دوباره مَدْرِسَم دیر شد...

برای اکبر عبدی وُ به یادِ آن بازیهایِ زیبا وُ ماندگار...وُ برای خنده که ناگهان رخت بربست وُ رفت...

تا تُو هزار جلوه بر؛پردۀ سینما شدی

سایۀ کودکانه را؛هَمْدَم وُ هَمْصدا شدی

نامِ مرا تُو ناگهان؛از پسِ در صدا زدی

جعبۀ جادویِ(1)عجب!؛خاصۀ خوش نما شدی

خوابِ مرا رُبُوده باز؛ذوقِ عزیزِ دیدنت

بر سرِ سفرۀ سخن؛بُهتِ مرا بقا شدی

دفترِ کهنه وُ کتاب؛خانه وُ شعر وُ مشقِ شب

هوشِ من وُ حواسِ من!؛صاحبِ این سرا شدی

در سرِ کوچه منتظر؛دوستِ من رفیقِ من

تکیه به دیوارِ کُهَن؛تُو آمدی ندا شدی

نقشِ نشاطِ جاوِدان؛در دلِ صبحِ مدرسه

بر سر وُ صورتِ طرب؛هَمْنَفَسِ صبا شدی

زنگِ زمانه می زَنَد؛بازی وُ خنده را به هم

ناظم وُ تَرکۀ ادب؛شادیِ تُو عزا شدی

غلغلۀ غریبِ ما؛صف به صف وُ کلاسِ درس

تخته سیاه وُ پچپچه؛تق تقِ گچ بلا شدی

خنده وُ گریه همزمان؛آینۀ حضورِ ما

خوانده مرا مُعَلِمَم؛جان زِ تنم جدا شدی

شیوۀ وحشت وُ تَپِش؛قلبِ پرندۀ غریب!

مدرسه چون قفس شدی؛جان زِ جفا فنا شدی

سینه سپر تُو آمدی؛خندۀ تُو جهان گرفت

صحنه وُ بازیِ زمان؛تَبَسُّمِ صفا شدی...

دویده ای دویده ای؛همرهِ ترسِ مدرسه

ساعتِ دیر وُ غیبت ات؛در غمِ خود رها شدی

در پیِ تُو به جُستُجو؛ابر وُ زمین وُ آسِمان

مدرسه می زَنَد صدا؛کودکِ من کجا شدی!؟...

شنبه 3 مردادماهِ 1405///25 ماهِ ژوئیه 2026

ــــــــــــــــــــــــــــ

1-جعبه جادو=تلویزیون.