ایالات متحده ۲۳۴ سال از ۲۵۰ سال عمر حکومتی خود را در جنگ بوده است

ایالات متحده ۲۳۴ سال از ۲۵۰ سال عمر حکومتی خود را در جنگ بوده است. بهمین دلیل سرمایه های بخش نظام-صنعتی یکی از عمده ترین بخش های سرمایه داری امریکا می باشند.

در اکثریت آن جنگ ها هم با ۴ هدف پیش رفته اند که بترتیب زیر هستند:

۱- استقرار حکومتی قابل پیش بینی در کشور متخاصم  (وابسته به امریکا یا خیر مهم نبوده است ، اما ترجیحا بهتر بوده است که آن حکومت  نظامی-اطلاعاتی- امنیتی باشد.) این برای امنیت سرمایه در منطقه ای که جنگ کرده است، کلیدی بوده است. برای حکومت های مختلف ایالات متحده مهم نبوده و نیست که آن حکومت متخاصم پس از جنگ، کمونیست (مانند ویتنام یا نیکاروگویه) یا مکتبی و مذهبی (مانند افغانستان) یا التقاطی (مانند سوریه) باشد، مادامی که غیرمترقبه و پیش بینی ناپذیر نباشند،

۲- تخصیص بودجه بیشتر به بخش های نظامی- امنیتی- اطلاعاتی در داخل امریکا و همچنین در کشور متخاصم. گفتگو با آن بخش ها در دیگر کشور برای حکومت های ایالات متحده سهل تر است،

۳- شکست و به بیراهه کشاندن جنبش های مدنی-اجتماعی در کشور متخاصم که می توانند موجب بی ثباتی منطقه ای و عدم امنیت سرمایه شوند، و

۴- بالاخره، اغلب بستن قراردادهای درازمدت (انرژی، نظامی، صنعتی، مواد خام، و و و) برای سرمایه های امریکایی.

بنابر اسناد و شواهد و گواه ها ، همچنین در این مذاکرات، ادامه یا پایان جنگ، همگی به احتمالی بالا بستگی به آن دارد که آیا ارزیابی حکومت امریکا  از قدرت باقیمانده نظام، نشان از حکومتی قابل پیش بینی دارد یا خیر.

هنوز چند روز تا پایان آتش بس هست و برای حکومت ایالات متحده مهم نیست که اژدها یا شیطان یا فرشته یا پری بر مردم ما حکومت کند، مادامیکه برای سرمایه داری امریکا موجب بی ثباتی منطقه ای نباشد.

بقیه موارد تنها پروپاگاندای دولتی و تبلیغات حکومتی هستند.