مادر قبولم کُن

برای بی پناهیِ«هیچ کس»شقایقی...که اشکش جانِ مرا آتش زد

تنهاتر از تنهاییِ پاییزِ دنیا

برگی میانِ باد وُ باران مانده تنها

من دخترِ خاموش وُ بی نامِ زمانم

انسانِ سرگردانم وُ مصلوبِ رسوا

پامالِ بی مهری شدم تاریکی ام بُرد

چون رانده ای آزُرده در یغمایِ سرما

بی خانمانی گشته وُ نامی فراموش

یادم نمی آید دگر تصویرِ رؤیا

می گِرْیَم از اشکِ پریشانِ دلِ خویش

آیا گُلِ پژمُرده ای دارد تماشا!؟

آن آسِمانِ دوستی لبخندِ باران

دانم که کابوس وُ سقوطست وُ دریغا

شیداییِ باران شود گرداب وُ سیلاب

بر بومِ ماتم می کِشَد نقشی فریبا

سامانِ بی سامانی ام؛فردا فریبست

رنجورِ دنجِ این جهانم مُرده نجوا

گاهی دلم چون عاشقی می جوشد از عشق

اما سرابست وُ نصیب افسرده سیما

گاهی نسیمی می وَزَد سرشارِ شوقی

اما دلِ من مُرده در ژرفایِ دریا

ای دربدر!آغوشِ شب غوغایِ غمهاست

مانندِ وَهْمِ ماندگار وُ چیره بَرجا

آیا زمین آوازِ زخممِ را شنیدی!؟

از زندگی پنهانم وُ بی چهره پیدا

ویرانه هم دیگر پناهِ جانِ من نیست

آوارۀ گمگشته در آیینه حاشا

زندانیِ بیداد وُ دل در خون شناور

آری شدم همصحبتِ سرمایِ صحرا

بر گورِ من می گِرْیَد اینجا آرزوها

بیچاره وُ سرگشته ای در خوابِ مأوا

مأنوسِ دیدارت منم مادر کجایی!؟

مادر قبولم کُن درِ این خانه بُگْشا

یکشنبه 22 شهریور ماهِ 1405///13 سپتامبر 2026