اول ماه مه » امسال با تجاوز نظامی امپریالیستها ،روزجهانی کارگر برگزار نمیشود. «
در اکثر کشورهای جهان که بصورت دمکراتیک اداره میشوند، طرفداران کارگران با کارگران روز اول ماه مه را جشن میگیرند اما در ایران ممنوع است، و چپ ایرانی فقط برای راضی کردن خود ده ها اعلامیه صادر میکنند و چپ جهانی هم برنامه ای دراز مدت ندارند، و کمتر به اتحاد فراگیر و برنامه مشترک می اندیشند.
کار بهمین جا ختم نمیشود بلکه کارگران در ایران که گرد هم میآیند و بزرگداشت این روز را جشن میگیرند ،دستگیر،زندانی و شکنجه و آنها را از کار اخراج میکنند.
در جمهوری اسلامی سندیکای کارگری مستقل وجود ندارد ، اتحادیه ها ئی که بتوانند مستقل عمل کنند وجود ندارند،و بصورت علنی ممنوع اعلان شده اند.
سرمایه داران چپاولگر و استثمارگر بکارگران در ایران اجازه تاسیس تشکلهای کارگری جهت دفاع از حقوق اولیه را نداده اند، آنها بخوبی می دانند که تشکل یابی کارگران بضرر سرمایه داران خواهد بود.
کلیه بخشهای دیگر اقشار جامعه ،در بخش صنعتی، کشاورزی، معلمان، پرستاران، بازنشستگان و... نیز از کارگران وضعیت بهتری ندارند و امروز در کنار هم علیه کلیت جمهوری اسلامی قرار گرفته اند.
تورم ،کرانی، بحران بیکاری، حقوق ماهانه کم، ادامه زندگی را برای همه اقشار و بخصوص طبقه کارگر و خانواده هایشان بسیار مشکل و غیر قابل تحمل کرده است جنگ و بمباران موجب بسته شدن کارخانجات و بیکاری کارگران شده.
محاصره دریایی توسط آمریکا ،بدنبال بمبارانها که بخش بزرگی از زیر ساختها را و صنایع را ویران کرده ،و فشار اقتصادی ایجاد نموده و بیم آن میرود که انبارهای ذخیره کالا های اساسی بزودی خالی شوند ،تولید داخلی هم مختل شده و محاصره ورود کالا هم از طریق خلیج فاری ایجاد شده، این تجاوز امپریالیستی بیش از همه زندگی و معیشت طبقه ی زحمتکش را هدف قرار داده است.
کارفرمایان استثمارگر ، کارگران را وادار به قبول قرار دادهای موقت میکنند،که هر زمان خواستند بتوانند کارگران را اخراج کنند.
در اکثر کارخانجات ، کارگران دارای بیمه درمانی نیستند ، حقوق بیکاری دریافت نمیکنند ، تبعیض جنسیتی زنان و مردان آشکارا اجرا میشود، اکثر زنان مجبورند برای گذران زندگی خود کار کنند آنهم کار ارزان ارائه دهند با در آمد کم و کار طاقت فرسا و با توافق حرفی نه قرار دادی، زنان بیشتر از مردان استثمار میشوند، در«جنبش زن ،زندگی، آزادی»که زنان بسیاری از اقشار مختلف فعال هستند ، که کمک حال جنبش کارگری میتوانند باشند.
بسیاری از کارگران مبارز در زندانها بسر میبرند با شکنجه از جمله سپیده قلیان از کارگران زن نیشکر هفت تپه.
فاشیسم مذهبی حاکم بر ایران در بدترین شرایط بسر میبرد ،و با تجاوز نظامی امپریالیستی ،زیر ساختها تخریب شده،بخش اعظمی از صنایع فولاد و پتروشیمی از بین رفته ،که موجب بیکاری گسترده با کمبود شغل و نا امنی شغلی و اخراج کارگران ،بحران اقتصادی لاینحل شده،جنبش کارگری ایران بمثابه ی اصلی ترین نیروی جنبش آزادیخواهی و عدالت طلبی وظیفه مهمی در پیش رو دارد،که با تشکل مستقل کارگری و اتحاد فراگیر در کنار اقشار تهیدست جامعه و جنبش «زن،زندگی،آزادی»و جنبشهای مدنی گذر از این رژیم را ممکن میکند.
و اما:
با پیدایش مناسبات سرمایه داری در جهان ، طبقه ی نوینی پا به عرصه سیاسی تاریخ گذاشت که مجبور بود و هست که برای تامین حد اقل محارج زندگی خود و خانواده اش، نیروی کار خود را عرضه کند و آنرا به سرمایه داران و صاحبان کارخانجات بفروشد و از آنها در مقابل نیروی کار خود مزد دریافت کند، کارگران با پولی که دریافت میکنند ، یعنی نیروی کارشان را در کارگاه باز تولید میکنند.
