رؤیایِ بیداری

برای مردمانِ بزرگ وُ زیبا وُ شگفت انگیزِ ایران

نه در رؤیا وُ در خوابی که بیداری

نه در کابوس وُ در خلسه که هُشیاری

همینجا خانۀ انسانِ تاریخی

خداوندِ زمینی را چه پنداری!

بیا رامشگرِ آیینۀ باران

ببین آیینِ آبی های معماری

زِ حوضِ کاشی وُ نقاشِ رنگین پَر

به قالی های گُلشن زاده آثاری

سرود وُ بوسه وُ بُستانِ دَستانت

زِ دل زاید همه زنگارِ افگاری

به مهرِ تُو نگاهِ ماهِ ما رخشان

زِ جشن وُ روشنی سرشارِ سرشاری

تماشا کُن شکوفایی وُ شیدایی

پریشانی نشان؛ شادان چُو گُلزاری

به زخمِ ناسزا زهرِ گزند اینک

میانِ آتشی اما به گفتاری

تُرا آشفته وُ آواره می خواهد

تُو از این دشمن وُ ظالم چه بیزاری

جهانی خصم وُ سوگندش به ویرانی

نمی ترسی تُو ایرانی وُ اسراری

تمامِ دشمنِ پوشالی ات آنی

شوَد دودی پراکنده به نیزاری

نگه دارد تُرا از کینۀ سنگ

تَهَمْتَن های یکتایت به پیکاری

تُو خورشیدی بلورِ آذرِ شعری

بزرگا دانشِ جاری به اعصاری

دلم لَک زد برای دیدنِ رویت

همه نوری زِ تارکی تُو بیزاری

نه خاموشی پذیری نه فراموشی

جهانداری سلحشوری وُ سرداری

برای دیدنت یک ذره شد این دل

تُو نجوایِ گُلی فرخنده رخساری

تُو جان را جلوۀ جانانه می بخشی

سرایِ جاوِدانی وُ سزاواری

تُو دنیا را چه دیدی عاشقِ تنها

پناهت می دهد عشقت به دیداری

پنجشنبه 7 فروردین ماه 1405///27 مارس 2026