فرق ِ سرمایه دار و سرمایه دزد ( سرمایه دار کیست و چرا حاکمان ِ ایران سرمایه دزدند و نه سرمایه دار)

شناخت از کیستی و چیستی ِ سرمایه دار به مثابه ِ کنشگر ِ اجتماعی و تولیدی و طبقه ای تاریخی- دورانی که ثروت و مالکییت اش بروسائل تولید رادردراز زمان ِتقویمی وحیات ِ اجتماعی ِ خویش اندوخته و به دست آورده است ، و تفاوت اش با سرمایه دزد ِتازه به دوران رسیده ای که ثروت اش را نه از طریق ِ فعالییت ِ تولیدی در فرایند ِ تکامل ِ اجتماعی و مناسبات ِ تولیدی ِ جامعه بلکه به شیوه ی راهزنانه و به زور ِ اسلحه یک شبه مصادره و تصاحب نموده ، به ویژه برای مارکسیست ها و بالاخص برای شناخت ِ آن کسانی که عامدانه و آگاهانه این راهزنان ِ یک شبه به قدرت و ثروت رسیده را سرمایه دار، و درنتیجه رژِیم ِسرکوبگر ِتا دندان مسلح راسرمایه داری می نامند ،اهمییت ِتاریخی - راهبردی در کنشگری های معطوف به دگرگونی ِ شرایط ِ نا مطلوب ِ حاکم بر این جامعه دارد. چرا که همسان پنداری رژیم ِ عقب مانده از دوران ِ فاقد ِهرگونه پتانسیل ِ پیشرفت و تکامل ِ قانون مند و نظام مند را به صرف ِ اراده ی معطوف به قدرت اش سرمایه داری ِ نامیدن ، نوعی فریب کاری است که جامعه را به انحراف فکری- عقیدتی کشانده و در نتیجه موجب اشتباه در تشخیص ِ دشمن و به بیراهه کشاندن ِ آن خواهد شد.(همینجا لازم به یادآوری است که حکومت ِپهلوی ها هم ترکیب ِناهمگونی بوداز سرمایه داری به لحاظ ِتولیدی - اقتصادی، و استبداد ِکیش ِفرد ستایی با رهبر ِهمه کاره ی مادام عمر به لحاظ ِسیاسی،وهمین ناهمگونی و نا همخوانی ِ سیاسی – اقتصادی و درک و تحلیل ِ نادرست از آن بود که زمینه را برای فریب کاری ِ ملایان و کسب ِ قدرت و ثروت ِ تجمع یافته ی حاضر و آماده در حساب های حاکمان ِمعروف به هزار فامیل از بالای سر ِ جامعه و به زیان ِ اکثرییت ِ ناراضیان ِخیزشگر، و به سود ِ ملاها فراهم نمود.). با این پیش زمینه و پیش اندیشیده ی ناشی از خیزش ِ ناکام ِ 1357 ِاین جامعه،شرایط ِ کنونی نیز اقتضا می کند ببینیم اساسن سرمایه داری چیست و سرمایه دار کیست تا سپس تفاوت ِاین دو واقعییت ِتاریخی را با حاکمییت و حاکمان ِ راهزن ِ سرمایه دزد، و راهبرد و راهکار ِ مناسب را برای اجتناب از یک خطای تشخیص دیگر به درستی تشخیص دهیم.

سرمایه داری یک نظام ِ تاریخی است که تقریبن از سده ی هفدهم با تولید صنعتی ، به نیرو و سرمایه ی تجمع یافته ی پولی و جسمی ِ دو طبقه ی نوین ِ بورژوازی و پرولتاریا به مثابه ِ نظام نوپدید ِجهان از درون ِ ساز و کارهای دوران ِ فئودالیسم سربرآورد وتبدیل به نظام ِنوین ِتولیدی-مناسباتی ِ جامعه ی انسانی در کلییت ِ همبسته و تکامل یابنده ی آن شد، اگرچه برخی جامعه ها و از جمله جامعه ی ما هنوز آن حد از تکامل ِ تولیدی و مناسباتی ِ شان را از سر نگذرانده بودند که وارد فاز ِ نوین تاریخ شوند.

