مینایِ میناب

برای کودکانی که در مرگی ناگهان؛چهرۀ خندانشان از یاد رفت

مینایِ سخنگو چه کُند شنبۀ خون را

هر لحظه نشان نقشۀ شیطان وُ جنون را

با خلوتِ خالی چه کُنَد خستۀ فرجام!؟

سنگین تر از آهنگِ سکوتُم همه سرسام

مجهولِ جهان گَشته مگر عاشقِ گُلگُون!

تحقیرِ حقیقت شده؛ تاریکیِ موزون

دیوار وُ در وُ سنگ وُ گِل وُ خشتِ پریشان

گویندۀ سرما زدۀ غصۀ بُستان

مینایِ مصیبت زده با بغضِ تَرنُّم

لُکْنَت ندهد فرصتِ فریاد وُ تَکَلُّم

محزونَم وُ بر بامِ بلا یِکّه وُ تنها

با آهِ زمان می شنوی گریۀ دریا!

شب شعلۀ اشکی شده در چشمۀ مهتاب

یارانِ من آخر همه گمگشته وُ نایاب

مینایِ مَلُولَم زِ غمِ کودکِ این خاک

ای وایِ من از بانگُ دل وُ آتشِ پژواک

دانی که صدا زد همه را تک تک وُ بی جان!

مینایِ نوایِ دِلَم اکنون شده ویران

چون برگِ درختی که خزان دیده وُ در باد

رُخسارۀ سبزینۀ خندان شده از یاد

آنان که ازین خانه بُرون رفته وُ مُردند

آن شادیِ طفلانه ازین خانه سِتُردند

من حسرتِ مینایِ پرم پرتوِ پرواز

از وحشتِ کُشتارِ شما گُمشده آواز

آیینۀ افسوسِ زمان سُودۀ درد است

مینا چه کُنَد چهره ندارد؛ تنِ سرد است

با یادِ تُو ای کودکِ بی بازی وُ لبخند

جانی به جهانم همه جانم به تُو پیوند

طاووسِ غزل سوخته در تلخیِ اسرار

مینایِ غریبم به شبِ شهرِ شما زار

دریاب وُ بیا همرهِ بیداریِ آغاز

آگاهیِ ما ساقۀ قلبی که دَمَد باز

شنبه 7 شهریور ماهِ 1405///29 ماهِ اوت 2026