ائتلاف میلیاردرها
برگردان: ک - الوند
در حالی که روسای فناوری ثروتمندتر می‌شوند و آمریکایی‌های عادی در تنگنا هستند، دموکرات‌ها علیه بی‌عدالتی عجیب و غریب ایالات متحده اقامه دعوی می‌کنند ، و رأی‌دهندگان پاسخ می‌دهند.
"تغییر فضا" را به خاطر دارید؟ درست سال گذشته، ستون‌نویس‌ها و هیئت مدیره شرکت‌ها اعلام کردند که ظهور مجدد دونالد ترامپ به معنای کنار گذاشتن قوانین قدیمی سیاست و حتی نزاکت روزمره است.
یکی از بانکداران ارشد به فایننشال تایمز گفت: "احساس آزادی می‌کنم. می‌توانیم بدون ترس ازاخراج شدن بگوییم "عقب‌مانده" و "بی‌عرضه" این یک طلوع جدید است." در این طلوع، زنده بودن سعادت است ، اما میلیاردر بودن گویی وارد بهشت شدی،
زیرا در ترامپ، روسای فناوری سیاستمداری دارند که می‌تواند با ایجاد اتحادی ابدی بین آنها و یقه آبی‌های آمریکا، جادو کند. این هسته اصلی ترامپیسم بود، ترفندی که راست‌گرایان سراسر جهان را شگفت‌زده کرد:
اینکه او چگونه می تواند کارگران با حداقل دستمزد را با ۱٪؛ لاتین تبارها و رأی‌دهندگان سیاه‌پوست را با کسانی که از کمی نژادپرستی سبک لذت می‌برند؛ مخالفان اپستین را با طبقه اپستین (چه کسی می‌تواند ایمیل ایلان ماسک به جفری را فراموش کند: "چه روز/شب، را که وحشی‌ترین مهمانی در جزیره شما خواهد بود؟") را متحد کند.
او این کار را با کیمیاگری تضاد طبقاتی ، به جنگ فرهنگی را انجام داد.
افزایش حقوق را فراموش کنید آیا در مورد آن هائیتی‌هایی که سگ می‌خورند چیزی شنیده‌اید؟ سیلیکون ولی، وال استریت و صاحبان رسانه‌های ساحل شرقی، همگی ترامپیسم را نه به عنوان یک استراتژی سیاسی، بلکه به عنوان یک چرخش در کل فرهنگ می‌دیدند:
یک تغییر جهت به راست. آنها اشتباه می‌کردند. سه‌شنبه شب، رد کامل رئیس جمهور بود. قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای، اهداکنندگان فوق ثروتمند مانند ماسک صدها میلیون دلار به نفع نمایندگان ترامپ سرازیر کردند، اما انها پایگاه طبقه کارگر و متوسط نداشتند. و نتوانستند این با بار فریب و نیرنگ کارگران بخرند
ائتلاف نسبتاً جدیدی که مرد نارنجی را به کاخ سفید رساند، توسط سیاست‌های طبقاتی قدیمی از هم پاشیده است. وقتی تحلیلگران انتخابات مشاهده می‌کنند که مبارزه آمریکایی‌های عادی برای تأمین مایحتاج اولیه زندگی اکنون «به خودی خود در یک ردیف قرار می‌گیرد»، این نشان می‌دهد که طبقه اجتماعی سر بر می‌آورد.
این واکنشی است به جنگ افروزی ترامپ ، به قیمت‌های بی‌سابقه بنزین در جامعه‌ای خودرومحور، نوسانات شدید در همه چیز از تخم‌مرغ گرفته تا گوشت چرخ‌کرده، و نبرد برای پرداخت اجاره. افراد حساس ، از جمله در درون تشکیلات دموکرات‌ها، ممکن است این موارد را «مسائل اقتصادی» یا «توان مالی» تعبیر کنند، اما به یاد داشته باشید که سال گذشته در همین زمان، زهران ممدانی، سوسیالیست دموکرات، توان مالی را از یک میم به بستری برای پیروزی در انتخابات تبدیل کرد. در اواخر سال ۲۰۲۶، و با ورود به نبرد بعدی برای کاخ سفید، شهردار نیویورک اکنون نفوذ ملی را در دست دارد.
