مادر؛ دُرِّ دریایِ وجود

مادر اگر دنیا مرا تنها گذارد

تنهایی ام تنها مرا هم جا گذارد

دریایِ رؤیایِ من ای مادر صدایت

آخر تُرا دارم عزیزا جان فدایت

من با تُو می خواهم جهان را واگُذارم

بارانم وُ باران به صحراها گذارم

تُو عِطرِ تنپوشِ بهارِ جاودانی

تُو یادگارِ روزگارِ جاودانی

گر غنچه می رقصد به نورِ باغِ شبگیر

دستانِ زیبایِ تُو دارَد قصه تفسیر

ترسیمِ سیمای تَبَسُّم در نَسیمی

شکلِ قشنگِ آرزوها وُ شَمیمی

برگِ درختان در سُجُود وُ سازِ آواز

رازِ سِتُرگِ بالِ آغازی وُ پرواز

آغوشِ آسایش تُویی عشق وُ ستایش

آرامشِ جان وُ سزاوارِ نیایش

بارانِ نَم نَم های مِهری وُ تَرَنُّم

بر زخمِ غم مَرهم نهی ماهِ تَجَسُّم

در کوچه های رفته از یادم چراغی

پیراهنِ روحِ بهارانی وُ باغی

جانِ جهان در پیشِ پایت گشته عاشق

ای قصۀ دلدادگی های شقایق

خاک از نگاهِ تو شَوَد رقصنده افلاک

پژمُرده برگِ رانده در خُنیا وُ پژواک

می خوانَد از تُو لحظه ها روحِ جوانی

نبضِ زمین لبریزِ عشقی وُ زمانی

ای از اَبَد هستیِ تُو شعرِ اَزل شد

زیبایی ات هَمراز وُ هَمذاتِ غَزل شد

دلخواهِ آزادیِ ما؛ مادر پناهی

در خانۀ تاریکِ دنیا تُو پِگاهی

دوشنبه 21 اردیبهشت ماه 1405///11 ماهِ مه 2026