چرا تشکل مستقل، پایدار و سراسری ایجاد نمیشود؟

در تریبون کارگری،‌علی دماوندی با بهرام رحمانی، ستاررحمانی و علیرضا نوایی به این سوال میپردازد که چرا تشکل سراسری، مستقل و پایدار وجود ندارد؟ علیرغم اعتراضات گسترده ومداوم، جنبشها و اشکال متنوع اعتراضی نظیر بازنشستگان، معلمان ، پرستاران ،‌کارگران و.. ما فاقد تشکل سراسری ومستقل هستیم. گرچه نشانه‌هایی از شکل‌گیری شبکه‌های افقی را درایران  مشاهده کرد؛ برای مثال در میان بخشی از بازنشستگان، معلمان، پرستاران یا کارگران برخی صنایع. اما این شبکه‌ها هنوز در بسیاری از موارد به یک ساختار سراسری، پایدار و دارای نمایندگی واحد تبدیل نشده‌اند. از منظر تحلیلی، این وضعیت را می‌توان ناشی از ترکیبی از عوامل دانست: ویژگی‌های ساختار حقوقی و سیاسی، تنوع بازار کار، دشواری‌های اقتصادی، گسست‌های تاریخی در نهادسازی، و چالش‌های ایجاد و حفظ اعتماد و هماهنگی در مقیاس ملی و... مسائلیست که در این سلسله گفتگوهای تریبون طرح میشود.