نامه به حافظ

حافظ؛حافظۀ ایران است وُ مَسِرّتِ حضورِ او؛رقصِ خدایِ عاشق است

عشقِ من ای حضرتِ حافظ سلام

من که هلاکِ تُو شدم بی کلام

عاطفه در دفترِ فکرِ وِفاق

جامِ دل از شعرِ تُو پُر اشتیاق

مونسِ انسان وُ پریشانی اش

فرّ وُ فروغی وُ فروزانی اش

زمزمۀ روز وُ شبِ عاشقی

همچو شقایق به جهان ناطقی

مشرقِ غمناکی وُ آوازِ چنگ

چامۀ چرخان شده ام بی درنگ

همرهِ تُو از گذرِ این زمان

در دلِ مهتابِ طبیعت نهان

عاشقِ سرگشته وُ دیوانه ام

گُمشده در خانه وُ میخانه ام

حافظِ آزاده کجایی بیا

کُشته سکوتم تُو صدایی بیا

برتر ازین جانِ منی جانِ یار

منتظرِ دیدنِ تُو ای بهار

با تُو سخن گفته شکوفا شدم

خلوتِ تو دیده تماشا شدم

از غمِ خود گفتی وُ از روزگار

گریه کنان رفتی وُ من بیقرار

«گریۀ حافظ»دِلَکَمْ را شکست

در پیِ دیدارِ رُخش مستِ مست

می دَوَم افتان وُ پریشان وُ زار

حافظِ این خانه بیاور بهار...

با دلِ مردم تُو چه گفتی نهان!؟

در دلِ ایران شده ای جاوِدان

شنبه 17 مرداد ماهِ 1405///8 ماهِ اوت 2026