فرصتِ فریاد نیست!؟

برای انسانِ ستم رسیدۀ معاصر که در بُن بستِ سکوت اسیر است...فریادی باید

از صلح سخن گفته وُ هم آتش وُ کُشتار!؟

این موذی وُ دریوزه وُ آن نکبتِ کردار

بازیگرِ این صحنه مُدیرست وُ مُدبِّر

آن را که غذا کذب وُ دَغل بوده وُ ادبار

نان از کفِ بیچاره وُ از سفره ربودست

پتیارۀ این پهنۀ پوسیده چه پروار

در باطن وُ در ظاهرِ او حیله عیان است

پرخاشگر وُ غاشیه(1)پوش است وُ طلبکار

در متنِ تنِ تیرۀ این باغِ غریبی

اُستادِ قسم خورده ستمکاره وُ انکار

تحصیلِ ستم جنسِ هیاهو همه صلح ست

پنهان همه اعصار وُ قرون صاحبِ منقار

او حافظِ نظم ست وُ دلش نازک وُ تَرگُل

محبوبِ حباب آمده در غلغله قهّار

او ناجی وُ بخشندۀ فرخندۀ دنیاست

با رقّتِ قلب اش کُنَد او غلّه به انبار

از مِحنت وُ از رقصِ مصیبت خبرش نیست

در پرده وُ بر صفحۀ پوشیده چو پرگار

از نقشِ مَشقَّت که زَنَد شعله بر آفاق

گُلزارِ جهان گشته پریشانیِ شنزار

او قافیۀ قامتِ غوغایِ قیامت

در بوقِ جهانداریِ خود یکّه وُ طیّار

هر جا که جهان؛جانِ پُر از رنج وُ غمین ست

آقایِ زمان حاضر وُ ناظر شده سیّار

با زُهد وُ ریاضت چه کُنی واعظِ فاضل!؟

ابلیس هراسان شده از سُبحه وُ دستار

این فقر وُ فلاکت زِ چه گوید به کِه گوید!؟

در حاشیه وُ لفظ نگنجد دلِ خونبار

از عُزلتِ زندانی وُ زنجیرِ خشونت

معلومِ جهان شد جَنَمِ جانی وُ جبّار!

این مضحکه تا کِی بُوَد ای کاتبِ تنها!؟

بیمار وطن بوده وُ بی یاور وُ تیمار

در مهلکه رگباریِّ باران؛ تُو کجایی!؟

ای فرصتِ فریاد؛ تویی شورشِ سرشار...

پنجشنبه 18 تیرماهِ 1405///9 ماهِ ژوئیۀ 2026

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

1-غاشیه:پوشش وُ روپوشِ زینِ اسب.نوعی جامه.مارِ غاشیه:مارِ بزرگ وُ دوزخی.(سورۀ 88 قرآن).

تاریخ بیهقی صفحۀ 360:«...اکنون هر که پنجاه درم دارد و غاشیه تواند خرید پیش او غاشیه می کشند».(تاریخ بیهقی تصنیف خواجه ابوالفضل محمدبن حسین بیهقی دبیر؛به اهتمام دکتر غنی و دکتر فیاض. انتشارات خواجو چاپ چهارم 1370)