ویژه گی اصلی کارگر آنگونه که در "مانیفست کمونیست" آورده شده، این است :
" از خود صاحب هیچگونه ابزار تولید نیست و برای آنکه زندگی کند، ناچار است نیروی کار خود را به معرض فروش برساند."
در ایران رژیم ضد کارگری، حاکم بر جان و مال زندگی کارگران است، علاوه بر استثمار، کارگران مجبورند کار کنند و حقوق آنها بعناوین مختلف پرداخت نمیشود،و ماهها حقوقشان پرداخت نشده و رژیم از پرداخت حقوق طفره میزند ، و در شرایط جنگی امکان پرداخت حقوق بسیار کمتر از قبل شده.
امسال طبقه ی کارگر ایران در حالی به استقبال روز کار گر میرود که کارگران نفت و پتروشیمی ایران ، با وضعیت حقوق معوقه ی خود و عدم پرداخت افزایش دستمزد در نقاط مختلف کشور از جمله کارگران پتروشیمی در بوشهر- کارگران شرکت کوشان- پیروشیمی کنان در عسلویه - کارگران پتروشیمی هنگام و... در کنار سایر کارگران نفت و گاز بسر میبرند، بخاطر بمباران که منجر به تعطیلی بخشهای زیادی از صنعت نفت و گاز شده است،با تهدید ادامه جنگ صنایع نفتی شرایط ادامه زندگی کارگران بسیار اسفناکتر از قبل خواهد شد.
در قرن نوزده میلادی سرمایه داران تا شانزده ساعت در روز درکارگاهها کار میکشیدند و حتی کارگران قادر نبودند با مزد دریافتی هزینه ی خوراک و پوشاک خود و خانواده خویش را تامین کنند، یعنی در حال داشتن کار و در آمد ، زندگیشان زیر خط فقر بود، و در کارخانجات از هیچگونه حقوقی بر خوردار نبودند و کارفرمایان در مقابل سانحه ها هیچگونه تعهدی نداشتند و درآن دوران کارگران از هرگونه حقوقی محروم بودند و حتی هر گاه منافع کارفرمایان ایجاب میکرد آنها را اخراج میکردند ، مانند امروز در ایران رفتاریکه با کارگران هفت تپه کردند، بازداشت، زندانی و اخراج ، درحالتیکه زیرخط فقر بودند و هستند.
در این رابطه بود که در کنگره پاریس دراول ماه مه 1886 تصویب کردند که روز اول ماه مه به مثابه روز همبستگی جنبش بین المللی کارگران و مبارزه بخاطر رهائی طبقه کارگر از قید و بندهای استثمار شناخته شود.
و به این ترتیب هر ساله روز اول ماه مه از سوی کارگران جهان ، این روز را گرامی میدارند، و جشن میگیرند و تنها در ایران ممنوع است.
به اینصورت بود که در ایران در دوران سلطنت پهلوی ، دولت محصول کودتای بیست و هشت مرداد سی و دو ازپیدایش سندیکا های خود جوش و مستقل و با برپائی"سندیکاههای زرد" دولتی از رشد و گسترش جنبش کارگری جلو گیری کردند و زمانیکه انقلاب 57 تحقق یافت ، بوسیله حمایت و برنامه دولت وقت آمریکا کارتر ، جنبش کارگری ایران فاقد هرگونه بافت سازمان یافته مستقل کارگری بود، بهمین دلیل نتوانست در انقلاب نقش محوری و تعیین کننده داشته باشد،و اضافه بر این سازمانهائ کمونیستی مانند "حزب توده" و سازمانهای بورژوازی مانند نهضت آزادی ، ملی مذهبیها، و جبهه ملی با حمایتشان از حاکمیت مذهبی ضد کارگری کمک به استثمار مضاعف کارگران و خانه خرابی آنها نمودند.
در حاکمیت ترور و خفقان اسلامی و استبداد سیاه جمهوری اسلامی، از پیدایش هر گونه سازمان سیاسی و صنفی عامدا جلو گیری کردند، و بخاطر عقب ماندگی صنعتی در ایران جنبش سندیکالیستی نتوانست بمثابه جنبش مستقل کارگری بوجودبیاید وحاکمیت اسلامی به مقابله با" شوراهای کارگری" که بوجود آمده بودند، بر خواست
و با تبدیل کردن آنها به " انجمن های اسلامی" کارگران را وابسته به دولت کردند.
کارگران و زحمتکشان ایران از زن و مرد با بودن نظام ضد مردمی و ضد کارگری اسلامی هیچ راه برای نجات ندارند جز اینکه متحدا علیه نظام ستم و استثمار مبارزه کنند و آنرا از سر راه خود بر دارند.
