بازخوانی انتقادی صورتبندی فکری محمد حنیفنژاد در افق رهایی و انسداد تاریخی
درک اندیشهی محمد حنیفنژاد بدون قرار دادن آن در بستر تاریخی شکلگیری بحرانهای ساختاری جامعه ایران ممکن نیست. او در دورهای ظهور میکند که شکاف میان دولت و جامعه، بهجای حل شدن، به شکل فزایندهای تعمیق یافته است. مسئله در آن زمان صرفاً نبود آزادی سیاسی یا محدودیت فعالیت حزبی نیست؛ بلکه نوعی انسداد تاریخی است که در آن امکان تبدیل خواستهای اجتماعی به کنش جمعی پایدار بهشدت محدود شده است. در چنین وضعیتی، «سازمان» دیگر یک انتخاب سیاسی در میان گزینههای متعدد نیست، بلکه به ضرورتی تاریخی بدل میشود. سازمان در اینجا پاسخ به یک خلأ است: خلأ میان آگاهی پراکنده و کنش مؤثر. حنیفنژاد این خلأ را نه صرفاً در سطح تاکتیکی، بلکه در سطح هستیشناختی سیاست درک میکند. یعنی سیاست، بدون سازمان، از نظر او اساساً قادر به تحقق تاریخی نیست. اما اینجا یک جابهجایی مهم رخ میدهد. سازمان از ابزار به میانجی هستیشناختی تبدیل میشود. این همان نقطهای است که فهم او را از بسیاری از جریانهای صرفاً کنشمحور یا پراگماتیستی متمایز میکند. در این نگاه، سازمان نه فقط برای تغییر جهان، بلکه برای تولید امکان تغییر ضروری است.
در صورتبندی فکری حنیفنژاد، آگاهی امری بیرونی و تزریقپذیر نیست، بلکه در درون تجربهی سازمانی شکل میگیرد. این بدان معناست که آگاهی سیاسی محصول رابطه است، نه محصول فردیت. فرد در خلأ به آگاهی انقلابی نمیرسد؛ بلکه درون یک ساختار جمعی، در فرآیند عمل مشترک، به تدریج بازتولید میشود. در اینجا سازمان نقش یک «دستگاه تولید سوژه» را پیدا میکند. اما این سوژه صرفاً سیاسی نیست؛ بلکه اخلاقی نیز هست. یکی از ویژگیهای مهم اندیشه حنیفنژاد، پیوند میان اخلاق و سیاست است. او سیاست را از اخلاق جدا نمیکند، بلکه آن را امتداد اخلاق در سطح جمعی میفهمد. از این منظر، کنش انقلابی بدون دگرگونی درونی، ناقص و حتی خطرناک تلقی میشود. این نگاه، در دل خود یک پروژه تربیتی نیز حمل میکند: ساختن انسان جدید. انسانی که از فردیت منفعل و مصرفکننده فاصله میگیرد و به کنشگر مسئول در تاریخ تبدیل میشود. این ایده، ریشه در سنتهای مختلف فکری قرن بیستم دارد، اما در تجربه حنیفنژاد با شرایط خاص ایران ترکیب میشود و شکل بومی به خود میگیرد.
یکی از کلیدیترین مفاهیم پنهان در اندیشه او، تصور سازمان بهمثابه یک «بدن تاریخی» است. در این بدن، اعضا نه مستقل از کل، بلکه در نسبت با کل معنا پیدا میکنند. این نگاه، سازمان را از یک شبکه ساده ارتباطی فراتر میبرد و آن را به یک کلیت زنده تبدیل میکند که دارای حافظه، اراده و جهتگیری است. اما همین تصویر، حامل یک تنش درونی نیز هست. هرچه بدن سازمانی منسجمتر شود، امکان بروز تنوع درونی کاهش مییابد. اینجاست که مسئله کلاسیک میان تمرکز و آزادی درونسازمانی مطرح میشود. حنیفنژاد تلاش میکند این تنش را از طریق اخلاق حل کند، نه صرفاً از طریق ساختار. یعنی فرض میکند اگر افراد از نظر اخلاقی متعهد باشند، تمرکز سازمانی به سرکوب درونی منجر نخواهد شد. اما تجربه تاریخی نشان داده است که اخلاق بهتنهایی نمیتواند جایگزین سازوکارهای نهادی شود. این یکی از نقاطی است که اندیشه او در مرز میان آرمانگرایی و واقعگرایی سیاسی قرار میگیرد.
