چرا علیرغم جنبش اعتراضی گسترده، تشکل سراسری شکل نگرفته است؟آیا این امکان وچود ندارد؟

درتریبون کارگری، گفتگوی علی دماوندی با بهرام رحمانی ،علی رضا نوایی و ستار رحمانی است ودر ادامه ی گفتگوهایی است با این سوال کلیدی که   چرا تشکل سراسری، مستقل و پایدار وجود ندارد؟ علیرغم اعتراضات گسترده ومداوم، جنبشها و اشکال متنوع اعتراضی نظیر بازنشستگان، معلمان ، پرستاران ،‌کارگران و.. ما فاقد تشکل سراسری ومستقل هستیم. گرچه نشانه‌هایی از شکل‌گیری شبکه‌های افقی را درایران  مشاهده کرد؛ برای مثال در میان بخشی از بازنشستگان، معلمان، پرستاران یا کارگران برخی صنایع. اما این شبکه‌ها هنوز در بسیاری از موارد به یک ساختار سراسری، پایدار و دارای نمایندگی واحد تبدیل نشده‌اند. از منظر تحلیلی، این وضعیت را می‌توان ناشی از ترکیبی از عوامل دانست: ویژگی‌های ساختار حقوقی و سیاسی، تنوع بازار کار، دشواری‌های اقتصادی، گسست‌های تاریخی در نهادسازی، و چالش‌های ایجاد و حفظ اعتماد و هماهنگی در مقیاس ملی و... مسائلیست که در این سلسله گفتگوهای تریبون طرح میشود….  پیشنهاد امروز من است که با این سوال آغاز کنیم:  امکانات وزمینه های تشکل مستقل و سراسری در کجاست؟ چگونه میتوان به امر تشکل یابی مستقل یاری رساند؟ چه خطرات و هزینه ها ومشکلاتی میتواند در این رابطه وجود داشته ومیتواند به مانع و حتی عاملی برای شکست تلاش جمعی. تبدیل شود؟ تجربه های تاکنونی به ما چه میگوید؟ رفتارها و رویکردهای فردی و حزبی چه تاثیراتی ، در روندهای تاکنونی وتجربه های ما گذارده است؟