پَرتُوِ پروازِ عشق

برای استادِ برجسته جلیل دوستخواه؛عاشقی از ایران که غربت او را بُرد

مجرمی چون عاشقی کو در جهان

شرحِ عشق وُ عاشقی شد بی نشان

اصلِ منشورش زِ شورِ آدمیست

پرتوِ پروازِ عاشق بیکران

عشق آید در ظهور وُ در حضور

دل بلرزد با نگاهی ناگهان

رقصِ پروانه به گِردِ گُل نگر

با نسیمِ بوسه های آسِمان

عشق چون آغازِ آوازی خوشست

بی گمان زیبا بگرداند خزان

در طلسم آرَد مترسکهای باد

بشکَنَد تندیس وُ بخشد جانِ جان

قهر وُ تلخی از دل وُ لب بِستُرَد

چون چراغانی به باغِ مهربان

عشقِ پنهان در شراب اندیشه شد

زان شکوفا می شود پیر وُ جوان

در سرایِ سرمدی سیمایِ مهر

عشق وُ آزادی برآرَد ارمغان...

خصم آید در لباسِ سایه ها

سیرتِ صیاد وُ جلادی نهان

مصرعِ تصویرِ صبحی بی طلوع

قاصدِ سردابه گورِ لامکان

این جُنون در قصدِ تاراجِ جهان

پَستی وُ ویرانگری ها توأمان

محتسب در مسلکِ آدم کُشی

تیغِ او در قتل وُ غارت بی امان

دلقکانِ حُقه بازِ صحنه ساز

صورتی غمگین وُ باطن آنچنان

ظاهراً انسان؛ درون درَّنده ای

شکلِ شیادی ولی باشد عیان

جار وُ جنجالست وُ دجال آمده

با زبانی چرب وُ نرم وُ خوش بیان

رانده وُ آواره وُ نابود باد

دشمن وُ دیو وُ شَمن از آشیان...

مجرمم من عاشقِ مامِ وطن

دل به پرواز وُ طَوافَت هر زمان

زندگی شد مَحضرِ آزادگی

زان فراز آیی وُ باشی قهرِمان

جانِ جان نجوایِ ایران را شِنُو

همرهِ آزادگان آن را بخوان:

یادگار وُ مونس وُ دردآشِنا!

از تو تاریخِ وطن شد پُر توان

حیف رفتی وُ ندیدی خانه را

ردِ پایت مانده در نقشِ جهان

چارباغِ غمزده در انتظار

بی سخن زاینده رودِ اصفهان

چل ستون وُ باغِ گل بازار وُ پُل

در پِی ات گریانِ مرگِ باغِبان

همچو طفلان اشک در چشمانِ ابر

در گَلویِ شِکْوِه جُوشَد شوکران...

ای جلیلِ دوستخواهِ نازنین!

نامِ تو پاینده مانَد جاوِدان

چهارشنبه 5 فروردین ماه 1405///25 مارس 2026