شرنگِ مرگ

برای جاویدنامانِ 18 وُ 19 دیماهِ 1404...چنین کُشتاری از عاشقان؛تاریخ به یاد ندارد

دیماه وُ شرنگِ مرگِ جان است

گویی که خزانِ جاوِدان است

رهِ تیره وُ غایتِ تباهی ست

خیزابۀ وحشتی وزان است

پیراهنِ مَه سیاه وُ دلگیر

افسرده ستاره بیکران است

فردا چه کُنَم نشاطِ خورشید!؟

دلمُرده دَمَد که پُر فغان است

سیمایِ سخن سُرودِ دردست

خونابه زِ برگِ گُل روان است

در ظلمت وُ اعتراض وُ فریاد

بارانِ گلوله ناگهان است

شد خانه چو دخمه ای پُر از خوف

تیرِ ستمِ زمان نهان است

هر گوشه تنی فتاده در خون

عزت به زوالِ آسِمان است

در حیرتِ روحِ بی پناهی

آزُرده زمینِ بی نشان است

در شیون ازین تَوَحُّش وُ زار

غمگین دلِ مرگ وُ ناتوان است

جلادی وُ جهل وُ هر جنایت

قانونِ طریق وُ ارمغان است

با مادر وُ خواهر وُ برادر

قاتل به نقاب وُ قهرمان است

آه از پدر وُ نگاهِ خیره

گویی زِ ازل غَمَش عیان است

شد دیدۀ دل زِ گریه سرشار

اشکِ شب وُ روزِ کهکشان است

دیدی که وطن غریب وُ تنهاست

یارم به جهان چه مهربان است

تُو سنگِ صبورِ خسته جانی

رگبارِ غمت چه بی امان است

ای عاشقِ این وطن کجایی!؟

از مهرِ تُو زنده آشیان است

آغوشِ تُو شعرِ هر شباهنگ

غوغای جهان وُ در بیان است

دوشنبه 22 تیرماهِ 1405///13 ماهِ ژوئیه 2026