یکی از پرسشهای بنیادی در تحلیل تجربه حنیفنژاد این است که آیا سازمان نماینده جامعه است یا جایگزین آن؟ در شرایط فقدان نهادهای مدنی گسترده، سازمانهای پیشرو ناگزیر بخشی از نقش نمایندگی را بر عهده میگیرند. اما این نقش، اگر تثبیت شود، میتواند به فاصله گرفتن از جامعه منجر شود. در نگاه او، سازمان قرار نیست جای جامعه را بگیرد، بلکه قرار است امکان بازسازی جامعه را فراهم کند. اما این تمایز نظری در عمل همواره شکننده است. هرچه سازمان بیشتر در نقش هدایتگر ظاهر شود، خطر تبدیل شدن به یک ساختار خودبسنده افزایش مییابد. این تنش، یکی از نقاط مرکزی در فهم محدودیتهای تاریخی پروژههای سازمانی در ایران است. حنیفنژاد این خطر را بهصورت نظری درک میکند، اما ابزار نهادی کافی برای مهار آن در اختیار ندارد. بنابراین، سازمان در مرز میان بازنمایی و جایگزینی معلق میماند.
برای فهم دقیقتر جایگاه فکری او، میتوان آن را در کنار سنتهای انقلابی قرن بیستم قرار داد. در بسیاری از این سنتها، سازمان نقش محوری دارد؛ از حزب پیشاهنگ در سنت لنینی تا جنبشهای رهاییبخش ملی. اما تفاوت مهم در این است که در برخی از این سنتها، سازمان صرفاً ابزار تصرف قدرت است، در حالی که در صورتبندی حنیفنژاد، سازمان همزمان ابزار و هدف است. یعنی سازمان نه فقط وسیله رسیدن به قدرت، بلکه فضای تولید انسان جدید است. این تفاوت ظریف اما مهم، نشان میدهد که او در مرز میان دو سنت حرکت میکند: سنت ابزارگرای انقلابی و سنت تربیت انسان جدید. این ترکیب، هم قدرت نظری ایجاد میکند و هم پیچیدگی عملی.
با وجود عمق فکری این صورتبندی، نمیتوان محدودیتهای آن را نادیده گرفت. مهمترین محدودیت در این است که سازمان، بهعنوان محور اصلی تغییر، ممکن است به تدریج جای جامعه را در تخیل سیاسی بگیرد. در چنین حالتی، جامعه به موضوع سازمان تبدیل میشود، نه منبع آن. این جابهجایی میتواند به کاهش ظرفیت گفتوگو با نیروهای متکثر اجتماعی منجر شود. همچنین، تمرکز بر انسجام درونی ممکن است به کاهش حساسیت نسبت به تنوع اجتماعی بیانجامد. در نتیجه، پروژهای که با هدف رهایی آغاز شده است، ممکن است در سطح سازمانی دچار نوعی درونگرایی شود. این همان پارادوکسی است که بسیاری از جنبشهای انقلابی قرن بیستم با آن مواجه شدند.
اگر بخواهیم از تجربه حنیفنژاد به یک افق نظری گستردهتر برسیم، باید به این پرسش توجه کنیم که آیا مدل سازمان متمرکز همچنان تنها شکل ممکن کنش جمعی است یا نه. تحولات تاریخی نشان دادهاند که اشکال جدیدی از کنش جمعی، مبتنی بر شبکههای غیرمتمرکز، نیز امکانپذیر شدهاند. اما این به معنای نفی کامل سازمان نیست، بلکه به معنای بازتعریف آن است. شاید مسئله اصلی امروز نه حذف سازمان، بلکه بازاندیشی در نسبت میان سازمان، جامعه و آگاهی باشد. در این معنا، میراث حنیفنژاد نه بهعنوان یک مدل بسته، بلکه بهعنوان یک مسئله باز باقی میماند. مسئلهای که همچنان از ما میپرسد چگونه میتوان میان ضرورت انسجام و آزادی، میان عمل جمعی و تکثر اجتماعی، و میان اخلاق و سیاست تعادلی زنده برقرار کرد.
