بر وَرَقِ روزگار

برای جاویدنامان: امیرعلی جعفری؛عرفان کیانی و...

ما که سُرودیم زِ آزادیِ خود یادگار

ما که نوشتیم زِ خون بر ورقِ روزگار

گاهِ سَحَر جانِ منِ خسته که بَر دار شد

آهِ غریبانۀ دل پَر زد وُ گُلزار شد

غیبتِ فریاد حضورِ ستمِ جانگزا

سروِ سکوتی که تَبَر می شکنَد بی صدا

ما به تسلایِ مصیبت زِ سحر بی خبر

بارِ سفر بسته به عُزلت شده ای بی اثر

همچو کبوتر به قفس یا به حصاری شکار

بال وُ پَرِ ما شده بیهوده وُ رنجی بهار

شد صفتِ سادۀ هستی همه جا انزوا

پنجره دیوار وُ جدا شد همۀ جانِ ما

ما همه تنها وُ پریشان وُ زمان بی کلام

ای عجب از عادت وُ این دفترِ مِحنَتْ پیام

گُم شده شادی زِ دل وُ دست وُ نگاهِ خیال

خیره کِه را می نگری ای همه آهِ محال!؟

باز رَسَن ساقۀ آتش شده بر گردنی

باز بسوزد نَفَسِ سوسنی وُ خرمنی...

مهلکۀ کینۀ تُو وهمِ نهانی مَغاک

کِی تُو به پایان بِرسی وحشتِ مرگ وُ هلاک!؟

سُوختم از بی سخنی؛سردیِ دردِ زمان!

جانِ من افراخته بر دارِ پِگَه در خزان

می شنَوَد گُلشنِ غمگینِ تو آخر سخن

روشنیِ اشکِ شِکُفتن شده روحِ وطن

دوشنبه 7 اردیبهشت ماه 1405///27 آوریل 2026