آرزویِ زیستن

برای آوازخوانِ جوان امیرحسین حاتمی؛که با بانگِ مرگ خاموش شد

آیا زِ غمِ زمانه گفتی

از گریۀ بی بهانه گفتی

از خانه خبر نداری ای یار!؟

از شوکتِ بی نشانه وُ خوار

از ناله وُ اشکِ بی گناهان

از قصۀ پَستِ رُوسیاهان

از قاضیِ مرگ وُ قاریِ گور

از کُشتنِ شورِ عاشق وُ نور

از کوثر وُ سلسبیل وُ ساغر

از زیورِ ذاتِ ذلت آور...

جنگی که بپا نموده اوباش

فحاشیِ وحشیانِ عیاش

شد زندگی آرزو وُ کابوس

آزاده به بند وُ درد وُ محبوس

مجنونِ درونِ خانه خوشحال

شد خالقِ اختناق وُ اقبال

در حالِ نگونِ نفرت آور

خصم آمد وُ شد دوا وُ یاور

آن قایقِ غرق وُ پُر حماقت

بازآمده گشته پُر صلابت

از فیضِ عدو فضاحتش بیش

از بخششِ او کثافتش بیش

در جنگلِ جهل وُ جنگِ جاری

این کثرتِ نکبتش چه عالی

جنجالِ جَلَب کنون مجال است

توجیهِ جنایت وُ زوال است

جاهل به جمال وُ جلوه مشغول

هر روزه عزایِ عقلِ مقتول

ترویجِ فریب وُ فتنه ایمان

حق کُشتۀ دستِ شیخ وُ قربان

غُوغایِ تَنَزُّلِ غُرورست

افسردۀ بی سُرور وُ نورست

اعدامِ شرف سقوطِ انسان

شرمندۀ عاشقِ پریشان

باران!تو شکفته ای چه روشن

بر هق هقِ بی شکیبِ میهن

یادت نَرَوَد نگاهِ بی خواب

آن نرگس وُ یاس وُ یأسِ مهتاب...

دوشنبه 17 فروردین ماه 1405///6 آوریل 2026