آتشِ بیداری

خواجوی کرمانی(1):

آب آتش میبَرَد خورشیدِ شب پوشِ شما

میرَوَد آب حیات از چشمۀ نوشِ شما

برای سعید شکیبا:امروز شد 35 سال که زنده موندم ولی 35 روز زندگی نکردم

تُو قناریِ غزلخوانی وُ اعجازِ زمان

خوش سخن آتشِ بیداریِ تُو رازِ بیان

خنده ات رنجِ نهانِ دلِ زیبای تُو شد

می نوازد غمِ گفتار تُرا سازِ خزان

گفتی از آفتِ بی فکریِ ایامِ ملال

مُرده بر بامِ بلا گرمیِ پروازِ نهان

چه کُنَد عاشقِ افسرده پَرِ وُ بالِ خیال

در هوایی که قفس هم شده ایجازِ جهان

مردم آواره وُ بیچاره ازین ظلم وُ فساد

ناظمِ ظلمت اَزان دُزدیِ خود آزِ دَمان

زندگی نعرۀ زندانی وُ آن نعشِ نگار

همه جا سردیِ مرگ آمده آغازِ نشان

آمد انسان چه غریبانه به بدرودِ بهار

روزگارش شده  پَژمُرده وُ انبازِ زیان

تنِ تنهایِ تُو سرگشته وُ کابوسِ فَلَک

بُرده تابوتِ تُرا مادرِ جانبازِ جوان...

شرف وُ مَنْزلت اینک زِ تُو گُل داده جوان

نازِ عشقِ تُو وُ نازِ دلِ طنازِ غَمان!(2)

به تماشایِ تُو آیینه شکوفا شده باز

رازِ آزادگی ات شُوکتِ آوازِ عیان

جمله محبوبِ دلِ مردمِ ایران شده ای

زنده باشی وُ جوان ای گُلِ ممتازِ گران

یکشنبه 26 مهر ماهِ 1405///18 ماهِ اکتبر 2026

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

1-دیوان اشعار(صفحۀ 178)خواجو کرمانی.به تصحیح احمد سهیلی خوانساری.شرکت انتشاراتی پاژنگ چاپ دوم بهار 1369.

2-غَمان:اندوهگین؛غمناک.