عاشقانِ اکنون

بگذار کودکانه دوستت داشته باشم

آموختم از سادگی ات عشق وُ جوانی

بگریسته مستانه ازین عمرِ خزانی

جز غم که بغل کرده یکی برگِ پریشان

از گریه چه گویم که مرا نیست توانی

بر خاک فتادم که زَنَم بوسه به پایت

شاید که ببخشایی وُ نامم تُو بخوانی

جانم به فدایت چه کُنَم روزِ جدایی!؟

ایکاش مرا از درِ این خانه مَرانی

چون برگِ گرفتار خدایا چه کُند مرگ!

با او که دلش پیشِ تُو جا مانده نهانی

انگار که از چشمِ تُو افتاده ام ای خوب

در خلوتِ نقاشیِّ جانم تُو جهانی

بگذاشته سر بر سرِ زانویِ گُلی زار

شاید دلِ چون غنچه درآید به فغانی

گفتم که من از پیشِ تو هرگز نَرَوَم یار

لبخندی وُ گرمایِ نگاهی وُ بیانی

ای همدمِ دورانِ غریبانۀ دوری!

عشقم نَفَسم هَمْ سُخنم مونسِ جانی

توفان زده بر ساقۀ ساقی به شبِ مَی

میخانه خراباتِ خیالست وُ نخوانی!

در کوچه یکی عاشقِ حیرت زدۀ یاد

می گِریَد وُ می پُرسَد ازان عشقْ نشانی

ابری که گذر کرد زِ پایانِ غمم گفت:

دانی تُو که در بَرْزنِ پاییزِ زمانی!؟

امید نگه دار وُ بیا کودکِ عاشق

دلبندِ تُو می آید وُ تُو رقص کُنانی

سه شنبه 19 آبان ماهِ 1405///10 ماهِ نوامبر 2026