فریادِ مادر را شِنو

برای مادران دلاور وُ زیبای ایران زمین

فریادِ مادر را شِنو ای خفته بی درد

آسوده در صحرا نبُودی روحِ ولگرد!

بر دست وُ پایش بوسه باران شد بهاران

دنیا بدونِ او حصاری در حصاران

همدردِ مردم مادرِ دردآشنا را

والاتر از هر دین وُ هر آیین خدا را

گیسوی او صد آسمان را یادگاران

زیبایی اش جاوید وُ جانِ روزگاران

لبخندِ او خنیاگری رخشنده زیبا

هر دانه اشکش دُرِّ دریایی وُ یکتا

آغوشِ او آرامشِ عشقْ آشیان ست

از خشمِ او غافل مَشو؛آتشفشان ست...

کُشتید وُ ویران کرده هر بالندگی را

فرزندِ او را آرزو را زندگی را

او با تو می گوید سخن ای دزدِ سرمَد

عالیجنابا!در جنایت گَشته ارشد

ای عابد وُ ای مُسْتَبِد در مَعبدِ باد

سَرحدِّ این دیوانگی بُنیادِ جلاد

وِلگردِ صحرایی چه می خواهی زِ ایران!؟

سوگندِ ابلیسی اساسِ نسلِ دیوان

فریادِ مادر را شِنُو مسئولِ جاهل

ای محفلِ نفرت!؛تویی از ریشه باطل

آخر چه کارت با تمدن ای شُتربان

با خیمه وُ خرگه تُرا خانه بیابان

بازآمدید از گور وُ گنْدابی چو کابوس

اجسادِ فاسد بر سریر وُ صدرِ منحوس

علامۀ خودکامه ای خونخوار وُ گستاخ

تاریخِ مَنْسوخِ خراب آباد وُ سلاّخ

جولانگهِ جهل وُ جنون شد خانۀ یار

اینک هیولایی رها هُول آور وُ هار...

اما زنانِ سرزمینِ مِهرِ تابان

در جنگِ بی پایانِ خود پاینده پیمان

گفتارِ مادر را نگر عصیانِ مطلق

هُشدارِ او فریادِ او فرمانِ مطلق

شنبه 10 مرداد ماهِ 1405///1 ماهِ اوت 2026