برزنِ باران

به یاد وُ برای همۀ عاشقانِ جاویدنامِ آزادی

از آسمان آهسته می آیَد صدایی

گویی کسی می گِریَد از رنجِ جدایی

در کوچه ها هر خانه گوری نقشِ مرگی

طرحِ درختی خسته وُ شبگیرِ برگی

در هر محله زندگی درگیرِ توفان

غمگین کنارِ پنجره گلهایِ گُلدان

در هر خیابان یخ زده خنیایِ خورشید

از سایۀ خود می رَمَد دریایِ امّید

با قابِ خیسِ عکسِ فرزندِ غریبش

لبخندِ نازِ نوجوانانِ عجیبش

لبریزِ آوازیِ نهان از چشمۀ جان

گلهای نوروزی همه پَژمُرده پنهان

هر دانه باران در سخن زندانیِ دام

با بُغضِ جنگل سوگِ دریاهای گمنام

آیینه از دیدارِ تنهایی عزادار

تصویرِ آزادی زِ خون پوشیده رخسار

اینجا ندارد جلوه ای محبوبِ مهتاب

انسانِ سرگردان سیه پوشیده بی خواب

تاریکی وُ آیاتِ نامفهومِ اوهام

از دور وُ نزدیکِ زمان فرمانِ اعدام

در برزنی بارانی وُ دلگیر وُ غمگین

در حالِ رفتن سایه ای سنگین وُ مسکین

با خود سخن می گوید از کابوسِ صحرا

برفِ نهانِ غربت وُ فانوسِ سرما

دنیای تنهایی تُرا بگشوده آغوش

مانندِ آهنگی وُ رؤیایی فراموش

همسویِ سرسامِ سکوت اسرارِ آوار

بیداریِ جاویدِ عاشقهایِ بیزار

در هر قدم پژواکِ آوایِ شجاعت

همراهِ شعرِ شورشِ شهرِ شهامت

قهرِ قریبِ روزگاران مُقْتَدایت

این دوزخِ آتش شفا وُ انتهایت

یکشنبه 10 خرداد ماهِ 1405///31 ماهِ مه 2026