اخباروگزارش های کارگری 17 تیرماه 1405

ازشعله ورکردن آتش جنگ خودداری کنید

جنگ  برای اکثریت اهالی فاجعه آفرین وبرای اقلیت  لاشخوران جنگی ارمغان آور

ننگ ونفرت بر جنگ افروزان وجنایتکاران جنگی

گسترده ترومستحکمترباد همبستگی اکثریت اهالی جامعه بمثابه قربانیان جنگ آمریکا-اسرائیل وایران و جنگ چهل اندی ساله اقلیت درقدرت حکومت اسلامی درايران

- ما را به خاطر بیاور: به یاد جاویدنامان حمله به کوی دانشگاه تهران

- پنجمین روزتجمع اعتراضی جمعی از اهالی هویزه نسبت به بیکاری و وعده های توخالی مسئولان مقابل ساختمان فرمانداری

- ادامه اعتراضات دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه آزاد کشور نسبت به حضوری شدن امتحانات با تجمع دربندرعباس مقابل  استانداری هرمزگان

- بانک مرکزی تورم نقطه به نقطه خرداد ماه را 1/83  درصد وتورم سالانه در خرداد ماه را 7/57 به  درصد اعلام کرد

- نامه سرگشاده دبیر شورای صنفی دانشکده حقوق دانشگاه بهشتی به حسین سیمایی صراف، وزیر علوم و عضو هیئت علمی این دانشکده

- درسوگ ستایش

- عفوبین الملل:

بی‌توجهی به کشتارهای پس از اعتراضات ژانویه، خطر وقوع جنایت‌های بیشتر را افزایش می‌دهد

- اعتصاب معلمان گابن وارد مرحله‌ای تازه شد؛ مقاومت در برابر یک دهه انجماد دستمزدها

- کارگران خدمات شهری بیرمنگام؛ بیش از یک سال اعتصاب در برابر کاهش دستمزد و حذف مشاغل

*******

*ما را به خاطر بیاور: به یاد جاویدنامان حمله به کوی دانشگاه تهران

به یاد فرشته علیزاده(دانشجوی دانشگاه الزهرا)، سعید زینالی، عزت ابراهیم‌نژاد و دیگر دانشجویانی که در حمله نیروهای سرکوب به کوی دانشگاه تهران در ۱۸ تیر ۱۳۷۸ کشته یا بطور قهری مفقود شدند.

ما را به خاطر بیاور!

ما را که تازه جوانانی بیست‌ودو‌ساله بودیم؛

شور عشق در سینه داشتیم و

پیش از آن که عاشق شویم

سینه بر خاک سوده

مردیم.

به قلم جاویدنام عزت ابراهیم‌نژاد

برگرفته از کانال صنف مستقل دانشجویان بهشتی

*پنجمین روزتجمع اعتراضی جمعی از اهالی هویزه نسبت به بیکاری و وعده های توخالی مسئولان مقابل ساختمان فرمانداری

روز چهارشنبه 17 تیر،فیلمی از تجمع اعتراضی روز جمعه 12 تیربرای پنجمین روزمتوالی، جمعی از اهالی هویزه مقابل فرمانداری این شهرستان در استان خوزستان برای اعتراض به بیکاری و وعده های توخالی مسئولان ازجمله فرمانداردرشبکه های اجتماعی منتشرشد.

*ادامه اعتراضات دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه آزاد کشور نسبت به حضوری شدن امتحانات با تجمع دربندرعباس مقابل  استانداری هرمزگان

روزچهارشنبه 17 تیر،اعتراضات دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه آزاد کشور نسبت به حضوری شدن امتحانات با تجمع دربندرعباس مقابل  استانداری هرمزگان ادامه پیداکرد.

