سپهسالارِ آواز

برای جاودانگیِ ایرج خواجه امیری

خبر لغزید وُ آمد چون یکی راز

بسانِ مَستِ سرگردانِ پرواز:

سپهسالارِ آواز از وطن رفت

شکفتن از سخن از یاسمن رفت

چو تحریرِ حریری آن صدایش

عجب نجوایِ زیبایی نوایش

عجب جادوگری بر صفحۀ جان

مُصَوَّر می کُند مستِ گُلستان

ترانه می شود متنِ تَرَنُّم

میانِ روحِ حیرانِ تَجَسُّم

دلت«لب می زَنَد»با ساز وُ آواز

چه«میزان»«ضربِ»مُوزنست وُ ممتاز

تُو با او همسفر همبالِ رؤیا

زمین وُ آسِمان محوِ تماشا

میان لحظه ها با عشق وُ شادی

غزلخوانی غریب وُ اشکِ یادی

گهی غمگینِ یاری یادگاری

زمانی سرخوشِ دیدارِ یاری

عجب خوش می درخشد این شباهنگ

همه آهنگِ رنگارنگ وُ فرهنگ

میانِ کوچه باغی هایِ اعجاز

بسانِ بلبلی در چَهچَهی ناز

عجب اوجی صدایِ بی نظیری!

چه پژواکِ بهارِ دلپذیری!

شگفت از این همه الحانِ مَهتاب

کنارِ پنجره رخشان وُ بی تاب

پُر از نور وُ قشنگی همچو خورشید

میانِ خاطراتِ خانه جاوید

هُنَر همواره با یادت غزلخوان

چراغِ دفترِ شعری درخشان

جمعه 23 مرداد ماهِ 1405///14 ماهِ اوتِ 2026