افزایش چند صد درصدی قیمت داروهای حیاتی،عدم بروزرسانی پوشش سازمان تامین اجتماعی وبیمه های تکمیلی برمبنای قیمت های جدید
افزایش چند صد درصدی قیمت داروهای حیاتی،عدم بروزرسانی پوشش سازمان تامین اجتماعی وبیمه های تکمیلی برمبنای قیمت های جدید وبه شماره افتادن نفس کارگران بیمار
همه میدانیم که امروز بین 45 تا بیش از 52 درصدِ حقوق دریافتی کارگران صرف هزینههای مسکن میشود. چون بحث مسکن ضرورت است، در کنار آن، سلامت نیز از مولفههایی است که شوخی بردار نیست و باید به طور جدی مدنظر قرار گیرد.
گرانی افسارگسیخته دارو و ناتوانی سازمانهای بیمهگر در بهروزرسانی پوششهای حمایتی، به یکی از جدیترین بحرانهای این روزهای جامعه کارگری تبدیل شده است. در شرایطی که دستمزدها حتی کفاف نیمی از هزینههای ماهانه را نمیدهد و بخش عمده درآمد خانوار بلعیده هزینه مسکن میشود، افزایش چند صد درصدی قیمت داروهای حیاتی، کارگران بیمار را به بنبست کشانده است. معضل اصلی اینجاست که داروهایی که نیاز مبرم و روزمره بسیاری از بیماران کارگر است، با افزایش شدید قیمت مواجه شدهاند، اما سازمان تامین اجتماعی همچنان هزینهها را بر مبنای قیمتهای قدیم و منسوخشده محاسبه و پوشش میدهد.
نتیجه این شکاف عمیق، فروش دارو با قیمت آزاد در بسیاری از داروخانههاست؛ مابهالتفاوتی سنگین که پرداخت آن از توان جامعه کارگری با این حقوقهای ناچیز، به هیچوجه ساخته نیست. کارگرانی که نه برای شعارهای انتزاعی، بلکه برای خانه و زندگیشان و کشوری که تمام جوانیشان را برای ساختنش گذاشتند، هر روز عرق میریزند، اکنون در برابر پیشخوان داروخانهها با دست خالی و استیصال رها شدهاند. این استعفای عملی نهادهای متولی از وظایف قانونیشان در حوزه درمان، نه تنها امنیت روانی، بلکه حیات و نفس کشیدن اقشار مزدبگیر را به گروگان گرفته است.
روایت یک کارگر؛ از تایید پزشک معتمد تا شوک قیمتها در داروخانه
یکی از کارگران ساکن مشهد که با این بحران دارویی مواجه شده است، در تشریح تجربه تلخ خود در مراجعه به داروخانه میگوید: «حدود ده سال است که درگیر بیماری دیابت هستم و انسولین تزریق میکنم. هفتههای قبل با توجه به اینکه انسولین نداشتم، به پزشک مراجعه کردم. طبق اسناد، پایش و نظارتی که مدیریت درمان سازمان تامین اجتماعی دارد، آنچه را که دکتر تجویز میکند، پزشک معتمد مدیریت درمان نیز بررسی کرده و حتی بیمار را معاینه میکند؛ در نهایت بر مبنای تجویز پزشک، صحه میگذارند که میزان انسولین مصرفی منطبق با نیاز بیمار است و بدنش به آن نیاز دارد. »
این کارگر در ادامه میافزاید: «با توجه به میزان مصرفم، مدیریت درمان سهمیهای را تایید کرده است که طبق آن باید در بازه زمانی شصت روزه، ده قلم انسولین استفاده کنم. در همان روزها، با این تاییدیه به داروخانه مراجعه کردم. متاسفانه ما با شرکتهای بیمه تکمیلی هم به طور متناوب چالش داریم؛ بسیاری از این شرکتهای بیمهگر خدماتشان را بهروز و آنلاین ارائه نمیدهند. معمولاً داروخانهها از بیمارانِ طرف قراردادِ شرکتهای بیمهگر پول دریافت میکنند و میگویند اسناد و فاکتور را بگیرید و خودتان در پروسه و بروکراسی اداریِ بیمه، پیگیر دریافت هزینهها باشید. در صورتی که وقتی مراجعه میکنیم، داروخانه باید همانجا خدمات را به صورت رایگان محاسبه کند و اگر درصد اختلافی هست، از بیمار اخذ شود. به هر حال، با سلام و صلوات مراجعه کردیم و پرسیدیم که آیا سیستم وصل است و اینترنت مشکلی ندارد تا بتوانند خدمات شرکت طرف قرارداد را اعمال کنند؟ گفتند نه، موردی ندارد. وقتی این را شنیدم، نفسی از سر آسودگی خیال کشیدم که دیگر نیاز به پرداخت مبالغ سنگین از جیب نیست.»
او با اشاره به لحظه مواجهه با قیمتهای جدید میگوید: «چند دقیقه گذشت. مسئول فنی داروخانه صدایم زد و گفت آقا ببخشید، با توجه به اینکه برای شما انسولین تجویز شده، باید بدانید که الان قیمت «لانتوس» به هفتصد و پنجاه هزار تومان و «نوومیکس» به یک میلیون و پانصد هزار تومان رسیده است. پوشش بیمهای روی همان قیمتهای قدیم مانده در حالی که قیمت دارو بیرویه و چند صد درصد افزایش پیدا کرده است. داروخانه به ما اعلام کرد که قرار بوده جلسهای برگزار شود و این موضوع حل و فصل شود، اما آن جلسه هنوز تشکل نشده و تا آن زمان، هزینه با خودِ بیمار است. »
این بیمار میافزاید: «چند روز بعد بود که قیمتهای دارویی به روز شد و توانستم با استفاده از بیمه تکمیلی دارویم را بگیرم. این تاخیر اما فشار و استرس زیادی به من وارد آورد.»
بخشی ازیک گزارش رسانه ای شده بتاریخ 13 اردیبهشت