*بانک مرکزی تورم نقطه به نقطه خرداد ماه را 1/83  درصد وتورم سالانه در خرداد ماه را 7/57 به  درصد اعلام کرد

*نامه سرگشاده دبیر شورای صنفی دانشکده حقوق دانشگاه بهشتی به حسین سیمایی صراف، وزیر علوم و عضو هیئت علمی این دانشکده

در بخش‌هایی از این نامه که با عنوان «درخواست رسیدگی به وقایع اخیر دانشگاه بهشتی» منتشر شده، آمده:

گزارش‌هاى متعددى به شوراى صنفى واصل شده كه در صورت صحت، از وقوع اقداماتى حكايت دارد كه با موازين قانونى و اصول دادرسی منصفانه سازگار نيست. از جمله:

۱. مسدود شدن دسترسی برخى دانشجويان به سامانه‌هاى آموزشی دانشگاه، پيش از صدور هرگونه رأى قطعى؛

۲.عدم ابلاغ رسمى تشكيل پرونده و فرایند رسيدگی از سوى كميته انضباطى به برخى دانشجويان، برخلاف الزامات قانونى؛

۳.گزارش‌هايى مبنی بر اعمال فشار و مداخله اداره كل حراست در روند رسيدگی به پرونده‌ها با هدف جلوگیری از صدور آراى برائت براى برخى دانشجويان؛

و نيز گزارش‌هايى از طولانى شدن غيرمتعارف فرآيند رسيدگی كه در عمل مى‌تواند موجب محروميت دانشجويان از حضور در امتحانات پایان ترم و تحميل آثار تعليق، بدون صدور حكم انضباطی، گردد.

پس از آن از سیمایی صراف درخواست گردیده موضوعات اخیر توسط هياتى مستقل و بى‌طرف مورد بررسی قرار گیرد و در صورت احراز هرگونه تخلف، نسبت به اعاده حقوق دانشجويان و برخورد قانونى با عوامل آن اقدام مقتضی صورت پذيرد. همچنین تا پايان فرآيند رسيدگی، از هر اقدامى كه موجب تضييع حقوق آموزشی دانشجويان، به ویژه محروميت آنان از حضور در امتحانات پایان ترم، می‌شود جلوگیری به عمل آيد؛ چرا كه آثار چنین تصميماتی، حتی در صورت صدور رأى برائت، گاه جبران‌ناپذیر خواهد بود.

صنف مستقل دانشجویان بهشتی

*درسوگ ستایش

معصومه باقری / معلم

نمی‌دانم از کجا بگویم.از ردیفِ اولِ کلاسم که دیگر «ستایش» را ندارد؟ از دندان‌های مرواریدی و خنده‌هایی که تمام فضای کلاس را روشن می‌کرد؟ ستایش برای من فقط یک دانش‌آموز نبود؛ او نبضِ شادیِ کلاسِ من بود.همیشه نیمکت  اول می نشست.اگر یک‌بار چیزی می‌گفتم، با جان‌ودل می‌شنید و تکرارمیکرد. مدتی که مدارس به شیوه مجازی برگزار میشد،ستایش عزیزم راس ساعت ۷ ونیم صبح حضورش را با گفتن سلام، صبح بخیر اعلام می کرد و در انجام تکالیف درسی فعال بود. مادرش را فقط در مراسم تشییع او دیدم،وقتی برای او گریه می کردم،اشکهایم را بامحبت پاک می کرد و می‌گفت: «ستایش از گریه بدش می آمد، دوست داشت بخندد.» من حالا مانده‌ام با آن تصویرِ لبخندهایش و سه خواهرِ کوچکِ دسته‌گلش که باید جای خالیِ او را در این خانه تحمل کنند.وقتی مادرش مرا در آغوش گرفت و از علاقه‌ی ستایش به معلم‌هایش گفت، تمامِ غرورم فروریخت. شرم کردم از اینکه ما معلم‌ها، پشتِ دیوارهای بلندِ کتاب و نمره پنهان شده‌ایم و ستایش‌ها، در سکوتِ ما و پشتِ آن حجب و حیای دخترانه‌شان، تنها مانده‌اند.

