ویرانه های آشنا

برای مردمِ دردمند وُ دلهایِ بی پناه

از خانه بیرون آمدم؛مقصد خدا داند کجا

گفتم مگر پیدا کنم؛شاید نشانِ آن سرا

دیدم سکوتی بی حساب؛مهتابِ مُرده در سراب

هر تکه ای از آرزو؛آزُرده های بی صدا

آوازِ مرگ وُ انفجار؛آسیبِ سنگ وُ نحسی اش

ناگه رسیده تیرگی؛آسیمه سر صبحِ بلا

انگشتری عکسی نهان؛آیینه ها مضروبِ غم

ای عشقِ من دیدی تُو هم!ویرانه های آشِنا

گُلهای نازِ آن عروس؛گُلدانِ یاسی لِه شده

تُور وُ لباس وُ نُقل وُ نور؛در زیرِ خاک وُ بی نوا

آغوشِ خاموشِ مغاک؛مرگِ عیانِ باغ وُ جُوی

پیراهن وُ یک لنگه کفش؛باقی وُ بی صاحب رها

گهواره ای در سایه سار؛لبخندِ مفقود دلی

سقفِ سقوط وُ بویِ دود؛گَرد وُ غباری رهنما

تصویرِ تَرسی شد جهان؛در قابِ ویرانیِّ جان

آینده آغازِ عذاب؛نابودیِ اُمّیدِ ما

همراهِ من آمد نسیم؛جانم اسیرِ یأس وُ بیم

گفتم که پیدا می کُنم؛گُمگشتۀ خود را خدا!؟

مادر نمی گویی به من؛آن عشقِ مفقودم کجاست!

در این سیاهی های سرد؛ای روشنی آخر بیا

ای پنجره چیزی بگو؛از کوچۀ آواره ام

ای زندگی کوچیده ای!از زحمت وُ رنج وُ عزا

دلخسته ای؛ای شهرِ من؛از بُمب وُ رگبارِ شرنگ!

محزون وُ تنها مانده ای؛کِز کرده ای؛ای بی پناه

بُغضِ زمانها وُ زمین؛در سینه ات لَبْ پَر زَنَد

آمد شفا بدتر زِ زهر؛تسکینِ دردی بی دوا...

در زیرِ آوارِ زمان؛من با خودم در گفتگو!

گویی صدایم می زنند ؛ز دور وُ نزدیک وُ رَسا

آنان خدایا زنده اند؛ای چشمِ تَر ای خُوش خبر!

من مُرده ام ای مَردمان!من جان فدا پیشِ شما

چهارشنبه 2 اردیبهشت ماه 1405///22 آوریل 2026