قاصدِ حسرت

برای روزگارِ جاودانۀ آموزگاران وُ خنده ها وُ گریه های کودکی

عطرِ بهاران زِ کجا می رسد!؟

قاصدِ حسرت به سرا می رسد!؟

روزِ معلم شد وُ مِهْر آمده

دفترِ فکر آمد وُ شِعْر آمده

مدرسه آهنگِ پگاهِ گران

شعلۀ شوقی که دَمَد ناگهان

نازِ غزل تازه وُ زیبا شده

زانکه خزان زرگرِ دنیا شده

رنگِ رخِ خاک وُ زمان تازه شد

مدرسه آوازِ پُر آوازه شد

مِهْر وُ محبت شده نجوایِ دوست

عشقِ شکوفا به تماشایِ دوست

مِهْرِ معلم تپش وُ تابش است

مَشْعَله دارِ خِرَدْ وُ دانش است

وه چه شگفتست وُ خوشایندِ جان

خاطره انگیزِ کلامِ نهان...

کودکی ام آمده از راهِ دور

عاشقِ پروانه وُ گُلهایِ نور

عاطفه چون چشمۀ جوشنده بود

مِهْرِ نگاهِ تُو چه بخشنده بود

گَرمیِ دستانِ تُو آسایشی

نَرمیِ گفتارِ تُو آرامِشی

ترسِ من از سایه وُ هوهویِ باد

ماهِ شب وُ شاخۀ رقصانِ شاد

آن همه اَشکالِ شگفت وُ کبود

آتشِ خاموش وُ پُر از نقشِ دود

قصۀ مأنوسِ گُلِ یاسِ ناب

رازِ پریزاده وُ غوغایِ خواب

تخته سیه سفرۀ اِسْپیدِ نان

خیره دلِ گشنۀ ما بی زبان

دشتِ شکوفه همه دنیایِ ما

شیطنت اندازۀ رؤیایِ ما...

می دَمَد آن غنچۀ عاشق سحر

می رَسَد آن قاصدِ یار از سفر

یادِ تُو ای مدرسه ای روزگار!

رازِ جهان؛ هستیِ آموزِگار

سه شنبه 28 مهر ماهِ 1405///20 ماهِ اکتبر 2026