اما حقیقت این است که مسجدسلیمان، دیگر تابِ خودکشی دانش آموزان  را ندارد.مگر می‌توان از ستایش نوشت و «پردیس باقری» را در مدرسه روستای هفت شهیدان از یاد برد؟پردیس هم دانش آموزم بود سال‌ها پیش در کلاسِ هشتم، غریبانه پر کشید.بقدری قابل اعتمادبود وخط زیبایی داشت که گزارش های هفتگی را کمکم می نوشت. مگر می‌توان آرام گرفت وقتی به یاد «عاطفه» در مدرسه رضوان می‌افتم که او نیز قربانیِ بی‌توجهی‌های ما شد؟ عاطفه ی زیبا ومهربان دانش آموزی که  به جرمِ عشق، هدفِ گلوله ی  ناجوانمردانه ی عمویش قرار گرفت.ما شاهدِ پرپر شدنِ این گل‌ها در سکوتِ مطلق هستیم.

خطاب به مسئولان آموزش و پرورش می‌گویم: تمرکز این سیستم نباید تنها روی  آمارِ معدل و تمام کردنِ کتاب باشد کی می‌خواهید بفهمید وقتی روح دانش آموز در التهاب است، وقتی دغدغه‌هایی دارد که سقفِ آرزوهایش را کوتاه کرده، کلمه‌ی «درس» وارد گوشش نمی‌شود؟

چرا معلم‌های ما را تبدیل به ماشینِ انتقالِ اطلاعات کرده‌اید؟ منِ معلم، وقتی می‌بینم بچه‌ام حالش خوب نیست، درس را تعطیل می‌کنم. کتاب را می‌بندم و می‌نشینم پایِ حرف‌هایش. معلم باید مثل مادر، رازدارِ بچه‌ها باشد، نه اینکه رازِ دلِ زخمی‌شان را به مدرسه یا خانواده فاش کند.

خواهش من این است:

۱. مدرسه باید محیطی شاد باشد، نه یک پادگانِ آموزشی و برنامه‌های تفریحی باید واقعی باشد، نه صرفا برای  رفعِ تکلیف خوشامد مسئولان

۲. آموزش و پرورش موظف است در هر مدرسه، هفته‌ای چند ساعت، روان‌شناس و مشاورِ متخصص و امین مستقر کند. کسی که دانش‌آموز به او اعتماد کند، نه کسی که ترسِ فاش شدنِ اسرارش، سکوت را بر او تحمیل کند.از آن‌جایی که فقر اقتصادی خصوصا فرهنگی در مسجدسلیمان بیداد می کند،برای آگاهی رسانی و افزایش دانش خانواده ها ،کلاسهای رایگان روان‌شناسی در مدارس این شهر برگزارشود.

مسئولانِ محترم! برای دیدنِ چهره‌ی غمگینِ دانش‌آموز، نیازی به مدرکِ دکترا نیست؛ فقط کمی انسان بودن کافی‌ست. پیش از آنکه ردیفِ اولِ کلاس‌هایمان دوباره خالی شود، فکری برای جانِ دانش آموزان بکنیم. ستایش، پردیس و عاطفه رفتند، اما این راهِ رفته، نباید ادامه‌دار باشد.

اخبار مندرج لزوماً مواضع شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران را منعکس نمی کند و‌صرفا جهت اطلاع رسانی است.

*عفوبین الملل:

بی‌توجهی به کشتارهای پس از اعتراضات ژانویه، خطر وقوع جنایت‌های بیشتر را افزایش می‌دهد

شش ماه پس از خیزش مردمی ژانویه 2026 در ایران، زمانی که نیروهای امنیتی برای سرکوب اعتراضاتی که خواستار کرامت، آزادی و پایان نظام جمهوری اسلامی بودند، در اقدامی بی‌سابقه دست به کشتار گسترده و غیرقانونی زدند و در فاصله 8 تا 9 ژانویه 2026 هزاران معترض و رهگذر را کشتند، دیانا الطحاوی، معاون مدیر منطقه‌ای خاورمیانه و شمال آفریقا در سازمان عفو بین‌الملل، گفت:

«شش ماه پس از آنکه نیروهای امنیتی ایران به‌طور غیرقانونی هزاران مرد، زن و کودک را در سراسر کشور طی دو روز کشتند، ناتوانی جامعه بین‌المللی در اتخاذ اقدامات مؤثر برای پیگیری عدالت بین‌المللی، غیرقابل توجیه است. این ناکامی به تداوم چرخه سرکوب مرگبار کمک می‌کند؛ چرخه‌ای که در آن بازماندگان و خانواده‌های قربانیان از عدالت محروم می‌شوند و وقوع جنایت‌های بعدی تقریباً اجتناب‌ناپذیر می‌شود.