یکی از دستاوردهای ممدانی این بوده که به رأی‌دهندگان عادی یادآوری کرد، وقتی آنها از پسِ تأمین نیازهای اولیه خود برنمی‌آیند، دلیلش صرفاً بالا بودنِ غیرمنطقیِ قیمت‌ها نیست، بلکه دستمزدهایشان نیز به‌طورناعادلانه‌ای پایین است.
او هزینه زندگی را به بحث نابرابری پیوند زده ؛ و به‌درستی هم چنین کرده است.
طی دهه‌های متمادی در دوران ریگان، کلینتون، بوش و اوباما جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها قوانین مالیاتی را به‌گونه‌ای تغییر داده‌اند که به جای «درآمد حاصل از کار»، به «مالکیت» پاداش می‌دهد؛ به‌طوری که اکنون ۴۰۰ خانوارِ ثروتمندتر، نرخ مالیاتیِ کمتری نسبت به ۵۰ درصدِ کم‌درآمدِ جامعه آمریکا می‌پردازند.
همان‌طور که فرد مگداف و جان بلامی فاستر، اقتصاددانان رادیکال، در کتاب جدید خود با عنوان «سرقت بزرگ سرمایه: آنچه کارگران باید درباره بحرانِ ناتوانی در تأمین هزینه‌های زندگی بدانند» نشان می‌دهند، سهم کارگران عادی از درآمد ملی از ۳۰ درصد در دهه ۱۹۶۰ به ۲۰ درصد در حال حاضر کاهش یافته است.
این، نابودیِ زندگی و رویاهای طبقه کارگر است که جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها در آن با یکدیگر همدست بوده‌اند. این همان «کشتار» (یا ویرانیِ) آمریکایی است که در سال ۲۰۱۶ به راهیابی ترامپ به کاخ سفید کمک کرد.
اما بارزترین ویژگیِ این دورانِ «ترامپونومیکس» (اقتصادِ ترامپی)، نابرابریِ بی‌شرمانه آن بوده است. «داغ‌ترین کشور جهان» عنوانی که رئیس‌جمهور به کار می‌برد برای رشد اقتصادی به هوش مصنوعی متکی است.
جیسون فورمن، اقتصاددان دانشگاه هاروارد، برآورد کرده است که در نیمه نخست سال ۲۰۲۵، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های هوش مصنوعی ۹۲ درصد از رشد تولید ناخالص داخلی (GDP) را تشکیل داده است. این دستاوردهای به‌اصطلاح ملی، عمدتاً نصیبِ شمار اندکی از افراد و صندوق‌های سرمایه‌گذاری می‌شود که تقریباً همگی در یک نوار جغرافیایی خاص در ساحل غربی آمریکا مستقر هستند.
در ماه اکتبر، شرکت سرمایه‌گذاری «آپولو» (Apollo) خاطرنشان کرد که از میان ۵۰۰ شرکت بزرگ آمریکا (S&P 500)، ( شاخص 500 شرکت با ارزش بالا در بازار بورس امریکا) تنها هفت شرکت فناوری که به «هفت شرکت ممتاز » (Magnificent Seven) معروف‌اند در حال شکوفایی هستند. ۴۹۳ شرکت دیگر، درآمدها و سودهایی راکد و بدون رشد را تجربه می‌کنند.
تورستن اسلوک، اقتصاددان ارشد آپولو، نوشت: «با وجود سرمایه‌گذاری‌های کلان و هیاهوی گسترده پیرامون هوش مصنوعی، این فناوری تاکنون هیچ‌گونه بازده مالی برای شرکت‌های آمریکایی به همراه نداشته است.» میلیاردها دلار نصیبِ کسانی همچون سم آلتمن، داریو آمودی و جنسن هوانگ می‌شود؛ و سهم کسانی که خارج از «سیلیکون‌ولی» هستند، مبلغی ناچیز است.
جای تعجب نیست که در بسیاری از برگه‌های رأی‌گیری این هفته، منفورترین گزینه، «مرکز داده» (دیتاسنتر) بود؛ همان تأسیساتی که انرژی را می‌بلعد، آب را می‌مکد و جوامع محلی را نابود می‌کند؛ مرکزی که تنها کارکردش تبدیل انسان‌ها به ضمایمی برای چت‌بات‌ها (ربات‌های گفتگوگر) است.
