ایران کجایی!؟

همراهِ بانویِ بهارانی شکوفا

چون همدلی در جذبه وُ شوقِ تماشا

در لابلایِ بَرگَکان آذینِ خورشید

رقصنده وُ نورانی وُ بی تاب وُ بیتا

در بطنِ جان غوغایِ ذوقِ عاشقی بود

می رفتم وُ آهنگِ گُل در گامِ شیدا

در پیشِ چشمم زورقِ زرینِ لغزان

پایا پَری در چشمۀ جوشانِ رؤیا

همچون نظربازان زمین وُ آسمان شاد

هر لحظه شعری از شقایق های زیبا

ناگه دلم لرزید وُ گریان تار وُ پودم

در معبدِ بیداریِ دلدار دنیا

احساسِ آرامش دمی بود وُ گذر کرد

مادر به یادم آمد وُ پژواکِ دریا

آمد به گفتار آن گُل وُ افسرده پرسید:

مصلوبِ آشوبی چرا پژمُرده سیما!؟

گفتم:نمی دانم چرا درمانده ام من

هنگامه شد!در جانِ من پیچیده نجوا

باور کن او را دیدم اینجا همرهِ خود

در کوچه سارِ سایه ها غمگین وُ تنها

مانند کودکهای آواره دویدم

گویی که من گمگشته ای بودم به صحرا

در التهابی بی نهایت مانده حیران

فریادِ جانسوزی زدم:بازآ تُو جانا!

هر جا نگه کردم دلم از غربَتم سوخت

بُهتی وُ یأسی آمد وُ افسونِ سرما

پرسیدم از هر واژه ای ایران کجایی!؟

گفتا میانِ قلبِ تُو پنهان وُ پیدا

یکشنبه 9 فروردین ماه 1405///29 مارس 2026