جهان نباید اجازه دهد که چرخه فزاینده جنایت‌های مشمول حقوق بین‌الملل علیه معترضان، در سایه تلاش‌های جاری برای دستیابی به یک توافق پایدار میان آمریکا و ایران به‌منظور پایان دادن به جنگ، به فراموشی سپرده شود یا کم‌رنگ جلوه داده شود. مقام‌های ایرانی تاکنون هیچ پیامدی بابت استفاده مکرر و غیرقانونی از نیروی مرگبار عمدی در مقیاس گسترده برای سرکوب و مجازات مخالفان متحمل نشده‌اند. ناتوانی جامعه بین‌المللی در پیگیری عدالت بین‌المللی برای این جنایت‌های سنگین، مقام‌های ایران را جسورتر کرده است تا با اتکا به نیروهای امنیتی «آماده شلیک»، معترضان و مخالفانی را که آنان را «دشمن» می‌خوانند، به کشتارهای گسترده بیشتری تهدید کنند.

با توجه به اینکه در ایران و در سایه بحران نظام‌مند مصونیت از مجازات، هیچ چشم‌انداز واقعی برای اجرای عدالت وجود ندارد، پیگیری مسیرهای عدالت کیفری بین‌المللی باید به‌عنوان یک اولویت فوری و غیرقابل مذاکره دنبال شود. سازمان عفو بین‌الملل بار دیگر از جامعه بین‌المللی و کشورهای عضو سازمان ملل می‌خواهد که بحران حقوق بشر و مصونیت از مجازات در ایران را در صدر دستور کار خود قرار دهند، از ایجاد یک سازوکار مستقل بین‌المللی برای تحقق عدالت در مورد ایران حمایت کنند و از شورای امنیت سازمان ملل بخواهند وضعیت ایران را به دیوان کیفری بین‌المللی ارجاع دهد.»

https://www.amnesty.org/en/latest/news/2026/07/iran-lack-of-international-justice-six-months-after-january-protest-massacres-risks-further-atrocity-crimes/

*اعتصاب معلمان گابن وارد مرحله‌ای تازه شد؛ مقاومت در برابر یک دهه انجماد دستمزدها

اعتصاب معلمان گابن که از دسامبر 2025 آغاز شده، تا اوایل ژوئیه 2026همچنان یکی از مهمترین اعتراضات کارگری قاره آفریقا به شمار می‌رود. هزاران معلم در مدارس دولتی این کشور با حمایت اتحادیه‌ها، از حضور در کلاس‌های درس خودداری کرده و دولت را به نادیده گرفتن مطالبات مزدی و شغلی متهم کرده‌اند.

هسته اصلی این اعتراضات، مخالفت با بیش از یک دهه توقف افزایش حقوق معلمان، اجرا نشدن احکام ارتقای شغلی، پرداخت نشدن مطالبات معوق و وخامت شرایط کار در مدارس است. اتحادیه‌های SENA  (اتحادیه ملی آموزش) و SYNETECPRO   (اتحادیه آموزش فنی و حرفه‌ای) اعلام کرده‌اند که دولت‌های متوالی وعده اصلاحات داده‌اند، اما بخش عمده این وعده‌ها هرگز عملی نشده است.

اعتصاب در شرایطی ادامه یافت که دولت جدید به ریاست بریس اولیگی نگوئما پس از انتخابات 2025 وعده بهبود وضعیت معیشتی کارکنان بخش عمومی را داده بود. با این حال، معلمان اعلام کردند که تاکنون اقدام عملی مؤثری برای حل مشکلات آنان صورت نگرفته و به همین دلیل اعتصاب ادامه خواهد یافت.