پس، سرمایه داری نظامی تاریخی است که هم شامل ِ تولید می شود و هم مناسبات ِ تولیدی. سرمایه دار نیز از دیدگاه ِ تاریخی تکاملی،طبقه ای است که مالکییت حقوقی وقانونی بروسائل ِتولیدرادارد.این مالکییت تازمانی که بنابرضرورت ِ تاریخی تکاملی به شیوه ی مسالمت آمیزیا انقلاب ِاجتماعی ِ دوران ساز به نیروی طبقه ی کارگر به نیابت از جامعه ی یکپارچه متحد لغو و تبدیل به مالکییت ِ اجتماعی نگردد ، همچنان اعتبار ِ تاریخی و کارکردی خواهد داشت . تئوری ِ علمی- فلسفی و شناخت شناسی ِمارکسیستی یا ماتریالیسم ِ تاریخی ،توضیح دهنده و توصیف کننده ی حتمییت ِ این گذار ِضروری ِ قانون مند ِدورانی،یعنی تبدیل ِمالکییت ِخصوصی ِطبقه ی سرمایه دار ( بورژوازی) به جامعه ی متحدالعمل و مشترک المنافع است. دراین فرایند ِ قانون مند، آنچه الغای سرمایه داری را ایجاب می کند و تحقق می بخشد، نه اراده ی ناقانون مند ِاین یا آن فرقه و دار و دسته ی اقتدار طلب ِ خارج از و بی اعتنا به ساز و کارهای جامعه، و یا حتا این یا آن طبقه، بلکه اقتضای همزیستی و همستیزی ِدیالکتیکی ِمالکییت ِخصوصی بورژوازی ِصاحب ِ سرمایه بر وسائل ِ تولید، و پرولتاریای مالک و فروشنده ی نیروی کار است. یعنی هدف ِ انقلاب ِ اجتماعی طبقاتی به زعامت ِ پرولتاریا در دوران ِ سرمایه داری صرفن لغو مالکییت ِ خصوصی بر ابزار ِ تولید است و نه ایجاد ِیک مالکییت ِخصوصی- دولتی ِدیگر که نتیجه اش جز استبداد و سرکوب ِ اکثرییت ِ جامعه ی فاقد ِ مالکییت نخواهد بود.

در واقع، عاملییت ِ استبداد و سرکوب جز همان راه ِ غیر ِ سرمایه داری نیست که محصول ِ مصادره یا درواقع سرقت ِ ثروت های جامعه ی هنوز به خودکفایی ِ تولیدی مناسباتی ِ معمول ِجامعه های سرمایه داری نرسیده است. به بیان ِ صریح تر ، اصرار بر راه ِ غیر ِ سرمایه داری، و یا رژیم سرمایه دزد را فریبکارانه سرمایه داری نامیدن، نتیجه اش در عمل یکی است: استبداد ِ سیاسی و فقر و فلاکت ِ بیش از پیش ِ اقتصادی. تنها با لغو ِ مالکییت ِ خصوصی ِ سرمایه داران بر وسائل تولید است که سرمایه ی اجتماعی ِ تجمع یافته از تاریخ ِ تکاملی ِ انسان در اختیار جامعه ی متحد و یکپارچه قرار می گیرد تا شعار ِ از هرکس به قدر ِ توان اش و به هرکس به اندازه ی نیازش تحقق پیدا کند.دراین فرایند، تمام ِدستاوردهای نظام ِسرمایه داری اعم از صنعت و ثروت حفظ، و به سود انسان های متحدالعمل و متحد المنافع و در واقع جهانوطن به کار گرفته خواهد شد.