وقتی انسان ها هم تاریخ مصرف دارند
اتحاد بازنشستگان:
حدود ۸۶ تا ۹۰ تن از بازنشستگان شرکت واگنپارس اراک، ماهها پس از بازنشستگی همچنان در انتظار دریافت بخش عمده سنوات پایان کار خود هستند. تعدادی از همین بازنشستگان که برای پیگیری مطالباتشان تجمع کردهاند، با شکایت کارفرما مواجه و به دادگاه احضار شدهاند.
در سوی دیگر، زنان دستفروش برای تأمین ابتداییترین هزینههای زندگی ناچارند در خیابان کار کنند، اما حتی همین آخرین امکان درآمدزایی نیز با فشار و جمعآوری بساطشان مواجه است. گزارشهای اخیر از ادامه این فشارها در تهران حکایت دارد.
کارگران اخراجی، پرستاران، معلمان، بازنشستگان و دیگر مزدبگیران نیز بارها برای دریافت حقوق و مطالبات خود به تجمع و اعتراض روی آوردهاند. در شهریور امسال نیز گزارشهایی از تجمعهای گسترده کارگران و بازنشستگان در شهرهای مختلف منتشر شده است.
این وضعیت فقط درباره دستمزد و سنوات نیست. وقتی زنان مشاور مدارس کنار گذاشته میشوند، وقتی مالباختگان برای احقاق حقوق خود پشتوانهای نمییابند، وقتی کارگر پس از سالها کار برای دریافت حق قانونی خود ناچار به تجمع و سپس پاسخگویی قضایی میشود، با مجموعهای از اتفاقات پراکنده روبهرو نیستیم؛ با تصویری از جایگاه انسان در ساختار قدرت و اقتصاد روبهرو هستیم.
در چنین شرایطی، «انسان» نه بهعنوان صاحب حق، بلکه تا حد زیادی بهعنوان نیرویی برای تولید و مصرف دیده میشود.
تا وقتی کار میکند، مالیات و حق بیمه میپردازد، تولید میکند و ارزش اقتصادی ایجاد میکند، مورد نیاز است؛ اما وقتی بازنشسته میشود، وقتی بیکار میشود یا وقتی توان اقتصادیاش کاهش مییابد، مسئولیت او به دیگری واگذار میشود.
حتی اعتراض به همین وضعیت نیز میتواند با پرونده قضایی، احضار، تهدید یا فشار پاسخ داده شود.
.
اکنون نیز «شرایط جنگی» میتواند بهانهای برای به تعویق انداختن مطالبات، محدود کردن اعتراضات و درخواست سکوت بیشتر از مردم شود.
اما پرسش اساسی این است:
اگر قرار باشد هر بار که مردم خواهان حقوق خود میشوند، «شرایط ویژه» بهانهای برای سکوت آنان باشد، پس حقوق مردم دقیقاً چه زمانی باید به رسمیت شناخته شود؟
انسان را نمیتوان فقط تا زمانی که نیروی کار است به رسمیت شناخت و پس از آن دور انداخت.
بازنشسته، کارگر اخراجشده، زن دستفروش، معلم، پرستار، مالباخته و بیکار، همگی پیش از آنکه «نیروی کار» باشند، انسان و صاحب حقاند.
حکومتی که مردم را عمدتاً بر اساس میزان سودمندی اقتصادیشان میسنجد، در نهایت با انسانهایی روبهرو خواهد شد که دیگر حاضر نیستند صرفاً «منبعی برای مصرف شدن» باشند.
اتحاد بازنشستگان
@etehad_bazn
