مرجان تُو مَرو...

برای مرجان ساتراپی...«به که بگویم...مرجان...عشقِ تُو...مرا کُشت»(1)

مرجان!تُو مَرو عزیزم ای جان

مرجان!دلِ عاشقان مرنجان

از پشتِ حصارِ حسرتی سرد

از رفتنِ خود مگو تُو مرجان

برگرد وُ بیا رها کُن این مرگ

جادویِ حضوری وُ شکوفان

مرجان!تُو جوانۀ جهانی

شد عاشقِ تُو بهار وُ باران

هر گَه که سخن زِ خانه گفتی

شد گوهرِ گفتگو فروزان...

یادم زِ تُو آمد آن زمانی

ما گرمِ سخن زِ دردِ ایران

گفتم که جوانی ام هَدَر شد

شد چهرۀ نازِ تُو پریشان

بُغض آمد وُ غربتِ غریبی

چشمانِ تُو اشک وُ دل زِ توفان

ماه آمد وُ در بغل گرفتت

گفتا گُلِ غم دگر میفشان

سرمایِ سِتَم به استخوان زد

فریادی وُ آتشی فروزان!

برگو تُو حکایتِ زمان را

از کینه وُ بند وُ دار وُ زندان

از مردمِ نازنینِ تنها

از مردمِ سربلندِ رخشان

برخیز وُ سخن زِ خانه مان گو

از آهِ وطن؛نشانه ویران

تبعیدِ پرندگانِ نگه کُن!

هنگامه بپا زِ مرگِ بُستان

ای جانِ من ای خروشِ گفتار!

برخیز وُ برآ چو مِهرِ تابان...

آمد خبری که رفته مرجان

ای نقش وُ نشانِ تُو فراوان

هرگز نَرَوی زِ یادِ میهن

ای هَمرهِ ماه وُ مِهرِ دوران

پنجشنبه 14 خردادماه 1405///4 ماهِ ژوئن 2026

ــــــــــــــــــــــــــ

1-صادق هدایت(سه قطره خون[داش آکل صفحۀ 62]).چاپ ششم.تهران-1341.مؤسسه چاپ و انتشارات امیرکبیر