گُلِ تنهایی

برای دوستِ دیرینه ام حمید جاودان که برادرش؛محمدرضا جاودان را در بمبارانِ تهرانِ بی پناه از دست داد...و به یادِ آنان که نیستند و برای آنان که گریستند...

خفته ای گُلنازِ رازِ روزگار!

از رهی دشوار وُ دور آمد بهار

تا به شوق آیی وُ دست افشان شوی

سکه های روشنی پاشیده یار

از زمین جوشیده شادی ناگهان

وای ازین نجوایِ جانِ جویِبار

روحِ خاک از نُو درخشیدن گرفت

ناز وُ خندان جامه هایش زرنگار

بوسه باران شد جهان از عاشقی

شد درختِ خانه سبز وُ بیقرار

باغِ نوروزِ زمانِ زمزمه

با نسیمِ تازه آمد نُونَوار

آسمان افسونگری شد دلنواز

نغمه سازِ لحظۀ زیبا هَزار

حِسّ وُ حال وُ ساز وُ آواز آشِنا

چون غزل رقصید وُ مست آمد نگار

دستِ تو می جُویَد او بی گفتگو

تا به همراهی بمانی ماندگار

شد تماشایی شکوفاییِ عشق

رفته سرما؛ مشعلِ آتش بیار

سفره رنگارنگ وُ مینایِ امید!

بِستُر از آیینه ها گَرد وُ غبار

ای گُلِ تنهاییِ بارانی ام!

دل برای دیدنت چشم انتظار...

ناگه آشوب وُ عذاب آمد پدید

شد نِگه مبهوت وُ ویرانه دیار

خنده بر لبهای فردا یخ زده

آرزو مضروب وُ زندانیِّ خار

شد پریشان روشنایی های شهر

مانده ای در بی پناهی گُلعِذار!؟

خاک وُ دود وُ سنگ وُ خاکستر رسید

خانه در آهِ زمان بیزار وُ خوار

قابِ عکست را بهار آورد وُ رفت

گریه ها در مرگِ گُل بی اختیار

بی من امّا رفته ای بی معرفت!

ای برادر خفته ای تنها وُ زار!؟

آمدم تا در بغل گیرم تُرا

ای سروشِ عاشقی شیدا برار!

جان فدایت؛ هستی ام قربانِ تو!

نازنین برخیز وُ بنگر نوبهار...

یکشنبه 2 فروردین ماه 1405///22 مارس 202