی بهدرستی پوشش میدهد و نه بیمه تکمیلی پاسخگوی آن است.
یکی از بازنشستگان میگوید: وقتی به بیمارستان یا درمانگاه مراجعه میکنیم، تازه میفهمیم بخش زیادی از داروها یا آزمایشها شامل بیمه نمیشود. بعضی داروهای تخصصی را باید آزاد بخریم. هزینه یک آزمایش ساده یا تصویربرداری آنقدر بالا رفته که آدم ترجیح میدهد اصلا دکتر نرود.
بازنشستگان همچنین از شلوغی مراکز درمانی تامین اجتماعی و کمبود امکانات گلایه دارند. به گفته آنان انجام برخی خدمات درمانی گاهی هفتهها زمان میبرد و همین مسئله بیماران سالمند را با مشکلات بیشتری روبهرو میکند.
یکی از آنها میگوید: وقتی بیمار هستیم، توان این همه رفتوآمد و انتظار را نداریم. اما یا باید ساعتها در صف بمانیم یا هزینه سنگین بخش خصوصی را پرداخت کنیم.
در این میان، نام بیمه تکمیلی آتیهسازان حافظ نیز بارها در صحبت بازنشستگان مطرح میشود. آنها معتقدند این بیمه در عمل، فقط بخش کمی از هزینههای واقعی درمان را تقبل میکند و روند دریافت خسارت نیز طولانی است. یکی از بازنشستگان میگوید: برای دریافت بخشی از هزینهها باید کلی مدرک و فاکتور ببریم و آخر هم مبلغی که پرداخت میکنند، هم ناچیز است و هم با تاخیرِ بسیار واریز میشود.
بازنشسته دیگری که ماهانه پول زیادی برای خرید دارو پرداخت میکند، میگوید: بیمه تکمیلی اسمش تکمیلی است اما چیزی را تکمیل نمیکند. بیشتر هزینههای اصلی درمان روی دوش خودمان مانده. ما انتظار زندگی لاکچری نداریم؛ فقط میخواهیم وقتی بیمار میشویم، دغدغه پول دارو و بیمارستان نداشته باشیم.
بازنشستگان تاکید میکنند که در شرایط فعلی، افزایش هزینههای درمان به یکی از بزرگترین نگرانیهای آنان تبدیل شده است؛ نگرانیای که با تاخیر در افزایش حقوق و ناکارآمدی خدمات بیمهای، هر روز سنگینتر میشود.
*محکومیت 3 وکیل دادگستری شیراز به 3 سال زندان و 2سال ممنوعیت خروج از کشور
دادگاه انقلاب شیراز،3 وکیل دادگستری شیراز بنام های نازنین سالاری، محمود طراوت روی و مسعود احمدیان را به 3 سال زندان و 2سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم کرد.
*صدور احکام محرومیت از تحصیل برای چهار دانشجوی دانشگاه
بر اساس احکام بدوی صادره از سوی کمیتۀ انضباطی دانشگاه، سیدمحمد سیدعبودی دانشجوی ورودی ۱۴۰۱ کارشناسی مهندسی برق، علیرضا جعفریآثار دانشجوی ورودی ۱۴۰۰ کارشناسی فیزیک و حسین محمدی دانشجوی ورودی ۱۴۰۱ کارشناسی ریاضی، هر یک به دو نیمسال محرومیت از تحصیل محکوم شدهاند.
همچنین رضا صالحی دانشجوی ورودی ۱۴۰۰ کارشناسی مهندسی کامپیوتر نیز با حکم بدوی کمیتۀ انضباطی به یک نیمسال محرومیت از تحصیل محکوم گردیده است.
شورای صنفی دانشجویان دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی
*آزادی حامد تيزرويان با توديع وثيقه
حامد تيزرويان، عکاس حیات وحش و از پژوهشگران و فعالان شناختهشده محیط زیست کشور و دانشجوى دكتری دانشگاه بهشتی، با توديع وثيقه آزاد شد.
