مردمانِ دریا

برای دردهای جنوب

زِ دریا به ساحل رسیدی خبر کُن مکان را

بزن سنج وُ دمام وُ برخوان تُو رنجِ جهان را

به رقص آ ازین قصه وُ غصۀ بی نهایت

همیشه نشانی زِ اشک وُ صبوری؛توان را!

ندیدی تنِ ناتوان تَفته در خون وُ ماتم

به تاوانِ هستی پریشانیّ وُ این فغان را

که خاکِ تَرَک خوردۀ خسته از جنگ وُ سودا

زِ تاریخِ خونینِ خود گشته برگِ خزان را

نگه کُن تُوآشفته حالِ جنوبِ وطن را

ازین آتشِ حُزنِ خود با که گوید نهان را

به تقسیمِ غم هرگز او رازِ حُزنش نگفتی

دلی دارد اندازۀ آن؛همه بیکران را

چو انسانِ صادق همه سادگی سِحْرِ جانش

به آزادگی مُشْتَهَر؛آشیان؛آسِمان را

شب وُ روزِ او کار وُ رؤیا وُ زحمت نشان شد

مَلالش زِ تفسیرِ رنگین کمان جاوِدان را

تُو مشغولِ جنگی وُ غارتگری پیشه ات شد

که دزدیده از سفرۀ او؛خدایِ تُو نان را

تُو تلقینِ عقلِ عقیمی به جانِ حقیقت

تُو تعلیقِ آزادگی آرزویِ جوان را...

سپیدارِ اُمّیدِ او را گرفتی وُ کُشتی

تُو غرقِ غروری؛غریوی تُو امن وُ امان را!؟...

چه شد مِهر وُ شادیّ وُ آسایشِ سرزمین اش!؟

گرفتارِ زندانِ عزلت عزیزِ زمان را

همه سال وُ ماهش زِ آه وُ حصیرش زِ حسرت

شگفتا ازین مهربان وُ همی نغمه خوان را...

شنبه 27 تیرماهِ 1405///18 ماهِ ژوئیه 2026