وداعیِ عاشقانه

برای عشقِ یگانه وُ با شکوه وُ شگفت انگیزِ مهشاد کشانی وُ علیرضا سپاهی...

اگر رؤیایِ من را کُشته جلاد

به یادت مانده ام ای مِهْرِ مهشاد

صدایت شعله ای در جانِ جانم

شکوفاتر زِ عشقی ای جهانم

به یادِ خنده ها وُ رقصِ مستی

تویی ای نازنین زیبایِ هستی

به یادِ بوسه ها وُ آن نگاهی

که جانم را درین سرما پناهی

درین بیغولۀ آکنده از غم

منم پاییزِ زخمی ای تُو مرهم

تُو آن صبحِ دل انگیزِ حضوری

بلورِ نور وُ خورشیدِ شعوری

هوایِ دیدنت هنگامۀ جان

تُویی دُردانۀ دریایِ دوران

به یادت روشن این کاشانۀ من

به قربانت دلِ پروانۀ من...

اگر دلدارِ من را بُرده بر دار

عروسِ عاشقم با یادت ای یار

میانِ ما اگر شیطان وُ زندان

تُرا می بوسم ای آرامشِ جان

اگر مهتابِ جانم گشته مصلوب

عزیزم جاوِدان در قلب وُ محبوب

در آغوشم نهان شو روحِ پرواز

تویی عاشق طلوعِ شعر وُ همراز

به یادت آسمان می بارد اینجا

غزل می جوشد از بارانِ مینا...

سه شنبه 14 مهر ماه 1405///6 اکتبر 2026