دلاراما! بیارام

به یادِ کُشته شدگانِ جنوب در شبِ عروسی در کوهستک

نازِ نظر چه می کُنَد؟بُردهِ دلِ جهانِ من

سوگِ سخن به گریه شد؛گُم شده آن بیانِ من

خیره نگاهِ خسته ات؛خسته وُ دل شکسته ات

رنجِ عجیبِ جانِ تُو؛قصۀ آسمانِ من

حادثه ها مُکَررست؛غصه نهایتش کجا!؟

ساحَتِ سردِ سینه ات؛خوابِ من وُ خزانِ من

با نگاهت چه گفته ای؟رازِ عزیزِ نازِ خود!

با غمِ باغِ غربت ات؛ساغرِ غم فغانِ من...

برگ وُ نسیم وُ شبنمی؛روشنیِ نگاهِ من

از تُو جدا نمی شَوَم؛مادرِ مهربانِ من

هِلهِلِه بود وُ سرخوشی؛دخترِ گل عروسِ مَه

خندۀ نازنینِ او؛ساحرِ آسمانِ من

جامۀ او سپیده ای؛دمیده در نگاهِ من

یاسِ قشنگ وُ رقصِ او؛شوکتِ آشیانِ من...

لحظۀ بی زمان رسید؛آتش وُ دودِ سرکشی

مردم وُ مرگ وُ ضجّه ها؛زیر وُ زِبَر زمانِ من

مادرِ من ندیده ای!؟خواهرکَم کجا شدی!؟

خونِ پدر جوانه زد؛دوزخِ بی امانِ من

شعلۀ شیونِ شبی؛گُرگُرِ آتشینِ او

نقشِ عزا وُ ماتمی؛مانده به جا نشانِ من

گورِ مرا ندیده ای!؟نعشِ عروسِ ساحلی

حسِ هراسِ سایه ها؛وحشتِ ناگهانِ من...

جشنِ نشاطِ کودکی؛سنگ وُ کُلوخ وُ انفجار

گُلشنِ شعرِ شادی ات؛گریۀ جاودانِ من

خانه وُ خفته خنده اش؛خاطره های رفته اش

در دِلَکَمْ به یادگار؛یادِ من وُ مکانِ من

می رَوَم از نظر دگر؛همچو خیالِ دربدر

دستِ تُو می سپارَمش؛جانِ تُو وُ جوانِ من

پنجشنبه 12 شهریور ماهِ 1405///3 ماهِ سپتامبر 2026