تفاوت ِ نظام و طبقه - ( تناقض ِ کار و مالکییت)
بسیاری از متفکران و تحلیلگران ِسیاسی- اجتماعی و از جمله لنینیست ها،تفاوت ِطبقه و نظام ِاجتماعی را نمی دانند و، به همین دلیل هم هست که نظام ِ سرمایه داری را هممعنا و معادل ِ بورژوازی تلقی می کنند وضدییت بابورژوازی را به ضدییت بانظام ِ سرمایه داری تعمیم می دهند. در حالی که نظام معنا ومفهوم ِعام وکارکردفراطبقاتی واجتماعی اقتصادی ( تولیدی مناسباتی) و تاریخی – تکاملی از ساده به پیچیده و از کم توسعه یافته به پیشرفته دارد. طبقه، مثلن بورژوازی متعلق به یک دوران ِمشخص و همزاد ِ مالکییت بر وسائل ِ تولید است. دو همزادی که عمر ِ یکی وابسته به عمر ِ آن دیگری است. حال آن که نظام، هستی ِ تاریخی – تکاملی از نظام به نظام واز دوران به دوران دارد. یعنی ماهم نظام ِ برده داری داشته ایم، هم نظام ِ فئودالی و هم نظام ِ سوسیالیستی و کمونیستی ِ پسانظام ِ سرمایه داری خواهیم داشت. پس ازاین رو، بدون ِ شناخت از این تفاوت ها نه می توان درک و فهم ِ درست و کارآمد از خود ِ سرمایه داری داشت، نه از انقلاب، و نه از سوسیالیسم و نه بالاخص ازکمونیسم ِبی طبقه و بی مالکییت ِ طبقاتی. با شناخت ازاین تفاوت هاست که معلوم خواهدشد برخلاف ِتصور و یا در واقع ادعای لنینیست ها،نه ایجاد ِطبقه به اراده و اختیار است و نه ایجاد ِ نظام و دوران ِ تاریخی. یعنی نه می توان فرقه ودارودسته راجایگزین ِطبقه نمود،نه مالکیت ِ رانتی تشکیلاتی را جایگزین ِ مالکییت ِ طبقه نمود، و نه حکومت ِبه اصطلاح شورایی ِ روستایی وار با تک رهبر ِ مادام عمر( کدخدامندانه! ) را جایگزین ِ سوسیالیسم ِ موقتن طبقاتی ِ پرولتاریایی کرد. با این شناخت ِ علمی- تاریخی همچنین می توان فهمید که « راه ِغیر ِ سرمایه داری» ِ لنینیست ها راهی است انحرافی و کژ راهه ای است متکی بر زور و اجبار ِ اراده گرایان در یک جامعه ی کم توسعه یافته ی تولیدی مناسباتی( سیاسی) که محصول اش چیزی جز اردوگاه ِ کار ِاجباری ِعلنی یا غیر ِ علنی نخواهد بود.
نظام ِ تاریخی دورانی ِ سرمایه داری، یک وحدت ِ مادی-سیستمی ِخودگردان،خودتنظیم گر، خودسامان ده و در عین ِحال رو به تکامل و بالضروره غایت مند است. غایتمندی ِآن محصول ِفرایند ِتضادمند و دیالکتیکی ِ همستیزی ِطبقاتی ِناشی از کار ِاجتماعی و مالکییت ِ خصوصی ِ بورژوازی بر وسائل ِ تولید است. یعنی بورژوازی در این مقطع ِ تاریخی کلیه ی دستاوردهای نظام های پیشین و نیز نظام ِکنونی ِ سرمایه داری را به نام ِخود سند زده و قانونی کرده است. چرا که او در این مرحله از تکامل ِ جامعه ی انسانی پیشتاز ِ تولید( صنعت و تکنیک) است که بر آورنده ی نیازهای زیستی ِ این دوران ِ تاریخی ِ انسان ِ نوعی در کلییت ِ همبسته ی آن بوده است. در نتیجه ی این دیالکتیک ِ رو به تکامل است که هم نظام ِاجتماعی تحول و تکامل پیدا می کند، و هم پرولتاریایی که محصول ِ تولید و صنعت ِ بورژوازی است به آنچنان کمییت و کیفییتی از آگاهی ِ طبقاتی و شناخت از نظام ِ موجود و ضرورت ِ فراروی از آن می رسد که بتواند به نیروی همین آگاهی و شناخت و پراتیک ِانقلابی ِ منبعث از آن، بورژوازی را از سرکرده گی و غالبییت بر نظام ِ موجود ساقط نموده و خود مقدرات ِ جامعه را به طور ِ موقت در اختیار گرفته تا بدون ِدفع الوقت ِ بهانه جویانه برای توجیه ِسرکرده گی ِمادام عمری ِخود هم بر مالکییت بروسائل تولید و هم بر حاکمییت ِ بر جامعه ، نظام ِ متعاقب بر سرمایه داری یعنی نظام ِ سوسیالیستی را برقرارنموده و با به کارگیری ِ تمام دستاوردهای حاضر و آماده ی همین نظام، کمونیسم و مالکییت ِ اشتراکی برثروت های اجتماعی ِتکامل یافته وتجمع یافته در تاریخ را در دستور ِ کار ِ جامعه ی انسانی قرار دهد.
