۱۴۰۲-۰۹-۱۰

رضا بی شتاب

ماهِ گریزپایِ من برای میلاد زهره وند


ماهِ گریزپایِ من،از چه زمان نهان شده
در شبِ وحشتی چنان،نشانِ بی نشان شده
دربدرِ غریبِ شهر،در پیِ تو به جستجو
ای که تبسمِ تو باز،در تنِ من توان شده
دیدنِ رویِ ماهِ تو،در دلِ من چو آرزو
آرزویم کجا شدی؟،دل ز پی ات روان شده
کاش ببینمت دمی،ستارۀ سُهیلِ من
دور شدی ز دیده ام،راهیِ بیکران شده
وای مگو که رفته ای،چهرۀ تو برابرم
آهِ دلِ غمینِ من،ابرِ به آسمان شده
آینه ای مقابلم؛در تو نگاه می کنم
نیست بغیرِ تو در آن،آنِ من از جهان شده
همچو پرندۀ اسیر،در غمِ یار وُ لانه اش
بال وُ پَری شکسته ام،سوخته آشیان شده
بانگِ اذان طنابِ دار،عشقِ مرا رها کنید...
بی نَفَسَی رقص کنان،بهارِ من خزان شده!
آمده ام به سویِ تو،در طلبِ جوانِ خود
رازِ عزیزِ جانِ تو،قامتِ کهکشان شده
بُرده ترا به ناکجا،کُشتۀ تو نشان دهد
عشق کجا کُشته شود؟،زندۀ بی زمان شده
آنکه ترا تبر زَنَد،ضربه به جانِ خود زَنَد
ترانۀ درختِ تن،شرر فشان وزان شده
میانِ سینۀ زمین،ریشه دوباره می دَمَد
گل دهد وُ جوانه ها،جوانِ جاوِدان شده
دانش وُ عشقِ او کجا؟،سنگ زِ شرمِ بی شرف
آب شده هبا شده،ز غصه در فغان شده
وقاحتِ فقیه را،در تَهِ مردابِ لجن،
هیئتِ هولِ قاتلان،در بُنِ چَه بیان شده
نفرت ازین فقیهِ دزد،گر طلبی بیا ببین
رشتۀ زشتِ هستی اش،غبارِ بی مکان شده
گر تو خوشی به دینِ خود،دست بدار ازین وطن
این تو وُ غارِ قهقرا،که نکبت ات عیان شده
دبدبه وُ کبکبه ات،بادِ هوا باشد وُ بس
حوزۀ درسِ ارزشی،طویلۀ خران شده
با لگدی به پوزه ات،به انقراضِ مذهب ات
سقوطِ بی بدیلِ تو،دمادم وُ دوان شده
دوباره خاکِ خانه را،زِ چنگِ تو رها کُنَد
زداید از زمین ترا،که پستی ات کلان شده
دوباره نسلِ تازه ای،دلاورانِ انقلاب
به مُشتِ هوش کوبدت،که خوابِ تو گران شده
مرگ گشوده چاله ای،دَرَک در انتظارِتان
که دوزخ است وُ هان وُ هان؛دوزخِ دین دهان شده
پنجشنبه 9 آذرماه 1402///30 نوامبر 2023

رضا بی شتاب

یک نظر بنویسید

 

نظرات شما

بدون نظر