دریایِ درد

برای احسانِ افرشته؛محمد عباسی؛امیرحسین مرادی؛علی یونسی و...(1)

مگر دریایِ دردِ ما کمی آرام می گیرد

مگر فریادِ مجروحان دمی فرجام می گیرد

کجا این جنگ وُ جنجالِ جهانسوزانِ بی درد

به آرامش مُبَدَّل گردد وُ خاکستری سرد

کجا جانی به مهتابی نشیند لحظه ای شاد

بنوشد جرعه های شبنم زِ دستِ گُلِ یاد

ببین زخمِ دلِ مادر پدر؛مرهم کجا شد!؟

ببین اُمّیدِ فرزندان به ماتم مبتلا شد

بُرو ای روحِ شادی وُ مَخوان دیگر تُو آواز

که سهمِ تُو قفس گردد گُلی گُم کرده پرواز

تُرا با مشعلِ اندیشه وُ دانش چه کارست

که رسمِ داسِ دین ترس وُ سکوتش کار وُ بارست

دلِ آزادۀ فرزانه سرگردانِ دنیاست

چرا زندان همیشه پاسخِ انسانِ داناست

شب وُ باران وُ آشوبِ شَباب وُ ناشکیبی

در وُ دیوارِ این سردابه سرتاسر نهیبی

نه دلجویی نه لبخندی نه نازِ عاشقِ ماه

که خورشیدِش به زنجیرست وُ زندانیِّ این چاه

منم از زندگی از آرزو محروم وُ بیمار

میانِ سایۀ دار وُ صدایِ شومِ آزار

طنینِ گامهای مرگ وُ دهلیزِ زمان لغزان

نگاهِ حیرتِ بی انتها وُ سردیِ جان

جوانیِّ مرا دزدیده وُ از عفو می لافد

طنابِ دارِ آزادی شگفت انگیز می بافد

غریقِ غم!به دادت کِی رسد این خفته ساحل

میانِ موج وُ ساحل مُرده وُ فریاد بی حاصل

کجایی روشنایی خندۀ مستانۀ یار

دلم از ظلمت وُ آزارِ زندانِ زمان زار

بیا ای آشِنا با اشکِ تنهاییِ جانم

رهِ خانه نمی دانم غریبی در جهانم

چو برگی پُر تلاطم در تبِ رؤیایِ گُلشن

مرا با خود ببر ای یارِ من ای ماهِ میهن

شنبه 26 اردیبهشت ماه 1405///16 ماه مِه 2026

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

علی یونسی عفوِ حکومتی را رد کرد:«آزادی را گدایی نمی کنیم... بخشش؛حقِ مادران وُ پدرانِ داغدار است نه حکومت».