در هفته‌های نخست اعتصاب، بازداشت چند تن از فعالان و رهبران جنبش معلمان، از جمله مارسل لیباما و سیمون ندونگ ادزو، تنش میان دولت و معترضان را تشدید کرد. تشکل «SOS Éducation» آزادی این فعالان را یکی از پیش‌شرط‌های آغاز مذاکرات رسمی با دولت اعلام کرد و تأکید داشت بدون تضمین آزادی فعالان صنفی، بازگشت به کلاس‌های درس امکان‌پذیر نیست.

در اواخر ژانویه 2026، با معرفی یک میانجی از سوی ریاست جمهوری، اتحادیه‌ها آمادگی خود را برای مذاکره اعلام کردند، اما تصریح کردند که هرگونه توافق باید شامل اجرای واقعی ارتقای شغلی، پرداخت مطالبات معوق و پایان دادن به فشار بر فعالان صنفی باشد. در غیر این صورت، اعتصاب ادامه خواهد یافت.

ادامه این اعتصاب موجب تعطیلی یا اختلال جدی در فعالیت مدارس دولتی در بسیاری از شهرهای گابن شد و هزاران دانش‌آموز برای هفته‌ها از آموزش محروم ماندند. هم‌زمان، اعتراضات مشابهی نیز در بخش‌های بهداشت، آموزش عالی و رسانه‌های دولتی شکل گرفت که نشان‌دهنده گسترش نارضایتی کارکنان بخش عمومی از وضعیت معیشتی و سیاست‌های دولت است.

اتحادیه بین‌المللی آموزش (Education International) نیز با اعلام حمایت از معلمان گابن، از دولت این کشور خواست حقوق سندیکایی، آزادی تشکل و حق اعتصاب را محترم شمرده و از طریق گفت‌وگو به مطالبات معلمان پاسخ دهد. این نهاد تأکید کرد که تضمین آموزش باکیفیت بدون بهبود وضعیت شغلی و معیشتی معلمان امکان‌پذیر نیست.

جمع‌بندی

اعتصاب معلمان گابن صرفاً یک مناقشه بر سر افزایش دستمزد نیست، بلکه نمادی از اعتراض کارکنان بخش عمومی به سال‌ها انجماد حقوق، بی‌ثباتی شغلی و اجرا نشدن تعهدات دولت است. تداوم این اعتصاب تا ژوئیه 2026 نشان می‌دهد که بدون پاسخ‌گویی عملی به مطالبات صنفی، بحران آموزش در این کشور همچنان ادامه خواهد داشت.

*کارگران خدمات شهری بیرمنگام؛ بیش از یک سال اعتصاب در برابر کاهش دستمزد و حذف مشاغل

اعتصاب کارگران خدمات جمع‌آوری پسماند شهر بیرمنگام، دومین شهر بزرگ بریتانیا، تا 8 ژوئیه 2026 به یکی از طولانی‌ترین و پرمناقشه‌ترین اعتصاب‌های کارگری این کشور در سال‌های اخیر تبدیل شد. این اعتصاب که از ژانویه 2025 به‌صورت مقطعی آغاز و از 11 مارس 2025 به اعتصابی نامحدود تبدیل شد، در اعتراض به حذف برخی مشاغل، کاهش دستمزد و تغییر ساختار خدمات شهری شکل گرفت.

اعتصاب را اعضای اتحادیه Unite the Union سازمان‌دهی کردند. محور اصلی اختلاف، تصمیم شورای شهر بیرمنگام برای حذف سمت «مسئول بازیافت و جمع‌آوری پسماند» (WRCO) بود؛ سمتی که به گفته اتحادیه، حذف آن موجب کاهش درآمد سالانه حدود 150 تا 170 کارگر تا سقف 8 هزار پوند در سال می‌شود. شورای شهر اما مدعی بود تعداد کارگران متأثر بسیار کمتر است و برای آنان مشاغل جایگزین یا آموزش‌های جدید در نظر گرفته شده است.

