هُرمِ هیاهویِ هُول

برای رنجِ جنوب...جانِ رنجورِ جنوب

در تبِ تاراجِ جان؛بالِ تُو آمد وبال

آتش وُ آوایِ درد؛هُرمِ هیاهویِ حال...

همقد وُ بالایِ یاس؛نرگسِ گیسو شگفت

می دَوَد این کودکی؛در پیِ خواب وُ خیال

همرهِ مادر خوشست؛بال وُ پَرش داده او

قُقْنُسِ زیبا سِرِشت؛نقشِ خوشی در کمال

گُلشنِ پروانه شد؛آینۀ آرزو

با دلِ پروانه گفت:عشقِ تُواَم لایَزال

با پدر آسوده است؛باغ وُ قَلَمْدوشِ او

عاشقِ این روشنی ست؛چشمۀ شاد وُ زُلال...

زلزله در لحظه ای؛آمد وُ ماتم رسید

نبضِ زمان گُر گرفت؛کُشته شد اینک غزال

موسیقی از زندگی؛ناله کُنان پَرکشید

شعرِ غریبانه ای؛بغضِ غمی بی مجال

زیر وُ زِبَر شد جهان؛دودِ پلیدی دمید

خوشۀ لبخندِ او؛قسمتِ گورست وُ چال

لانه که خاکسترست؛خاطره ای گُم شده

گَرد وُ غباری به جاست؛مَنْزلتی در زوال

کوچۀ چاووشِ نخل؛شَروۀ بی حوصله

شطِ پریشان شده؛در گِل وُ لایِ ملال

لِنْجی وُ بارَش رُطَب؛بودۀ نابوده شد

از قِبَلِ رنجِ او؛گنجِ جهان شد قتال

بانگِ عزا می وَزَد؛رودِ دلت مُرده است

بادِ صبا چون گِدا؛خامُش وُ پَژمُرده یال

بر درِ میخانه شد؛روحِ پریشانِ عشق

گریه به جانش ولی؛بی سخن وُ مات وُ لال

آنچه به جا مانده چیست!؟وحشت وُ آشوبِ خاک

هستیِ دریا چه شد!؟نعشِ جوانِ جمال

آن شبِ عاشق کجاست؛نامۀ مهتاب وُ بام

دشت وُ نسیم وُ درخت؛بوسۀ مَستِ وصال...

سه شنبه 30 تیرماهِ 1405///21 ماهِ ژوئیه 2026