اگر کمی عمیقتر به منطق درونی صورتبندی حنیفنژاد نگاه کنیم، میتوان گفت که پروژه او در اصل تلاشی برای حل یک مسئله کلاسیک در سیاست انقلابی است: چگونه میتوان «اراده جمعی» را در شرایط پراکندگی اجتماعی به یک نیروی تاریخی تبدیل کرد بدون آنکه این اراده در قالب یک ساختار بسته و خودارجاع منجمد شود. این مسئله، بهویژه در جوامعی که تجربه نهادهای دموکراتیک پایدار ندارند، همواره به شکل حادتری ظاهر میشود و سازمان را به نقطه مرکزی تخیل سیاسی تبدیل میکند. در این میان، نکته مهم این است که حنیفنژاد سازمان را صرفاً بهعنوان یک تکنیک بسیج نیرو نمیفهمد، بلکه آن را نوعی «فرم زندگی سیاسی» تلقی میکند. یعنی سازمان نه فقط محل تصمیمگیری، بلکه محل زیست سیاسی است؛ جایی که فرد از سطح زندگی روزمره و فردیت پراکنده عبور میکند و وارد سطحی از وجود جمعی میشود که در آن معنا، هدف و کنش در هم تنیدهاند. همین فهم وجودی از سازمان است که به پروژه او عمق میدهد، اما همزمان ریسکهای آن را نیز افزایش میدهد.
از این منظر، میتوان گفت که سازمان در اندیشه او نوعی جایگزین برای فقدان جامعه مدنی است، اما این جایگزینی اگرچه در لحظه تاریخی قابل فهم است، در بلندمدت میتواند به نوعی «تمرکز بیش از حد معنا» در یک نقطه منجر شود. یعنی تمام امکانهای سیاست درون یک ساختار واحد فشرده میشوند و بیرون از آن، فضای سیاسی دچار خلأ یا کممعنایی میگردد. این وضعیت، همان نقطهای است که در بسیاری از تجربههای تاریخی جنبشهای انقلابی، به بازتولید اشکال جدیدی از انسداد انجامیده است.
اگر این بحث را در سطحی انتزاعیتر صورتبندی کنیم، میتوان گفت حنیفنژاد درگیر مسئله «تولید وحدت در دل کثرت» است. جامعهای که او با آن مواجه است، از نظر اجتماعی و سیاسی یکپارچه نیست و نیروهای آن پراکندهاند. سازمان در اینجا تلاش میکند این پراکندگی را به یک جهتگیری واحد تبدیل کند. اما هر پروژه وحدتبخش، ناگزیر با این خطر روبهرو است که کثرت را یا به حاشیه براند یا آن را در خود حل کند. در این نقطه، تفاوت میان «وحدت سرکوبگر» و «وحدت رهاییبخش» اهمیت پیدا میکند. حنیفنژاد در سطح نظری به دنبال دومی است؛ یعنی وحدتی که از دل آگاهی مشترک و تجربه جمعی برمیخیزد، نه از تحمیل بیرونی. اما تحقق چنین وحدتی، نیازمند سازوکارهای پیچیدهای است که صرفاً با اتکاء به اخلاق یا تعهد ایدئولوژیک قابل تضمین نیست. از این منظر، میتوان گفت که پروژه او همزمان حامل یک امکان و یک محدودیت است. امکان از آن جهت که تلاش میکند سیاست را از سطح پراکندگی و واکنشهای لحظهای به سطح سازمانیافتگی آگاهانه ارتقاء دهد، و محدودیت از آن جهت که این ارتقاء، اگر با سازوکارهای باز و بازخوردپذیر همراه نباشد، میتواند به نوعی انسداد درونی منجر شود.
با این حال، ارزش اندیشه حنیفنژاد در این است که او مسئله سازمان را به سطحی وجودی و فلسفی ارتقاء میدهد، نه صرفاً عملیاتی. او در واقع پرسش از «چگونه کنش جمعی ممکن میشود» را به پرسش از «چگونه انسان به سوژه سیاسی تبدیل میشود» پیوند میزند. همین پیوند است که اندیشه او را فراتر از یک تجربه صرفاً تاریخی قرار میدهد و آن را به یک مسئله نظری همچنان زنده تبدیل میکند. در نهایت، اگر بخواهیم این صورتبندی را در یک افق گستردهتر ببینیم، باید گفت که میراث فکری او نه در شکل یک الگوی قابل تقلید، بلکه در قالب یک تنش حلنشده باقی مانده است: تنش میان ضرورت سازماندهی و خطر تمرکز، میان رهایی و انضباط، و میان تولید آگاهی و تثبیت قدرت. این تنش است که همچنان امکان بازخوانی او را در زمانههای مختلف زنده نگه میدارد.
عباد عموزاد ـ خرداد 1405