با این تعاریف،مشخص می شود که طبقه ای با نام ِ بورژوازی در عصر ِ ما، عامل و کار گزار ِ موقتی است برای تکامل دادن ِ قانون مند ِ نظام ِ تولیدی و پیشبرد ِ قانون مند ِآن به جانب ِ غایت ِ خود ِ تاریخ. طبقه ای که آلترناتیو ِطبقاتی ِخود یعنی پرولتاریا را دردامان ِساز و کارهای تولیدی مناسباتی ِفرارفتی و تکامل گرایانه ی خود پرورش داده و محصول ِ این پرورش هم یقینن و ضرورتن غیر از سوسیالیسم و کمونیسم ِ غیر ِ طبقاتی نخواهد بود.
نکته ی دیگری که باید در نظرداشت این است که: نظام ِ اجتماعی- اقتصادی ِ سرمایه داری اگرچه به لحاظ ِتولیدی-تکنیکی دراختیار وتصاحب ِبورژوازی است اما به لحاظ ِ کارکردی و انتفاعی منهای ارزش ِ اضافی ِ محصول ِکار که عاید ِ بورژوازی می شود، تمام ِ دستاوردهای اش عاری از تقسیم ِ جامعه به خودی و غیر ِ خودی است، و در دراز مدت ِ رو به تکامل اش به تمام ِجامعه تعلق ِ تاریخی داشته و یا خواهد داشت.
به لحاظ ِتئوریک،به محض ِ برقراری ِ سوسیالیسم ، بورژوازی به عنوان ِ طبقه ی حاکم وظیفه و خدمت اش به تاریخ به سر می رسد واز خدمت به تاریخ و جامعه ی انسانی مرخص می گردد،ونوبت به خدمت ِ موقت ِپرولتاریا می رسد. با تحقق ِدوران ِکمونیسم که ادامه و محصول ِ نظام های پیشین است، وظیفه ی کارگزاری و خدمت ِپرولتاریا به تاریخ نیز به سر می رسد و این آخرین طبقه ی تاریخ ِ انسانی هم از خدمت به جامعه مرخص گردیده و جامعه ی طبقاتی برای همیشه به گورستان ِ تاریخ سپرده می شود ، اما نظام ِ اجتماعی ِ قانون مند ِ یکدست بهره مند از دستاوردها، و امکانات، و مزایای تاریخی ِ بشرییت همچنان به حیات ِخویش ادامه خواهد داد. این تداوم ِ نظام ومحو ِطبقات ازتاریخ نشان می دهد که تلاش ِ لنینیست ها برای مادام عمری نمودن ِمالکییت هم بر حاکمییت و دولت و هم رهبر ی ِفردی- فرقه ای ِ شان بر جامعه، تلاشی بیهوده است و بیراهه یا در واقع کژراهه ی غیر ِسرمایه داری ِآنان نیز همچون دیگرحکومت های موروثی وخانواده گی سرانجامی جز پیوستن به زباله دان ِ تاریخ نخواهد داشت.
