سومین شنبه اعتراضات در فرانسه ؛ خیابان همچنان در برابر سیاست‌های دولت ایستاده است
امروز شنبه ۳۱ اکتبر، برای سومین هفته متوالی، پاریس و ده‌ها شهر فرانسه شاهد ادامه اعتراضات اجتماعی و سیاسی بودند. هزاران نفر از دانش‌آموزان، دانشجویان، جوانان، کارگران، فعالان سندیکایی و جلیقه‌زردها در خیابان‌ها حضور یافتند تا اعتراض خود را به گرانی، کاهش قدرت خرید، نابرابری اجتماعی، وضعیت نامناسب آموزش و سیاست‌های اقتصادی دولت اعلام کنند.
این حرکت اعتراضی که ابتدا با محوریت مطالبات دانش‌آموزان و دانشجویان شکل گرفت، به‌تدریج دامنه گسترده‌تری پیدا کرده و مطالبات بخش‌های مختلف جامعه را در خود جای داده است.پاریس؛ راهپیمایی در محاصره تدابیر امنیتی
در پاریس، راهپیمایی ساعت ۱۴ از منطقه پورت دو بانیوله (Porte de Bagnolet) آغاز شد و در مسیر تعیین‌شده از سوی پلیس به سمت پورت دو شارانتون (Porte de Charenton) ادامه یافت.
مسیر اولیه پیشنهادی اتحادیه CGT، از باستیل به ناسیون، با مخالفت مقامات امنیتی روبه‌رو شد و شورای دولتی فرانسه نیز تصمیم مربوط به ممنوعیت این مسیر را تأیید کرد. در نتیجه، معترضان ناچار شدند در مسیری خارج از مرکز شهر راهپیمایی کنند.این محدودیت‌ها در شرایطی اعمال شد که دولت مدعی دفاع از نظم عمومی است، اما محدود کردن مسیرهای مرکزی راهپیمایی، خود به یکی از موضوعات اعتراض درباره حق تجمع و آزادی بیان تبدیل شده است.بر اساس اعلام وزارت کشور فرانسه، امروز حدود ۳۲۰ هزار نفر در سراسر کشور در تظاهرات شرکت کردند که ۷۰ هزار نفر از آنان در پاریس بودند.
در مقابل، ائتلاف تشکل‌های دانشجویی و جوانان، شامل UNEF، FAGE، Union étudiante و Union syndicale lycéenne، شمار شرکت‌کنندگان را نزدیک به ۵۰۰ هزار نفر در سراسر فرانسه و حدود ۲۰۰ هزار نفر در پاریس اعلام کردند بازداشت‌ها و تشدید فضای امنیتی
دولت فرانسه برای کنترل اعتراضات امروز حدود ۷۰ هزار پلیس و ژاندارم را در سراسر کشور بسیج کرد. همچنین از تجهیزات گسترده امنیتی، خودروهای زرهی، بالگرد و پهپاد استفاده شد.
طبق آمار اولیه وزارت کشور، تا ساعت ۱۴، تعداد ۲۷ نفر در سراسر فرانسه بازداشت شده بودند؛ در حالی که در همین ساعت در شنبه گذشت ،و تعداد بازداشت‌ها در سراسر فرانسه به حدود ۳۰۰ نفر رسید.. 
در پایان راهپیمایی پاریس، در محدوده پورت دو شارانتون، درگیری‌هایی میان گروهی از معترضان و نیروهای پلیس رخ داد. پرتاب بطری و وسایل آتش‌زا، استفاده پلیس از گاز اشک‌آور و نارنجک‌های صوتی و مداخله نیروهای ضدشورش، فضای پایان راهپیمایی را متشنج کرد و صدها نفر گاز اشک اور خوردن و در شهرهای تولوز، مارسی، رن و نانت و…….نیز درگیری‌هایی گزارش شد. در لیون، پلیس بشدت برای متفرق کردن گروهی از معترضان از گاز اشک‌آور استفاده کردمطالبات اجتماعی؛ از اعتراض دانش‌آموزی تا نارضایتی طبقاتی
مطالبات معترضان تنها به گرانی و افزایش هزینه‌های زندگی محدود نیست. وضعیت نامناسب مدارس و دانشگاه‌ها، کمبود امکانات آموزشی، آینده نامطمئن شغلی جوانان، نابرابری اجتماعی، بحران مسکن و تضعیف خدمات عمومی از جمله موضوعاتی است که در شعارها و پلاکاردهای امروز دیده می‌شد.
حضور دوباره جلیقه‌زردها در کنار دانشجویان، دانش‌آموزان و فعالان سندیکایی نیز نشان‌دهنده پیوند خوردن مطالبات متفاوت اجتماعی در خیابان است.
یکی از شعارهای محوری این حرکت، اعتراض به گرانی و دفاع از حق برخورداری از زندگی شایسته است؛ مطالباتی که بخش‌های وسیعی از طبقه کارگر و لایه‌های کم‌درآمد جامعه را درگیر کرده است؛ مسئله فقط خیابان نیست، مسئله سازمان‌یابی اجتماعی توده ها هست به نظر من
کاهش آمار رسمی شرکت‌کنندگان امروز نسبت به دو هفته گذشته را نمی‌توان به معنای پایان اعتراضات یا فروکش کردن ریشه‌های نارضایتی اجتماعی دانست. بحران معیشتی، ناامنی شغلی، نابرابری و تضعیف خدمات عمومی همچنان پابرجاست.
از مبارزه طبقاتی، اهمیت این اعتراضات در امکان پیوند خوردن مبارزات دانش‌آموزی و دانشجویی با جنبش کارگری و تشکل‌های مستقل زحمتکشان است.
اما صرف حضور در خیابان، حتی با جمعیت گسترده، به‌تنهایی نمی‌تواند توازن قوای اجتماعی را تغییر دهد. مسئله اساسی، گسترش تشکل‌یابی مستقل، مجامع عمومی، همبستگی میان بخش‌های مختلف جنبش و ایجاد پیوند پایدار میان مبارزات خیابانی و اعتصاب‌های کارگری است.
در این میان، استقلال جنبش‌های اجتماعی از احزاب و نیروهای قدرت‌طلب و دفاع از حق تصمیم‌گیری مستقیم مردم درباره سرنوشت مبارزاتشان اهمیت تعیین‌کننده‌ای دارد.
دولت نیز نمی‌تواند با استقرار ده‌ها هزار نیروی پلیس، محدود کردن مسیرهای راهپیمایی و برخوردهای امنیتی، ریشه‌های اقتصادی و اجتماعی اعتراضات را از میان ببرد.
مسئله امروز فرانسه تنها اعتراض به گرانی نیست؛ مسئله، اعتراض به مناسبات و سیاست‌هایی است که هزینه بحران را بر دوش کارگران، جوانان و فرودستان جامعه قرار می‌دهداگر این نارضایتی‌ها بتوانند به همبستگی طبقاتی، سازمان‌یابی مستقل و مبارزه جمعی پیوند بخورند، خیابان می‌تواند از یک عرصه اعتراض مقطعی به نقطه آغاز یک نیروی اجتماعی پایدار تبدیل شود.
خیابان می‌تواند نقطهٔ آغاز باشد؛ اما آینده مبارزه را میزان سازمان‌یابی، همبستگی و آگاهی جمعی تعیین خواهد کرد.
۳۱- اکتبر ۲۰۲۶
ناصر ـ پاریس.
