به نامِ نان

عطار:(1)

سایلی پرسید از آن شوریده حال

گفت«اگر نامِ مَهینِ ذوالجلال(2)

می شناسی بازگوی ای مرد نیک»

گفت«نان است این بنتوان گفت لیک»

بخوان به نامِ نامیِ نان

بخوان به نامِ گندُم وُ باران

خدایِ مُرده مخوان تُو دگر

بخوان به نامِ خانۀ حیران

به طفلَکِ خود می دَهَد غذا

کنارِ کوچه مادرِ گریان

پدر چه خسته پیرِ کار وُ کار!

که زندگی کجا شده پنهان!؟

رسالتِ سفره بُرده عَسَسْ

جنگل گدا؛گدایِ بیابان

میانِ مَزْبله خوانَد کتاب

کجا اتاقک وُ سقفِ خزان!

خدایِ خیابان کنون سکوت!؟

ستوده سُود وُ سکۀ نسیان!

نه بذرِ بهاری زَنَد ندا

زِ چَهْچَهِ بُلبُل چه ارمغان!

گُلی فغان کُنَد از غمی

زمین زمینِ مُردۀ ویران

دریا!درخت وُ سبزه کو؛کجا!؟

عدالتِ نکبت شده عیان

به خلوتِ ظلمت ستاره کو!؟

حقیرِ اسارت شده بُستان

مَه بی طراوت وُ عاشق اسیر

مشقَّتِ هستی شده تابان

تا خاکِ پایِ تُو بُوسَد جهان

انقلاب؛ رنجِ جان کُنَد بیان

صلابتِ فریادِ ما کُجا!؟

کجایی ای شهامتِ عصیان!؟

سه شنبه 10 شهریور ماهِ 1405///1 ماهِ سپتامبر 2026

ــــــــــــــــــــــــــــــ

1-مصیبت نامه(صفحۀ 267)شیخ فریدالدین عطّار نیشابوری.تصحیح دکتر نورانی وصال(با مقدمه و تراجم اعلام و معانی لغات و اصطلاحات).به کوشش محمدحسین مجدّم.نوبت چاپ/هفتم-1385. انتشارات زوّار.

2-(مَهینِ ذوالجلال=مَهین=بزرگترین است وُ از«مَه که به معنیِ بزرگ است».ذوالجلال=دارندۀ شکوه؛خداوند).