رفیق سیامک مؤیدزاده جهان ما را بدرود گفت !
جمعه ۲۷ مارس ۲۰۲۶، وارتان (سیامک مویدزاده) بابیش از ۶۵ سال مبارزه برای تحقق آرمان های انسانی اش جهان ما را وانهاد و رفت.
رفیق سیامک که در ۱۴ آبان ۱۳۲۰ (۵ نوامبر ۱۹۴۱) در شهر ایلام به دنیا آمده بود، در دوران نوجوانی با خانواده راهی تهران شد! این دوره که همراه با تلاطم های جدی سیاسی درایران بود، او را که به سنین جوانی پا گداشته بود تحت تاثیر خود قرار داد. بطوریکه با ورود به سازمان جوان حزب توده و آشنایی با محافل روشنفکری جوانان چپ قدم در راهی گذاشت که تا پایان عمر سرنوشت او را رقم زد
از رابطه او با سازمان جوانان حزب توده ایران تا آشنایی با محافلی از جوانان که بعدها مبارزان انقلابی همچون حمید اشرف و بیژن جزنی نشان از پیمودن راهی بود که هدفی جز تغییر جامعه بسوی ازادی و سوسیالیزم در سرنداشته باشد .
او که در نیمه اول۱۳۴۲ ایران را ترک و به آلمان رفته بود، پس ازمدتی در دیدار با رهبران حزب توده در آلمان شرقی، راه خودرا ازآن حزب جدا کرد.
از انجا که انسان آرمانگرایی بود، بسرعت ادامه مبارزات خود را در سازمان انقلابی حزب توده ایران پی گرفت .
در سازمان انقلابی حزب توده ایران مسئولیتهای سنگینی را بر عهده گرفت؛ و از هیچ کوششی برای تحقق آرمان های حزبی اش کوتاهی نکرد! او درتمامی آن سالها تمام قد درکنار حزب اش ماند، از شرکت در مبارزات خلق کرد تا فعالیت در میان کارگران مهاجر ایرانی در منطقه خلیج فارس، مشارکت در ایجاد تشکل های کارگری وابسته به سازمان انقلابی درایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ و…. تا کمک در تدوین قانون کاری که دران منافع کارگران ملحوظ شده باشد و…. فداکارانه با تمام توان نیرو گذاشت.
اوکه مسئولیت بخش کارگری حزبرنجبران را پس از انقلاب عهده دار شده بود. در آرزوی گسترش پایه های کارگری حزب بود که به دلیل سیاست نادرست حزب، از تشکیلات آن جدا شد .جدایی ازحزب رنجبران هیچگاه همراه با دلسردی وکاهش حضورفعال او درمیدان مبارزه نبود. پس از خروج از ایران با توانی دوچندان مبارزه با رژیم توتالیتر جمهوری اسلامی را پی گرفت. در برپایی ،همراهی و سازماندهی آکسیونهای اعتراصی علیه رزیم، دفاع از زندانیان سیاسی و آزادی شان، افشای کشتار دهه شصت، دفاع از مبارزات زحمتکشان ایران همواره در اول صف قرار داشت !
رفیق سیامک مدافع جنبش کارگری و یار کارگران درمبارزه اشان بود. عشقی عمیق به طبقه کارگر داشت و والاترین آرمانش همان آرمانهای این طبقه بود. از زمان احیای دوباره سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه ،پیگیرانه درخدمت آن قرار گرفت! هرکجا که تشکلی شکل میگرفت یا مبارزهای چراغ اش روشن می شد، شعفی سرشار از انرژی در او جلوه بیرونی می یافت. به همین دلیل از نبود همیاری گسترده میان نیروهای مدافع تشکلهای کارگری و از اینکه باهمه توان درانعکاس خبر، برگزاری آکسیون و غیره کمکاری از نظر خودش صورت میگرفت از آن دلخور می شد و … و تحمل کمکاری از مبارزان راه سوسیالیسم و کمونیسم را برنمی تابید! از اینکه با همه توان درانعکاس، برگزاری آکسیون تلاش صورت نمیگرفت، رنج میبرد. و تحمل آن از مدعیان مبارز راه سوسیالیسم وکمونیسم برایش دشوار بود !
او از بنیانگذاران جدی نهادهای همبستگی با جنبش کارگری ایران در خارج از کشور بود و خود فعالانه درتشکیل این نهاد مشارکت داشت.
پیگیری انتشار بولتن اخبار کارگری ایران به زبان انگلیسی از زحمات بیدریغ اوبود. و برای تهیه و نشر آن مرز نمی شناخت.
رفیقی رک و مبارزی پیگیر بود !
تا آخرین لحظات زندگی، با وجود بیماری و مشکلات جسمی، از فعالیت سیاسی دست نکشید و در اکسیون های سالانه ژنو حضور می یافت. با آنکه بر روی ویلچر بود، و مشکلات جسمی و کهولت سن اجازه تحرک زیاد به او نمیداد. تمنای شرکت در آنرا حتی در سال گذشته را هم داشت!.
اخبار و گزارش های کارگری، فقدان رفیق سیامک مویدزاده را به خانواده او، دوستان و رفقایش و همه رهروان راه طبقه کارگر تسلیت میگوید و خودرا همدرد فعالان جنبش کارگری میداند!
یادش جاوید
یکم آپریل ۲۰۲۷
سایت اشتراک