در نظام سرمایه داری مذهبی عقب مانده وابسته امروز به چین و روسیه ، کارگران و حتی سایراقشاجامعه رایهرگونه فعالیت در جهت بدست آوردن حقوق اولیه خود مانند بازنشستگان ، مال باخته، فورا به مهر"ضد اسلامی" ممهور شده دستگیر، زندانی و شکنجه ، میکنند.
چپها ، سوسیالیستها و کمونیستها بمثابه عناصر آگاه جامعه تنها نیروئی هستند که در جهت تغییر آگاهانه جامعه میتوانند قدمهای مثبتی بر دارند و در " تحقق برنامه" حد اقل کارگری مستقل آنهم به این دلیل که طبقه کارگر در ایران اسلام زده در حال حاضر بدلیل شرایط ترور و خفقان حاکم بر جامعه قادر به انقلاب سوسیالیستی نیستند، حد اقل برنامه یعنی اینکه در کنار زدن نظام بورژوازی و استقرار یک حکومت دمکرات که ابزار اعمال اراده وحاکمیت زحمتکشان ایران باشد را تشکیل دهند، این حکومت باید ضامن آن دمکراسی وسیعی باشد که در آن مبارزه طبقات زحمتکش علیه بورژوازی آزادانه و به وسیعترین شکل ممکنه ، تکامل یابد.
آن نیروهائیکه دراول انقلاب قانون کاردر قانون ارتجاعی اسلامی که روابط کارگر و کارفرما را بر طبق "روح قرآن" و اسلام عقب مانده و ارتجاعی طرح و بنا نهادند و جامعه اسلامی را با اقتصاد اسلامی و روابط تولیدی اسلامی را بر جامعه حکمفرما کردند، و این رژیم اقتصاد، مالکیت بر ابزار و وسائل تولید، رابطه تولید کننده و مصرف کننده را از طریق قوانین اسلامی توضیح دادند، بزرگترین خیانت را به طبقه ی کارگر و مردمان ایران مرتکب شدند، در حقیقت آنها مسبب و جوابگوی امروز وضعیت اقتصادی مردم هستند که باحمایت خود از این سیستم اقصادی اسلامی و حاکم کردن آن بر کل جامعه و در زیرپوشش اسلام و از طرح"قانون کار" اسلامی ، بهترین زمینه را برای ارزش افزایی سرمایه فراهم کردند و زندگی ملیونها انسان را به فلاکت ونا بودی و فقر،کشاندند.
از بدو سیادت جمهوری اسلامی تا به امروز وضعیت اقتصادی جامعه نسبت به دوران حکومت قبل ده ها برابر بد تر شده است، و زندگی کارگران به عمق فاجعه رسیده و فقر و بیکاری جامعه را بمرز انفجار رسانده است.
زحمتکشان و کلیه اقشار در ایران در سالی که گذشت سالی پر مشقت را سپری کردند، رکود اقتصادی تداوم یافت ، اکثر واحد های تولیدی بسته و ورشکسته شدند، بر تعداد بیکاران بسیار افزوده شده، فشار و تعرض دولتی بر کارگران و سایر اقشار جامعه افزون یافت، بازداشت ، زندان و شکنجه و اعدام ادامه دارد، اعتصابات کارگری و اعتراضات مداوم و بی وقفه ادامه داشت و این خود مبین این واقعیت است که طبقه کارگر با پشتیبانی سایر طبقات علیه سرمایه داری عقب مانده مذهبی صفوف خود را آرایش نسبی و واقعی داده است.
البته تهدید و بازداشت کارگران فعال در آستانه روز جهانی کارگر بشدت ادامه دارد، عوامل امنیتی سرکوبگر اسلامی در جهت جلو گیری از بر گزاری جشن روز کارگر به بهانه های واهی و انحاء دسیسه های گوناگون کارگران فعال را تهدید و دستگیر ی و ایجاد نا امنی، میکنند.
فقر دامن گیر همه کارگران شده است و توانائی خرید مواد غذائی را از دست داده اند و در فقر مطلق بسر میبرند ، صدای هر اعتراضی با زندان و شکنجه است.
وضعیت و اوضاع بسیار وخیم و تاسفبار معیشتی کارگران ، معلمان و بازنشستگان با بحران لاینحل اقتصادی بیش از پیش توده ها ی مردم را مستاصل کرده و روز به روز بدتر هم میشود ، تا زمانیکه این حکومت ضد کارگری و ضد ایرانی و آخوند در قدرت هستند وضع کارگران از این که هست بدتر خواهد شد ، هیچ راهی جز اتحاد همبستگی ملی در ایران برای گذر از جمهوری اسلامی نمانده است.
موفق باد اتحاد وهمبستگی کارگران زن و مرد، معلمان، بازنشتتگان، مال باخته گان و بیکاران در ایران.
گرامی باد اول ماه مه.
«پیش بسوی ایجاد تشکل مستقل کارگری »
01.05.2026
https://facebook.com/amin.bayat9
