مزارِ آرزو

برای نوعروسِ نازِ ایران:مهشاد کشانی و برای تازه دامادِ گُل اش:علیرضا سپاهی و برای تفسیرِ حماسیِ عشق...

بر مزارت چه کُنَد دیدۀ بارانیِ من

جانِ مادر تُو ببین روزِ پریشانیِ من

چشمِ من خیره به در مانده وُ درمانده شدم

چه کُنَم از همه جا از هم کس رانده شدم

شد قفس مونسِ نسلِ من وُ تنهاییِ من

به تسلایِ من آید شبِ سوداییِ من

غم وُ دردِ تُو به جانم پسرم؛گریانم

بی پناهی که به زندانم وُ سرگردانم

چه کُنَم از کِه سراغِ تُو بگیرم پسرم

غمت آتش زده بَر هَسْتیِ من؛پُر شَرَرم

بس که پُرسیدم ازین سایۀ انسانِ صبور

بی تُو از زندگی ام سیرَم وُ چون مُردۀ گور

زِ کجا تا به کجا رفته خیالم به خطا!؟

نَفَسِ سروُ سُرودِ دلِ مادر؛تُو بیا

تازه داماد وُ گُلِ سرسبدِ باغِ نگاه!

نوعروسم گُلِ من مانده درین ظلمتِ راه

به ملاقتِ تُو آمد نگران زار وُ غمین

دیده سرگشته وُ چون برگِ خزان دیده حَزین:

دلِ این خانۀ غربت زده گردیده مزار

چه دل آزُرده زمانی همه جا هُول وُ حصار

ترس وُ یأس است وُ سکوت آمده سردارِ زمان

عشق افسرده وُ پژمُرده وُ پَرپَر شده جان

وامصیبت که جهانم شده بی جان وُ غریب

عشقِ من بر سرِ دارست وُ منم درد وُ لَهیب

زِ فراق ات به فغان آمده ام فریادم

کِه تُرا کُشته عزیزِ دلِ من فرهادم!؟

من درین ظلمتِ زندان به زمان زُل زده ام

از برایِ تُو به گیسویِ سیه گُل زده ام...

تُو سپیدار وُ عروسِ شبِ بُستانِ بهار

همه زیبایی وُ آزادگی ات نقشِ وقار

عشقِ من شعرِ حماسی شده ای دریایی

به تماشایِ تُو دنیا شده چون شیدایی

حسرتی مرثیه ای رقصِ غمِ جاویدی

تُو امیدِ دلِ بیدارِ جهان خورشیدی

زادۀ عشق وُ شکوهِ تُو شدم زان شادم

کِی بمیرد تنِ من عشقِ من ای مهشادم!

شنبه 18 ماهِ مهر 1405///10 ماهِ اکتبر 2026