عیار ِنقد، و نقد ِ عیار!
یکم: حقیقتن من تمایلی به محدود نمودن ِبحث های تئوریک به اشخاص و افراد ِ خاصی ندارم. چرا که انفرادی نمودن ِبحث آنهم بحثی که عمدتن رویکرد ِ استدلالی – اثباتی ِ عام دارد و تفهیم ِ قصد و هدف اش در چارچوب ِاین عامییت ِاستدلالی- اثباتی است که به پیش می رود و به مخاطب ِعام القا می شود، شایسته نیست که مخاطب ِ خود را فرد و شخص ِ تکین و خاص برگزیند. به عبارت ِ دیگر، بحث ِ عام شمول بنا بر گستره ی حد و مرز نشناس ِ ایده ها و نظرات ِ ابراز شونده اش نباید خود را در محدوده ی این یا آن فرد حبس نموده و دایره ی نظروری را محدود به مجادله ی خصوصی کند، مگر آن که شخص و فرد ِمورد ِنقد و نظر در میان ِعلاقه مندان به دانش و فهم ِ تئوریک درست یا نادرست به یک نماد ِ نظری و عقیدتی ِ الگووار ِ صاحب ِ صلاحییت شناخته شده باشد. از این جهت، ترجیح ِ من آن است که یک مجموعه یا کلییت ِ پیوند یافته و متفق القول و متحدالهدف با خصوصیات مشترک ِ سیاسی عقیدتی را چنانچه همسو با آموزه های علمی- فلسفی مارکسیستی و تکامل قانون مند و نظام مند ِ جامعه ی انسانی که در ماتریالیسم ِ تاریخی جمع بندی گردیده نباشد، به چالش ِ نقد گرفته و زیر ِ سوآل برده وکلییت ِهمبسته وهمنگرش ِتشکیلاتی و سخنگوی آن را دعوت به مناظره ی تئوریک نمایم. یا اگردعوت ِپنهان درمضمون ِ بحث را اجابت نکند، مجاز خواهم بود گرایش های نادرست و ناهمخوان با آموزه های ماتریالیسم ِ تاریخی ِ مارکس- انگلس را یک به یک برشمرده و درمعرض ِدید و خوانش ِ خواننده گان ِ علاقه مند بگذارم.
دوم: گاه،این خود ِتجمع ِهمبسته ی همهدف در یک تشکیلات ِ عقیدتی سیاسی با خصوصییات ِ مشترک است که دروجود ِیک فرد به مثابه ِ نماینده ی تام الاختیار و سخنگو و ترویج دهنده ی دانای ایده های آن گرایش ظاهر می شود و در نتیجه پاسخ گویی به ایده های نادرست و ناهمخوان با آموزه های علمی- فلسفی ِ ماتریالیسم ِ تاریخی به مثابه ِ راهنمای پراتیک ِ اجتماعی- سیاسی نیز ضرورت می یابد که نتیجه اش ناگزیربه رو در رویی ِ نظری با فرد ِ نویسنده به عنوان ِ نماینده و سخنگوی آن گروه ِ تشکیلات دار می انجامد.
سوم: این رودررویی از دیدگاه ِ مارکسیستی، یک تقابل ِشخصی با اهداف ِ فردی نیست، بلکه واکنشی است از جانب ِفرد ِمدافع ِ تکامل ِ قانون مند ِ جامعه، به یک گرایش ِنادرست که می خواهدایده های غیر ِ علمی و غیر ِ دیالکتیکی ِ خود و تشکیلات اش را به جامعه ی محروم از آگاهی ِ راستین تحمیل نماید.
چهارم: درواقع،ضدییت با تکامل ِ قانون مند و نظام مند ِ مرحله به مرحله و دوران به دوران ِ جامعه، معنایی جز ضدییت با تئوری ِ ماتریالیسم ِ تاریخی به مثابه ِ تنها عیار ِ نقد و تنها راهنمای راهگشا به تحقق ِهدف ِمتکی برقوانین ِعام و خاص ِ دیالکتیک وتکامل ندارد که باید افشا وازسوی پراتیک ِهدفمند ِ جامعه طرد شود.
ضدییت با تکامل ِ قانون مند ِ جامعه با شرایط ِ خود ویژه ی آن، هم نفی و انکار ِ انقلاب ِ نوبتی ِ طبقاتی – تاریخی است و هم نفی و انکار ِ گذار از مناسبات ِ عقب مانده از تاریخ- دوران به مرحله و مناسبات ِ برتر و عالی تراست. نفی و انکاری که نمود ِ عینی ِ کژاندیشی و وارونه نمایی ِ عیار ِ نقد ِ سیستماتیک و تبدیل ِ آن به نقد و انکار ِ عیار ِ شناخت ِ راستین، یعنی انکار ِ ماتریالیسم ِ تاریخی است.
پنجم: نکته ی بسیار مهم وحیاتی برای« این جامعه »که هرگزنباید حتا دربحث های عام ِتئوریک ازنظر دور داشت و آن را در پلمیک های سیاسی- عقیدتی حتمن رعایت نمود و دخالت داد، تشخیص ِ دشمن ِ اصلی ِ«این جامعه» ودرنتیجه شناخت از همستیزی ( تضاد) ِ واقعی و اصلی ِ حاکم بر مناسبات ِ موجود ِ آن است، تا راه ِ برون رفت از شرایط ِ کنونی به درستی تشخیص داده شود. زیرا که تشخیص ِ نادرست از تضاد(همستیزی) ِ مشخص نتیجه اش نه برون رفت از شرایط ِ موجود بلکه ادامه ی همین وضعییت ِ نامطلوب خواهد بود.
ششم: منظور ِ من از عیار ِ نقد، همچنان که پیشتر هم به آن استناد کردم، معیاری است که هم علمی باشد وهم فلسفی. یعنی هر چیز و پدیده ی مشخصی راهم به لحاظ ِ علمی تعریف کند وهم به لحاظ ِجهان شناختی و جامعه شناختی. یعنی هم عام شمول باشد وهم دربرگیرنده ی یک موضوع و یا پدیده ی خاص ومشخص. یک چنین عیار( معیار) ِعامشمول که در عین ِحال تعریف و توصیف ِخاص و مشخص را هم در درون ِ چارچوب ِ نگرش ِ خود داشته باشد، نمی تواند غیر ازماتریالیسم ِ همه جانبه نگر ِ دیالکتیک و ماتریالیسم ِ تاریخی یی باشد که هم شمولییت ِ عام دروبرطبیعت دارد وهم شمول ِخاص در شناخت ازجامعه و تاریخ ِانسانی درکلییت ِ عام و خود ویژه ی آن.
