در خلوتِ یک رؤیا

برای شهرنوش پارسی پور؛حضوری نازنین وُ زیبا که به جاودانگی پیوست...

مجالِ جلوه ای جُویَد اگر طاووسِ زندانی

نمی بیند درین صحرا مگر قاموسِ ویرانی

به عزلِ«عقلِ آبی»(1)می شود اندیشه اش خاموش!؟

درین زندان چه باید دید جز سالوسِ حیرانی

سکوتی خیمه می بندد جهانی می شود پنهان

گُلی می گرید از تنهاییِ فانوسِ بُستانی

چه اشباحِ مخوفی می خَزَد بر گِردِ این خانه

عذاب وُ رنجِ بی پایان عجب کابوسِ سبحانی

مبادا واژه ای آوازِ آزادی بخواند باز

سخن تبعید ازین دفتر همان محبوسِ نسیانی

میانِ ظلمتِ جاری چه می جویی نشان از او

شَوَد خورشیدِ آفاقی مگر مأیوسِ بی جانی

برآمد خودپرستی بادسنجی وحدت وُ کثرت

رواجِ جزم اندیشی شود منحوسِ میزانی

کجایی راویِ«طوبا وُ معنایِ شبِ»(2)شاعر!؟

تویی توصیفِ این قصه غمِ مأنوسِ انسانی

تو می دانی عُقوبت دارد از زنها نوشتن

تویی واقف ازین نفرت همان افسوسِ رخشانی

حضورِ زن فضیلت؛ذاتِ زیباییِّ بی پایان

نگارا زندگی از تو؛همان ناقوسِ عصیانی

حریفِ رقصِ بی نقصی؛همان آزادگی باشد

تویی سیمایِ زیبایی؛تو آن محسوسِ تابانی

ببین در خلوتِ رؤیایِ این بانویِ عاشق

جهان روشن شَوَد از رقصِ این ققنوسِ بارانی

یکشنبه 14 تیرماهِ 1405///5 ماهِ ژوئیه 2026

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

-1 و 2=کتابهای شهرنوش پارسی پور.