*تجمع صدها کارگر پلتفرمی وکنشگر اجتماعی کویمباتور هند برای امنیت شغلی، بیمه اجتماعی و به رسمیت شناخته شدن حقوق کار مقابل ساختمان فرمانداری این شهرستان ایالت تامیل نادو
روزشنبه 16 خرداد، صدها کارگر پلتفرمی وکنشگر اجتماعی کویمباتور هند برای امنیت شغلی، بیمه اجتماعی و به رسمیت شناخته شدن حقوق کار خود دست به تجمع مقابل ساختمان فرمانداری این شهرستان ایالت تامیل نادو زدند و خواستار به رسمیت شناخته شدن حقوق خود به عنوان کارگر، برخورداری از حمایتهای اجتماعی و پایان دادن به سیاستهای یکجانبه شرکتهای دیجیتال شدند.
این تجمع با فراخوان اتحادیههای کارگری وابسته به AITUC مقابل ساختمان فرمانداری شهر برگزار شد. شرکتکنندگان که عمدتاً از میان رانندگان تاکسیهای اینترنتی و پیکهای تحویل کالا و غذا بودند، پلاکاردهایی در دفاع از حقوق کارگران پلتفرمی حمل میکردند و خواهان مداخله دولت برای تنظیم مقررات این بخش رو به گسترش اقتصاد هند شدند.
طی سالهای اخیر رشد سریع شرکتهای حملونقل اینترنتی، تحویل غذا و خدمات آنلاین، میلیونها نفر را در هند به کار در اقتصاد پلتفرمی کشانده است. با این حال، بخش بزرگی از این نیروی کار از حمایتهای قانونی که شامل حال سایر کارگران میشود محروم ماندهاند.
معترضان در کویمباتور اعلام کردند که بسیاری از رانندگان و پیکها روزانه بین 10 تا 14 ساعت کار میکنند، اما همچنان از بیمه درمانی، بازنشستگی، غرامت حوادث کار و امنیت شغلی بیبهرهاند. آنها همچنین به کاهش مستمر درآمدها در نتیجه تغییر الگوریتمهای شرکتها و افزایش کمیسیونها اعتراض کردند.
یکی از مهمترین خواستههای مطرحشده در این تجمع، به رسمیت شناخته شدن رسمی کارگران پلتفرمی تحت پوشش قوانین کار هند بود؛ مطالبهای که در سالهای اخیر به محور اصلی مبارزات این بخش از طبقه کارگر تبدیل شده است.
فعالان کارگری میگویند شرکتهای پلتفرمی از طریق الگوریتمها و سیستمهای امتیازدهی، کنترل گستردهای بر شرایط کار اعمال میکنند. تعلیق یا مسدود کردن حسابهای کاربری بدون رسیدگی شفاف، کاهش ناگهانی دستمزدها و اعمال جریمههای خودکار از جمله مواردی است که بارها مورد اعتراض کارگران قرار گرفته است.
شرکتکنندگان در تجمع کویمباتور خواستار ایجاد سازوکارهای قانونی برای جلوگیری از اخراج یا تعلیق خودسرانه و تضمین حق اعتراض و پیگیری شکایات شدند.
اعتراض کویمباتور در شرایطی برگزار شد که طی ماههای گذشته موجی از اعتراضات مشابه در شهرهای مختلف هند شکل گرفته است. اتحادیههای کارگری و تشکلهای مستقل کارگران پلتفرمی در دهلی، بمبئی، بنگلور، حیدرآباد و چند شهر دیگر نیز خواستار اصلاح قوانین و تأمین حقوق اجتماعی این گروه از کارگران شدهاند.
بر اساس برآوردهای رسمی، میلیونها نفر در هند در بخش اقتصاد پلتفرمی و خدمات دیجیتال مشغول به کار هستند. با گسترش سریع شرکتهای تحویل غذا، حملونقل اینترنتی و خدمات آنلاین، مسئله حقوق این کارگران به یکی از مهمترین موضوعات جنبش کارگری هند تبدیل شده است.
در حالی که سازمان بینالمللی کار و اتحادیههای جهانی نیز موضوع حقوق کارگران پلتفرمی را در دستور کار خود قرار دادهاند،فعالان کارگری معتقدند که با گسترش اقتصاد دیجیتال، مبارزه برای حقوق کارگران پلتفرمی به یکی از مهمترین عرصههای نبرد طبقاتی در قرن بیست و یکم تبدیل شده است. آنها تأکید میکنند که شرکتهای فناوری و پلتفرمهای بزرگ بخش قابل توجهی از سود خود را مدیون کار میلیونها راننده و پیک هستند و این کارگران باید از حقوقی برابر با سایر شاغلان برخوردار شوند.