تحلیل نشریه «اکونومیست» نشان داد که آن دسته از هواداران ترامپ که در همسایگی‌شان یک مرکز داده وجود داشت، به شکلی گسترده تغییر موضع داده و به جبهه مقابل پیوستند. نمود سیاسی این ماجرا بیش از هر جای دیگر در تگزاس آشکار بود؛ ایالتی که سه‌شنبه شب از رنگ قرمز (جمهوری‌خواه) به آبی (دموکرات) تغییر جهت داد، آن هم با وجود حمایت ماالی 450 میلیون دلاری یک فرد ایلان ماسک از جمهوری‌خواهانِ این ایالت. تگزاس خانه این «ارباب هوش مصنوعی» و پایگاهی حیاتی برای کسب‌وکارهای اوست.
انتظار می‌رود طی سال‌های آینده، تگزاس به کانون مراکز داده در ایالات متحده تبدیل شود. پیش‌بینی می‌شود که تنها ظرف دو سال، این ایالت بیش از یک‌چهارمِ کل توان پردازشی جدیدِ مورد نیاز صنعت هوش مصنوعی را تأمین کند.
«جیمز تالاریکو» با شعارها و برنامه‌ای که صراحتاً علیه مراکز داده بود، پیروز میدان شد. جیمز تالاریکو، نامزد دموکرات مجلس سنای آمریکا و نماینده ایالت تگزاس، در حال سخنرانی پس از پیروزی در انتخابات میان‌دوره‌ای؛ آستین، تگزاس ؛ او گفت: «نبرد واقعی در این کشور، نبردِ چپ در برابر راست نیست؛ بلکه نبردِ "بالایی‌ها" در برابر "پایینی‌ها"ست.
.. کسانی که در رأس قدرت هستند، ما را بر اساس حزب، نژاد، جنسیت، مذهب و فرهنگ دسته‌بندی می‌کنند تا متوجه نشویم که دارند جیب‌هایمان را خالی می‌کنند. اما امشب، پیامی کاملاً صریح و روشن برای آن بالایی‌ها فرستادیم: ما تسلیم نخواهیم شد.»
دموکرات‌هایی که در پاییز امسال توجه افکار عمومی در سطح ملی و جهانی را به خود جلب کردند، کسانی بودند که با قاطعیت تمام علیه بی‌عدالتی‌های فاحش و ویرانگرِ حاکم بر ایالات متحده موضع گرفتند و خواهان سیاست‌هایی بهتر شدند؛ درست همان‌طور که «ممدانی» عمل کرد.
«تروی جکسون» در ایالت «مِین» با شعار انحلال اداره مهاجرت و گمرک (ICE) پیروز شد. «عبدال السید» نیز در ایالت میشیگان (بله، میشیگان!) با وعده برقراری نظام درمانی همگانی (مدیکر برای همه) موفق ظاهر شد. این نتایج نویدبخش آینده‌ای تازه برای حزب دموکرات است: آینده‌ای مبتنی بر مبارزه با فساد، مخالفت با جنگ و ایستادگی در برابر میلیاردرها. در دوران بیل و هیلاری کلینتون، چنین رویکردی احتمالاً بیش از حد چپ‌گرایانه و غیرممکن تلقی می‌شد.
اما به خاطر بسپارید: هر دموکراتی که بخواهد در سال ۲۰۲۸ نامزد انتخابات شود، مواضعی شبیه به مواضع «برنی سندرز» خواهد داشت.
فعلاً می‌توانید خوشحال باشید که یک فرد فاسد، فرصت‌طلب و زورگو، اکنون وارد دوره‌ای دو ساله از بدنامی می‌شود؛ دوره‌ای که در آن، حتی با وجود در اختیار داشتن قدرت، دیگر کسی او را جدی نمی‌گیرد و به حساب نمی‌آورد. و به یاد داشته باشید، هرگاه سیاستمداران یا روزنامه‌نگاران ادعا کردند که هیچ گزینه بهتری جز همان مزخرفات همیشگیِ جناح راست وجود ندارد، معمولاً در اشتباه‌اند. ترامپ زمانی گفته بود: «من می‌توانم وسط خیابان "پنجم" (Fifth Avenue) بایستم و به کسی شلیک کنم، بدون اینکه حتی یک رأی‌دهنده را از دست بدهم! باورنکردنی است، نه؟» و واقعاً هم، باورنکردنی بود.
“آدیتیا چاکرابورتی، ستون‌نویس روزنامه گاردین است.”