با ادامه اعتصاب، هزاران تُن زباله در خیابان‌های بیرمنگام انباشته شد و در مقاطعی شورای شهر «وضعیت اضطراری» اعلام کرد. تصاویر خیابان‌های مملو از زباله، افزایش جمعیت موش‌ها و نگرانی‌های بهداشتی، این اعتصاب را به یکی از مهم‌ترین موضوعات اجتماعی و سیاسی بریتانیا تبدیل کرد. دولت مرکزی نیز برای کمک به مدیریت بحران، گروه‌هایی از برنامه‌ریزان لجستیکی را در اختیار شورای شهر قرار داد، هرچند از اعزام نیروهای نظامی برای جمع‌آوری زباله خودداری کرد.

اتحادیه Unite the Union تأکید می‌کرد که مسئله تنها کاهش دستمزد نیست، بلکه دفاع از امنیت شغلی، حفظ مشاغل تخصصی و مقابله با سیاست‌های ریاضتی شورای شهر است. در مقابل، شورای شهر اعلام می‌کرد که حذف این سمت برای رعایت الزامات مربوط به برابری دستمزدها و سامان‌دهی وضعیت مالی شهرداری ضروری است؛ نهادی که پس از بحران مالی سال2023 با فشار شدید برای کاهش هزینه‌ها رو‌برو شده است.

این اعتصاب با حمایت گسترده دیگر اتحادیه‌های کارگری بریتانیا همراه شد. اتحادیه‌های کارکنان راه‌آهن، آتش‌نشانان، معلمان و کارکنان خدمات عمومی بارها در تجمع‌های همبستگی موسوم به «مگاپیکت» شرکت کردند و خواستار عقب‌نشینی شورای شهر از سیاست کاهش دستمزدها شدند. این همبستگی، اعتصاب بیرمنگام را به نمادی از مقاومت جنبش کارگری بریتانیا در برابر سیاست‌های ریاضتی تبدیل کرد.

در مقابل، روابط میان اتحادیه و شورای شهر به‌شدت تیره شد. در اوایل سال 2026 دادگاه عالی بریتانیا به دلیل نقض دستور قضایی درباره مسدود کردن مسیر کامیون‌های حمل زباله، اتحادیه Unite the Union را به پرداخت 265 هزار پوند جریمه محکوم کرد. اتحادیه این حکم را تلاشی برای محدود کردن حق اعتصاب دانست و اعلام کرد فشارهای قضایی، کارگران را از ادامه مبارزه بازنخواهد داشت.

در بهار 2026 مذاکراتی با میانجی‌گری نهاد Acas انجام شد و دو طرف به یک توافق اولیه دست یافتند، اما اختلاف بر سر نحوه اجرای آن ادامه پیدا کرد. شورای شهر مدعی بود توافق نهایی هنوز حاصل نشده، در حالی که اتحادیه اعلام می‌کرد چارچوب توافق از ماه مارس آماده بوده و مسئولان شهری از اجرای آن خودداری کرده‌اند. به همین دلیل، تا 8 ژوئیه 2026مناقشه همچنان به‌طور کامل پایان نیافته و اختلافات درباره آینده شغلی و سطح دستمزد کارگران ادامه دارد.

جمع‌بندی

اعتصاب کارگران خدمات شهری بیرمنگام، فراتر از یک اختلاف محلی، به یکی از مهمترین رویارویی‌های جنبش کارگری و سیاست‌های ریاضتی در بریتانیا تبدیل شد. این اعتصاب نشان داد که کارگران در برابر حذف مشاغل، کاهش دستمزد و تغییرات ساختاری که امنیت شغلی آنان را تهدید می‌کند، حاضرند حتی ماه‌ها به مبارزه ادامه دهند. همزمان، حمایت گسترده اتحادیه‌های دیگر نیز اهمیت همبستگی کارگری را در دفاع از حقوق شغلی و معیشتی برجسته کرد.

akhbarkargari2468@gmail.com