عشقِ گریزان

برای محمود و کیانوش وُ کودکی هایمان

ای عشقِ عشقِ کودکی؛از من گریزانی چرا

باور نداری من همان؛آشفته ام جان بی جلا

در انتهایِ کوچه ای؛چشم انتظارم بیقرار

کیف وُ کتاب وُ کوله ام؛دستِ زمان وُ بی ندا

خورشید وُ شط وُ شرجی است؛جاشویِ پیری در گُذر

پاشیده بر شط سکه ها؛یک آسِمان رخشان طلا

تورِ سپیدِ لحظه ها؛بر شانه های روزگار

ره می رَوَد آرام وُ ناز؛رخسارِ ماهش پُر حیا

گویی عروسی می بَرَند؛دستانِ او نقش وُ نگار

سرشارِ شادی آرزو؛باغِ گلاب وُ گُل حنا

شاباش وُ پُولَک ها وُ کِل؛با جامه های رنگ وُ رنگ

گُلزارِ جانها در گذر؛تنپوشِ آتش ها سرا

با ساز وُ آوازِ زمین؛ساغر به دستِ باغبان

برگِ درختانِ مستِ مست؛در دودِ اسپند وُ دعا

خورشیدِ رامشگر ببین؛وان خوشه های خنده ها

دریا سُرودی باده نوش؛با بادبان رقصان صبا...

مبهوتِ زیبایی شدم؛دل در پیِ شادی دوان

حیران نگاهی خیره ام؛در راهِ بی پایان رها

پروانه ای از ره رسید؛ذوقی به پروازم دَمید

رفتیم وُ رفتیم از جهان؛چون همسفر تا ناکجا...

ناغافل آمدم یادِ من؛قول وُ قرار وُ مدرسه

با دلهُره گفتم به خود؛برگرد وُ بُگذر از جفا...

ناگه به خود آمدم دلم؛هر یک به راهی رفته ایم

مادر بیا ما گُم شدیم؛فریادِ اشکی بی صدا

جامی شکسته دیده ام؛ساقی؛جوانی بود وُ رفت

تاتی کُنان چون کودکی؛از کاغذِ کاهی قبا

آهنگِ رنگی دلپذیر؛ای زندگی ای بی وفا

پژمُرده ای کِز کرده ای؛یادی وُ دستی بر عصا

میخانۀ تنهایی ام؛هَمْدَم شرابی از شَفق

شد آن نشاطم بی نشان؛پنهان جوانی شد جدا

شنبه 5 اردیبهشت ماه 1405///25 آوریل 2026