بُهتِ تنهایی

آخر نگفتی کیستی ای جانِ یار

من مرگِ حُزن انگیزِ برگِ روزگار

از خانه گریان می رَوَم تا ناکجا

در پشتِ سر جا مانده جانِ بی بها

با بُغضِ دردآلودِ گمنامی غریب

تفسیرِ تصویری اسیر وُ بی نصیب

گُم می شَوَم در آسِمانی چون غبار

بی حاصل وُ اِدبارِ دوران وُ حصار

سوغاتِ غربت می شود بیگانگی

بیچاره وُ در چشمِ خود دیوانگی

آواره در آیینه هایی لالِ لال

بی گفتگو حیرانِ پاییزِ زوال

آوارِ رنگ آمیزِ برگانِ خزان

آوازِ خاموشی زِ اشکی بی نشان

در بُهتِ تنهایی نگاهِ ماتمی

رؤیایِ تبعیدِ گُلی از خرّمی

آزُردۀ بی زندگی دیوانه ای

پژمُرده ای در دفتری پروانه ای

نقشِ قفس بر بومِ چشم اندازِ یأس

بلبل نمی خواند دگر از ترسِ حَبْس

آتش زَنَد آهِ درختان آرزو

سرما رسَد همچون نسیمی کو به کو...

اما تُو می دانی بهاران می رسَد

آن خنده ها!گَرمیِّ یاران می رسَد

دانم شکوفا می شود آن عشقِ ما

آغوشِ دنیا مِهْرَبان وُ آشنا

انسانِ زیبا می دَمَد بارِ دگر

با ساز وُ آوا می رسَد یارِ دگر

خنیاگرانِ رَسْتَخیزِ برگِ جان

آزاده وُ سرسبز وُ رقصان وُ جوان

چهارشنبه 6 آبان ماهِ 1405///28 ماهِ اکتبر 2026